رباعی شمارهٔ ۱ دل در همه حال تکیه گاه است مرا

دل در همه حال تکیه گاه است مرا
در ملک وجود پادشاه است مرا
از فتنۀ عقل چون به جان می آیم
ممنون دلم خدا گواه است مرا
 

 

 

 

 

 

رباعی شمارهٔ ۲ اگر دانی زبان اختران را

اگر دانی زبان اختران را
شبانه بشنوی راز جهان را
سکوت شب به صد آهنگ خواند
به گوشت قصه های آسمان را
 

رباعی شمارهٔ ۳ بر قلۀ کهسار، درختی برپاست

بر قلۀ کهسار، درختی برپاست
بر شاخ درخت، آشیانی پیداست
غم کوه و درخت، زندگانی من است
بر شاخ درخت، مرغکی نغمه سراست
 

رباعی شمارهٔ ۴ سرمایۀ عیش، صحبت یاران است

سرمایۀ عیش، صحبت یاران است
دشواری مرگ، دوری ایشان است
چون در دل خاک نیز یاران جمعند
پس زندگی و مرگ به ما یکسان است
 

رباعی شمارهٔ ۵ از مرگ نترسم که مددکار من است

از مرگ نترسم که مددکار من است
در روز پسین مونس و غمخوار من است
اجداد مرا برده به سر منزل خاک
این مرکب خوش خرام رهوار من است
 

رباعی شمارهٔ ۶ کشتند بشر را که سیاست این است

کشتند بشر را که سیاست این است
کردند جهان تبه که حکمت این است
در کسوت خیرخواهی نوع بشر
زادند چه فتنه ها، مهارت این است
 

رباعی شمارهٔ ۷ با خلق نکو بزی که زیور این است

با خلق نکو بزی که زیور این است
در آینۀ جمال، جوهر این است
آن قطرۀ اشکی که بریزد بر خاک
بردار که گنج لعل و گوهر این است
 

رباعی شمارهٔ ۸ ای غره به اینکه دهر فرمانبر توست

ای غره به اینکه دهر فرمانبر توست
وین ماه و ستاره و فلک چاکر توست
ترسم که تورا چاکر خویش پندارند
آن مورچگان که رزقشان پیکر توست
 

رباعی شمارهٔ ۹ تا بر لب من آه شرر باری هست

تا بر لب من آه شرر باری هست
بر ساز شکستۀ دلم تاری هست
درهای امید را اگر بربستند
تا مرگ بود رخنۀ دیواری هست
 

رباعی شمارهٔ ۱۰ ای مشت گل این غرور بی جای تو چیست؟

ای مشت گل این غرور بی جای تو چیست؟
یک بار به خود نگر که معنای تو چیست؟
یک جعبۀ استخوان، دو پیمانۀ خون
پنهان تو چیست؟ آشکارای تو چیست؟
 

رباعی شمارهٔ ۱۱ بی دولت عشق زندگانی نفسی است

بی دولت عشق زندگانی نفسی است
هنگامۀ عشرت جوانی هوسی است
بی باد بهار جای گل در گلشن
یا دستۀ خار خشک یا مشت خسی است
 

رباعی شمارهٔ ۱۲ هر صبح که کردیم به غم شام گذشت

هر صبح که کردیم به غم شام گذشت
هر جور که دیدیم ز ایام گذشت
آلام اگر دست ز ما باز نداشت
ما پیر شدیم و درک آلام گذشت
 

رباعی شمارهٔ ۱۳ گر خاک در یار نفروختیم گذشت

گر خاک در یار نفروختیم گذشت
گر طعنۀ اغیار شنفتیم گذشت
آن سوز که در سینۀ ما پنهان بود
گفتیم گذشت، گر نگفتیم گذشت
 

رباعی شمارهٔ ۱۴ آن نیمۀ نان که بینوایی یابد

آن نیمۀ نان که بینوایی یابد
وآن جامه که کودک گدایی یابد
چون لذت فتحی است که اقلیمی را
لشکر شکنی جهان گشایی یابد
 

رباعی شمارهٔ ۱۵ صبح است ز خرمی جهان می خندد

صبح است ز خرمی جهان می خندد
هر قطره به بحر بیکران می خندد
بو در گل و نشه در می و می در جام
از شوق، زمین و آسمان می خندد
 

رباعی شمارهٔ ۱۶ هر ذرۀ خاک من زبانی دارد

هر ذرۀ خاک من زبانی دارد
از گردش دهر دوستانی دارد
این کهنه ردای من نهان در هر چین
تاج و کلۀ جهان ستانی دارد
 

رباعی شمارهٔ ۱۷ از ابر سیاه لعل و گهر می ریزد

از ابر سیاه لعل و گهر می ریزد
وز دیدۀ من خون جگر می ریزد
بی روی تو از هر مژه ام در گلشن
دامن دامن لالۀ تر می ریزد
 

