در سایۀ شقایق

امواج گیسوان تو
                        _ شامگاه _
                                            مرا می برد
با موج های رود.

وقتی به روی آب گذر می کردیم
                                            با ماه بیشه ها
پیراهنت به دامن خاری
                          آویخت
آنگاه تو
با ماهِ بیشه ماندی و
                            من با آب
از دشت ها گذشتم و
                           در شیب های تند
                                                  زمین را گم کردم

 

انبوه شاخه های درختان را
دستی کنار می زند.
پروانه ای عبور می کند
                               آنگاه
از جویبار نور.

اندوه سال های خزانی را
وقتی کنار می زنم و
                             می خواهم
برخیزم و کنار درختان سبز بنشینم
دستی کنار می زندم
                           ناگاه.

آهوی دشت سرخ

آهوی دشت سرخ که شب را
تا گرگ و میش صبح دویده است،
اینک کنار چشمه،
                        سبکبار،
                                      در انتظار یار...

_«شاهزاده خانم طناز!»
(گوید به طنز چشمه به آهو)
«هر چند از حکومت چنگیز
چشمت خراج می طلبد،
                              باز
                                 بگریز از این دیار بلاخیز.»

آهو همه سکوت همه چشم

_«ای بی خبر زبازی تقدیر
تا کی نگاه می کنی آخر
                               بالای خود در آینۀ من؟

این جا دیار آتش و خون است:
                                      این جا به کام مرگ،سیاوش،
                                     این جا به چاه تیر، تهمتن_

تا هست پای پویه و پرهیز،
                                 بگریز.»
                            آهو همه سکوت و همه چشم

_«صبح است و آفتاب دل افروز،
ای گنک خواب دیده!کجایی؟
در خلوت گراز چه می جویی؟
در خانۀ پلنگ چه پایی؟_
از بیم شیر تا نشوی سنگ،
بگریز بی درنگ.»

آهو همه سکوت و همه چشم

_«تا چند ای مسیح دروغین،
در برج عاج خویش گرفتار؟
تا کی صلای عشق و محبت،
تا کی حدیث ماندن و ایثار؟
                                 بگریز از این کریوۀ وحشت،
                                 بگریز از این کرانۀ خونبار .»

آهو همه سکوت و همه خشم

در آسمان صبح:
خورشید همچون تارک حلاج
                                  بالای چوب دار؛
در صبح دشت،
                         در تپش نور:
آهو صبور،
                  شاد،
                             سبکبار
 در انتظار یار...

فاصله

اگر شعر
             این گونه در چشمان تو
                                            زندانی باشد
من،
       هرگز شاعر
                        نخواهم شد.
اگر شعر
            این گونه در موی بلند تو
                                           تحریر شود
آه!...حادثه بی خشم زیبای تو
                                      آنقدر ابله است
                                                       که باید
                                                               تاریخ را دوباره
                                                                    تجربه کنیم.

فاصله ها را اگر
                    با عشق
                             اندازه بگیری
هیچ کس
             دور نیست
دستم را بگیر
                      تا گم نشویم...

بار

یادت را
          _ لحظه ای _
                              بر زمین می گذارم
تا در حضور نسیم
                        نفسی تازه کنم
نمی دانی که این روزها
                         چگونه می گذرد
نمی دانی که باد
                        این روزها
                                 چه لحنی دارد
نمی دانی که درخت
                             _ این روزها_
چگونه سایه اش را از من
                         دریغ می کند
و پرندگان این روزها
                          _نمی دانی_
                                            چقدر ساکتند
با این همه _ خوشم که بی غم تو
                                            شادمان نیستم
خوشم که بار غمت
                         پشتم را
                                      شکسته است...

اعتراف ها

 

۱

در لحظۀ تولد این باران
دیوانه می گریزم
تا عطر قطره های قدیمی عشق را
در جنگل به مه نشسته
                                پراکنده تر کنم.
اما هجوم واژه
                                تخته پاره های شتابم را
ناگاه ، در هیاهوی موجی سرخ
                             پریشنده
                                                      می برد
    

 

۲

گل داده اند آینه ها در برابرم
ماه
           از بلند انس
شعر از میان بستر اسطوره.

عطر شگفتی از همه سو جاری است.

