آن زن، درخت شیشه ای خاک

با میوۀ شکستۀ خونین
از پشت جلد آینگی
                          پیدا
مثل شبی که ساده نشسته است
                                       (مثل راز)
در باغ من،
               به تخت بلند شب
                                      آرمید.
(وقتی نگاه را
تا سطح ماه خسته ، فرا برد
و سطح ماه خسته، فرود آمد
و ناگهان به فاصله
                             در پشت دست بسته نهان کرد ماه را
آن زن،
                  درخت شیشه ای خام
آن زن،
                هوای تازۀ شب
                                       بود
به گیسوان سبز پریشان
                         که در فضای نوازش
                                                 به شک نشست.

آه ای روان آینه
                     می دانی!
نیلوفرین درخت!
انبوه میوه ها
از شاخه های سرخ، رها
                                 بر خاک ریختند.
ای زن
             درخت آینه ای بر خاک!
نافذترین نگاه شب از کشف بازگشت.
زنهار
      قلب خویش
                      نگهدار!
فرش تمام باغ من از سنگ است.

در باغ ارغوانی

از قلب من
                 که شب
بی گیسوان سرخ تو می گیرد
بیمار می شود
می میرد
می میرد
تا باغ ارغوانی.

در باغ ارغوانی
آن سیب سرخ را
بر شاخه دیده اند
_آن سیب سرخ را
که شاخه چیده اند
                        _دل آزردگان عشق_
 

شب ها که پلک پنجره ها باز می شود
و بردگان عشق
پل های ناگهانی رنگین کمان...
                                         _ که او
در چتری از شراب روان،
                                     چتر ارغوان
قلب مرا
                                   _که قامت بارانم_
با عشق می پذیرد و شب، راز می شود

و قلب من
                 که باز
در گیسوان سرخ تو می تابد
بیدار می شود
می خوابد
در باغ ارغوانی.

از بامداد نقره و خاکستر

از دور مثل عشق که می آید
می آمد او:
                 غزال شنل گیسو

مانا عروس سبز
                     که پریان بادها،
گیسوش را که جاذبه بر خاک می کشید
از خاک می گرفتند
و در نسیم و آینه
                      می ریختند
                                       _شط شبق در دل هوا_
در ساحل جهان کنارم
                          کنار او
گاهی که یک خیابان کبک است می خرامد
گاهی که یک بیابان آهوست می رمد.
من مثل خواب و خاطره، می رفتم...
با گیسوان ساحلی اش
                              _آشیان باد_
تا پیشواز، تا پریان
                        شانه
                             موج
                                 خاطره
                                          گیسو...
او در نگاه ابری ابریشمیم بود
                                 که آرام با نسیم
                                              به راه افتاد
و از کنار باز دهان ها و چشم ها
_با من که پشت شیشه مه بودم_
از «برن»تا کرانۀ «لوتسرن»
                                 در قطار تماشا رفت
در ساحل جهان کنارم
                                کنار من
گاهی که یک خیابان کبک است می خرامد
گاهی که یک بیابان آهوست می رمد...