رباعی شمارهٔ ۱۸ آن فر و شکوه کبریاییت چه شد؟

آن فر و شکوه کبریاییت چه شد؟
آن لاف خدیوی و خداییت چه شد؟
صد قرن بر افکار و عقول مردم
فرماندهی و حکمرواییت چه شد؟
 

رباعی شمارهٔ ۱۹ شهرت طلبی چند به هم ساخته اند

شهرت طلبی چند به هم ساخته اند
چون گرگ گرسنه در جهان تاخته اند
کردند به زیر پا هزاران سر و دست
تا گردن شوم خود بر افراخته اند
 

رباعی شمارهٔ ۲۰ یارب به کسانی که جگر سوخته اند

یارب به کسانی که جگر سوخته اند
یک عمر متاع درد اندوخته اند
خاکم به هوای آن جوانمردان کن
کز هر چه به جز تو دیده بردوخته اند
 

رباعی شمارهٔ ۲۱ گر علت مرگ را دوا می کردند

گر علت مرگ را دوا می کردند
گر چارۀ این نوع دو پا می کردند
می دیدی کاین جماعت تیره نهاد
بر روی زمین چه فتنه ها می کردند
 

رباعی شمارهٔ ۲۲ عزیزان چون بدان ساحل رسیدند

عزیزان چون بدان ساحل رسیدند
ز همراهان خود یکدم بریدند
چنان از صحبت ما دل گرفتند
که سهوا هم به سوی ما ندیدند
 

رباعی شمارهٔ ۲۳ پیران که چنین مقام و حرمت دارند

پیران که چنین مقام و حرمت دارند
زآن نیست که یک دو دم قدامت دارند
این حرمت از آن است که آنها دو نفس
در رفتن از این خرابه سبقت دارند
 

رباعی شمارهٔ ۲۴ دانی که شبان چه فتنه آغاز کند

دانی که شبان چه فتنه آغاز کند
آن دم که نی شبانه را ساز کند
غمهای زمانه را فرو بندد در
ابواب نشاط یک به یک باز کند
 

رباعی شمارهٔ ۲۵ این سنگ ملون که گهر می نامند

این سنگ ملون که گهر می نامند
وآن آهن زردگون که زر می خوانند
بی گوهر ارزندۀ معنی همه را
مردان گهرسنج هدر می دانند
 

رباعی شمارهٔ ۲۶ عارف به دل ذره جهان می بیند

عارف به دل ذره جهان می بیند
آنجا مه و مهر و کهکشان می بیند
کوری بنگر که چشم دانشور عصر
دست و سر کشتگان در آن می بیند
 

رباعی شمارهٔ ۲۷ دل در غم عشق تو برومند بود

دل در غم عشق تو برومند بود
در پرتو دیدار تو خرسند بود
بگذاشته ام در کف و گویم هر روز
در شهر شما بهای دل چند بود
 

رباعی شمارهٔ ۲۸ تا این خرد خام تو، معیار بود

تا این خرد خام تو، معیار بود
این ساختن و شکستت کار بود
تنها نه سرت به پای من خورد به سنگ
هر جا که روی تو سنگ و دیوار بود
 

رباعی شمارهٔ ۲۹ امروز که عصر علم و فرهنگ بود

امروز که عصر علم و فرهنگ بود
قانون جهان به دیگر آهنگ بود
گر سدۀ تو به پیش این سنگ بود
این عیب بود، عار بود، ننگ بود
 

رباعی شمارهٔ ۳۰ در گلشن زندگی به جز خار نبود

در گلشن زندگی به جز خار نبود
جز درد و غم و محنت و آزار نبود
امید نکرد گل که یاس آمد بار
سرتاسر زندگی جز این کار نبود
 

رباعی شمارهٔ ۳۱ هرکس که به ازدواج پابند شود

هرکس که به ازدواج پابند شود
معروض به داغ و درد فرزند شود
دهقان زمانه بر کسی می خندد
کز کشتن تخم مرگ خرسند شود
 

رباعی شمارهٔ ۳۲ چو از دل عشق رفت آزار آید

چو از دل عشق رفت آزار آید
چو گل رفت از گلستان خار آید
نمی بینی که چون پنهان شود مهر
شب تاریک اندوه بار آید
 

رباعی شمارهٔ ۳۳ دی شاخ شکوفه در چمن می خندید

دی شاخ شکوفه در چمن می خندید
بر سنبل و نسرین و سمن می خندید
از دور سپیدۀ سحر را دیدم
بر روز خود و به شام من می خندید
 