این خرقه را چگونه پوشاندی
برمن؟

         چگونه پوشاندی
ماه بلند انس!

سبزتر از بهار

در آینۀ بهار می آراید
گیسوی هزار رنگ خود را باغ
در آینۀ سیاه چشمانت
گیسوی سیاه خود را می آرایم
با شانه ای از عقیق و مروارید.

تو سبزتر از بهار می آیی
زیباییت از دریچه ها پیداست
می آیی و چشمه های گل جوشان
می آیی و کوچه رخت گل پوشان
می آیی و من ستاره می چینم
از ظلمت بیکران چشمانت.

گیسو سیاه،خواهر من، شب

گیسو سیاه،خواهر من، شب
با قامتی بلند تر از سال های صبر،
با چشمی از تباهی دل داستان سرا،
در پیش من نشسته به خاموشی؛
در برکۀ کبود دو بازویش
_ از شرق تا غرب گشوده _
روییده است باز مثل همیشه
نیلوفر سیاه فراموشی.
او نیز مثل من
در چشمش از هراس اشارت هاست،
وندر زبان گنگ سکوتش
از اختفای درد کنایت هاست.

ما هر دو توأمان
از بطن بیکرانه ایهام زده ایم؛
اما چو ابرهای ملولی
کاندر دل گرفته
رازی به غیر اشک ندارند،
ما نیز ساده ایم.

در چشمه سار تیرۀ چشمانش
تصویر مات من
آیینه ای دور دست که او را
با بار خاطرات سیاهش
در خویش می کشد.
او نیز مثل من
در آبگیر راکد جسمش
موجی ز اضطراب نهفته است؛
وز آنچه رفته بر دل آماس کرده اش
هرگز یک از هزار نگفته است.

همچون خیال دور و به من نزدیک
می خواهمش دمی
در بازوان خود بفشارم
با او یکی شوم؛
دستی دراز می کنم، افسوس!
گیسو سیاه،خواهر من، رفته است.

شعرهای رنگی

۱
سطلی از رنگ های سبز
و سبدی از گل های سرخ
مرا به تجربه خواندند
و عشق در هیاهوی گنجشکان
                               گم شد.

 

۲
یک زن در سرخی روز نشست
و یک مرد از غروب گذشت
برای پیوستن به اصل خویش
                                      شب.

دلتنگی

ای علف های خیس
                       که بر بستر رودخانه های من می رویید
آن گاه که نسیم
                      عاشقانه از شما می گذرد
                      با او بگویید
                      که بوی تن شما
                      در این سوی جهان نیز
                      عاشقی دارد

در سرسرای همیشه

می بینمت ستارۀ زخمی
گاهی که شب
                      از نیمه می گذرد
و_شهراز سکوت می سوزد.
بالای برج آینگی
آه
آواز کیست
             _که می پیچد
در سرسرای همیشه.
بانوی باکره می گرید
بانوی باکره می گرید
آواز
         از آینه
                 می آید
و آینه
          یکدست آبی است
گاهی که شب
                       از نیمه می گذرد
و _ زخم از ستاره می بارد.

عطر

به سمت ابرهایی دیگر
در آسمان های غریب
                              می رفت
و آنگاه که کلام ما معطر شد
ما را
       قدیس
               خواند
و ما
دانش ابر
و اعتبار آسمان هایی شدیم
که او
      از میانشان
بی پرچم و بی سلسله
                            می گذشت
به سمت ابرهایی دیگر.

یافتن

اقلیم افسانه
بانوی من
بالای پله های جهان بود
و رستاخیز من
                    از نجوای کبوتران بود
هنگام که از گم شدگی هاش می گفتند
و ناگهان
میان فنجان ها و صندلی ها
حاشیه های قالی و بوسه های صبح بخیر
بیتابی من
             آغاز شد
در پایان جست و جوهای او
از کوچه های ماچین
تا خانه های بابل.   

