گلشهر شعر فارسي

غزل شمارهٔ ۷۶ اگر ساقی به بزم ما قلندر وار بنشیند

اگر ساقی به بزم ما قلندر وار بنشیند
بسا صوفی که اندر حلقۀ خمّار بنشیند
به زاریّ دل زارم تو را ای دل نیازارم
کزآن زاری تو را بر دل مباد آزار بنشیند
به عزم رفتن از مجلس به هر باری که برخیزی
از آن برخاستن بر دل مرا صدبار بنشیند
چو خشم فتنه انگیزش کند مستی و مستوری
نماند هیچ زاهد را که او هشیار بنشیند
کسی در معرض مردان برآرد نام منصوری
که برخیزد زسر و آنگه به پای دار بنشیند
کسی در دیدۀ مردم بود چون مردم دیده
که همچون دیدۀ گلگون میان خار بنشیند
دل ابن حسام از رنج و از تیمار بیمار است
مگر دلبر به تیمار دل بیمار بنشیند

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین ۱۳۹۸ ساعت ۳ ب.ظ توسط سیل سرشک |

غزل شمارهٔ ۷۷ قول مطرب دل من دوش به راهی زد و برد

قول مطرب دل من دوش به راهی زد و برد
چشمش آرام دل من به نگاهی زد و برد
غمزۀ دوست به یغمای دلم تیزی داشت
وه که بر مخزن دل خانه سیاهی زد و برد
هرغباری که بر آیینۀ دل بود مرا
ای عجب صیقلی عشق به آهی زد و برد
خیل غم داشت کمین بر دل من باز ببین
که بر این قلب شکسته چه سپاهی زد و برد
سایۀ سرو قدمت برسر ما باقی باد
که به باغ آمد و بر برگ گیاهی زد و برد

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین ۱۳۹۸ ساعت ۱۲ ب.ظ توسط سیل سرشک |

غزل شمارهٔ ۷۸ خط مشکین که برگرد رخت چون عود می گردد

خط مشکین که برگرد رخت چون عود می گردد
بدان ماند که در بالای آتش دود می گردد
زتاب مهر تابان جمالت پرتوی دارد
شب این مشعل که بر ایوان دود اندود می گردد
صباگویی که از چین سرزلف تو می آید
که از بویش نسیم باغ مشک آلود می گردد
دل بیمارم از گوی زنخدان تو می گوید
به گرد سیب سیمین از پی بهبود می گردد
نه بر گردم نگردانم سر از تیغ تو گردانم
که دست و تیغ تو از من به سر خشنود می گردد
ایا ابن حسام از سر قدم کن در ره جانان
ایازی هر که کرد او عاقبت محمود می گردد
زبور عشق تو روح القدس درگوش می گیرد
چه خوش مرغی به گرد نغمۀ داوود می گردد