رباعی شمارهٔ ۳۴ سر راه غریبان خار روید

سر راه غریبان خار روید
ز کشت شان دل بیمار روید
به هر جایی که کارم تخم امید
به جای گل همه آزار روید
 

رباعی شمارهٔ ۳۵ آن ماه سخن ز بامیان می گوید

آن ماه سخن ز بامیان می گوید
اسرار گذشتۀ جهان می گوید
دل قصۀ عشق او ز چشمش پنهان
از موی شنیده با  میان می گوید
 

رباعی شمارهٔ ۳۶ این کینه وران باز به نیرنگ دگر

این کینه وران باز به نیرنگ دگر
دارند سر فتنه به آهنگ دگر
فریاد که این شعبده بازان هر روز
خواهند به نام آشتی جنگ دگر
 

رباعی شمارهٔ ۳۷ آن منظر فیض صبحگاهی بنگر

آن منظر فیض صبحگاهی بنگر
انوار تجلی الهی بنگر
در وادی نقره فام گردون هر شب
آن قافلۀ لایتنهای بنگر
 

رباعی شمارهٔ ۳۸ ای بار خدای پاک دانای قدیر

ای بار خدای پاک دانای قدیر
دارم به تو حاجتی به فضیلت بپذیر
آن را که به لطف خویش عزت دادی
تا زنده بود به خواریش باز مگیر
 

رباعی شمارهٔ ۳۹ طفلی بودم غنوده بر بستر ناز

طفلی بودم غنوده بر بستر ناز
برخاست ز دور نغمه های دمساز
تا گوش نهادم نه صدا بود و نه ساز
ای شور جوانی! تو کجا رفتی باز
 

رباعی شمارهٔ ۴۰ بیا ساقی بده آن جام گلرنگ

بیا ساقی بده آن جام گلرنگ
که زد بر شیشۀ من آسمان سنگ
به صد صحرا نمی گنجد غم دل
چه سان گنجایش در سینۀ تنگ
 

رباعی شمارهٔ ۴۱ ای مرغ شباهنگ دل انگیز، بنال

ای مرغ شباهنگ دل انگیز، بنال
قربان تو، ای طایر شب خیز، بنال
از نالۀ تو مرغ دلم نالد زار
این ناله به آن ناله در آمیز، بنال
 

رباعی شمارهٔ ۴۲ یارب سوزی که جسم و جان را سوزم

یارب سوزی که جسم و جان را سوزم
این کارگه سود و زیان را سوزم
یک شعلۀ جانسوز که در آتش آن
خود را سوزم هر دو جهان را سوزم
 

رباعی شمارهٔ ۴۳ ای سرو روان بیا که دستت بوسم

ای سرو روان بیا که دستت بوسم
لبهای ظریف می پرستت بوسم
گر من نخورم تو باده در جامم ریز
تا مست شوم دو چشم مستت بوسم
 

رباعی شمارهٔ ۴۴ یارب دردی که ناله آغاز کنم

یارب دردی که ناله آغاز کنم
شوری که سرود شوق را ساز کنم
چشمی که به سوی خویش چون باز کنم
آن گمشده را از دور آواز کنم
 

رباعی شمارهٔ ۴۵ ما مرغ اسیر بی پر و بال توییم

ما مرغ اسیر بی پر و بال توییم
هر جا که روی چون سایه دنبال توییم
گر خسته شدی ز راه، دل مرکب توست
حمال تو و ملک تو و مال توییم
 

رباعی شمارهٔ ۴۶ این صبح همان و آن شب تار همان

این صبح همان و آن شب تار همان
ما شش در و این چهار دیوار همان
استاد زمانه یک سبق داده به ما
تکرار همان و باز تکرار همان
 

رباعی شمارهٔ ۴۷ چو گم شد پرتو عشق از دل من

چو گم شد پرتو عشق از دل من
خدایا چیست جز غم حاصل من
سحاب عشق اگر یک دم نبارد
بسوزان خرمن آب و گل من
 

رباعی شمارهٔ ۴۸ چون در کف روزگار گشتیم زبون

چون در کف روزگار گشتیم زبون
چون ساغر عشق و آرزو گشت نگون
جاسوس خرد دگر چه جوید از ما
گوید کزین شهر کشد رخت برون
 

رباعی شمارهٔ ۴۹ شب است ساقی! ساغرت کو؟

شب است ساقی! ساغرت کو؟
فروغ ماه و نور اخترت کو؟
ز دور آید صدای مرغ شبگیر
نوا و نغمۀ جان پرورت کو؟
 

رباعی شمارهٔ ۵۰ افسوس که زندگی دمی بود و غمی

افسوس که زندگی دمی بود و غمی
قلبی و شکنجه ای و چشمی و نمی
یا جور ستمگری کشیدن هر روز
یا خود به ستمکشی رساندن ستمی