از سونات نیلوفر

قلب دیگری میان قلبم زده شد
و بی که بر بلند باشم دیدم که خواب هی دور شد
گاهی که قلب مرا جاروب بنفشه رویید
و چهرۀ دیگری تاریخی شد در این اتاق
چهرۀ دیگری که من نیست
و حتی
          میهمان من
                           نیست
آرام بتاب! بنفشۀ قلب
آرام بتاب، لالۀ پیریم

حلال من باد بوسه ای که گرفتم از مژه هات
مژهات شفای من بود و از بوسه ام عتیق شد و زلف
                         ایامم شانه زد و من خواب نبودم که شانه شکست.
کتف چپم از عشق می سوزد من که شاپورم
ای قصه گو!

خنجر بردار
             یا
تا بردارم کنی گیسوت را بیاویز
بی گفت و گو!
کمال شعر عتیق
ای مقصود!
نشیب
از بلند ابروت
خنجر بردار از گلوم و آنگاه شادی نسیم باش
که می وزد دورتر از شهر ما فصلی رنگی تا به آب و درخت فرصت می دهد
جایی که از دست نیلوفر
آفتاب را می ستانی
و بعد نیلوفر
آرام را پیدا می کند
و سایه گم می شود.

در کنارم ایستاده است

در کنارم ایستاده است
با رگبارهای پاییزی،
در راه های متروک و تهی
آن جا که لفظی برای مرگ نیست
و جهان را مالکی تنهاست.

تو اینجایی دوست من
تو این جایی و گلی را در دست داری
که سال ها پیش
در دهکدۀ دور قزافی چیدیم
اما اینک آن غبار را باران شسته است
و شسته است آنچه را
که تو را به سالیان دوردست پیوند می دهد.

تو با منی،در جهانی تنها
و تو این جایی،کلامی ناگفته که دریا همه روز و همه شب
با خود به ساحل می برد و باز می گرداند

از زیر پرچین

از زیر این پرچین، گلی چیدم
گفتم که پرپر نخواهد شد
زیرا که گلبرگ های جدایش
در کنار هم نشسته اند
خواستم که به گیسوانت فرو کنی
تا آسان نگیری
سختی روزهایی را که پرپر شدند

اکنون از روی پرچین بر می خیزم
بی آن که گلی دیگر بچینم:
_ عطر یک لحظه را
                       فقط باید بویید.

پلۀ سی ام

ایستاده تنها
در خیابان انتظار
زنی با چشمانی چون اسب
که آسمانی از مه سیمابی
درون مردمکش می لرزد
زنی که دستانش پر از فردای من است،
و هراس سالیان سیالم
از چین پیشانیش می چکد.

ایستاده در گذرگاه ابر و باد
با گیسوانی از غروب
زنی با چشمانی چون اسب
که در هوای سربی صبح
حروف گمشده در نهانم را می کاود.
تا ساعت پلاسیدۀ بهارش را
از نهال کودکیم بچیند.

ایستاده بر شیب حرمان
حجمی از جنس غرور
و فریاد مخدوش خیابان
در سکوت نارسش می پوسد.
ایستاده در انتظار
زنی با چشمانی چون اسب
و معنای مرا
از نگاه سرد عابران می پرسد.

ایستاده ام در قاب زرد خزان
در این سوی سرد پنجره
و پرده ای به رنگ هیهات
سایه های قطعه قطعه شده ام را
                                        پنهان می کند
از نگاه ایستاده در خیابان
                                   با چشمانی چون اسب.

مفهوم

در طول خویش می دویدم
که رسیدم به عرض بیهودۀ زمان.
تشنه تر از آن بودم
که از تاریخ ایستاده بر گذرگاه خستگی
معنای لحظه ای را بپرسم
که تو به هنگام پرواز
در امتداد ارتفاع خود به من گفتی و
                                            آسان
                                            از صدایم پریدی.
شاید کتابی بروید از آن غروبی که بر تو وزید
شاید
         کلام تو
                   هنوز در حافظۀ حروف مانده باشد
شاید غروب
               ارتفاع کلامت را
                                     برایم معنی کند.

شاید...
هنوز در طول خود می دویدم
که در گرداب ساعت های شنی
تو را
در عبور از طاس لغزندۀ ظهر
                                 گم کردم.

غروب

باد می وزد
زرد و هراس زده بر خزان چشم
گلی به رنگ کوچه های خیس
ندایی می دهد تا نام تو بر شاخۀ دل بروید.

هوا
پر می زند ازعطر بال پروانه
و غروب می کند از صدای سیاه غراب.
آکنده است
تردید ابر
         از بلندای موج پیر.
خورشید در کتاب خسته غرقه می شود
تا ماه بر نگاه تو بتابد.

باد می وزد
و گم می کند غرابی
                        صدای سیاهش را.
می لولد سیاهی
                        در آوند تاک
که آویخته شود تنهایی یک مست
                                              از تاب آن صدا
تا ستاره برویند
                        چشم تو کجاست؟
موج می زند آب
در کتاب یک سراب
تا گلی به رنگ یک صدا
از شاخۀ شکستۀ ماه
شب را در نگاه تو غروب کند

شعر ۱۷

تو را می بینم
دیواری فرو می افتد
گل می چینم
جامه ات را
                لمس می کنم
بر گیسویت گل می گذارم
من و تو را
              گلی تکان می دهد.

حضور گل ها

در زمستان
از بالای نرده ها
                عطسه می کنی
در من نگاه می کنی
که تصویرم
            بر آب حوض افتاده است

کنار دست تو سایۀ گل
و شطرنج برگ های درختان در خواب است
چرا بر صندلی نباشیم
کنار یک کودک
که جهان
           پنجرۀ اوست؟

عاشقانه

پلک از هم نمی گشاید خورشید
تا من از نسیم تابستانی گل سرخ بنوشم.
از آهوی رمیده،چه می طلبد دوشیانت
که آن دوپای خسته،از ستوه خلش تیغی
                                                    آزرده می شود.
و چهرۀ تکیدۀ ماه
بر غلاف ماران به خواب می رود.

بر تو رشک نمی برم که چابکانه فرو می شوی در مه
زیرا
این سایه ای که جویده می شود
دو دست های ارابه ران
به دوردست های مه آلود
                                   می بردم.

از شعر بلند:«محبوبۀ شب»

...قسم به ستاره،راست می گویم:
هیچ نوری نیست
                       که از بینش تو نصیبی ندارد
و نه هیچ قلبی
                  که از دل من
                                   در دوست داشتن تو.
مشتی از خاک دلم
                         _ که معبد بزرگ مهر توست.
دل های همه اهل وطن را عاشق کرده است.
عمق آرامش مرا
                          از اعماق آب های غارهای زیر زمینی،
دریاب.
وشکوه سرخ خود را
از طلوع شعله های گلبرگ شقایقی مشتمل
و دراز ترین رد پاها
                      بر ساحل اقیانوس
و غریبانه ترین خلوت هر چشم
آه،
درود بر اندیشۀ تو
                     که تو را زیباترین کرده است...
 

... و تو ای بانوی خون...
ای گیسویت بافته از حریر شبرنگ
و ابروانت توازن دو آیۀ مکرر
و ای چشمانت
                 دو کتاب آسمانی
                                       از یک پیامبر
و بینی ات،
            راستای استقراری مستمر؛
میعاد با تو
میقات من است.
         سلام بر تو
         و الله اکبر!
سلام بر آن لحظۀ برتر
که در من دریایی از ستاره موج می زند.
هنگامی که سرانگشتانم
اکسیرگون،اگر بر تودۀ شن فرو روند
                                              طلای سرخ
                                              فراخواهند آورد
                                              از خون تو
                                              که به صحرا
                                              پاشیده ای...
آن لحظۀ توفانی
که جهان جز تو هیچ نیست
و تو در ردیف سپیدارها ایستاده ای
و من بر بلند ترین شاخۀ فراتر تو
چنگ فرا می آورم
تا از خوشۀ ستارگان، حبه ای
یا از ردای خداوند
                   دامن جبه ای
                             فرا چنگ آوررم.
هنگامی که خدا در تجلی نور
چشمانم را خیره می کند؛
و زمان
به زلالی و سردی چشمه ساران
                                    در من جاری می شود
قلب زمینی ام
                   فرو می ایستد
و دل آسمانی ام
                  به تپش می نشیند
همه چیز در من از آیۀ نور می گذرد
و از من
         هیچ جز انعکاس تجلی وحدت
                                        بر آینه حق
                                                باقی نمی ماند
آیه های عشقت را
                         در کتابی خواهم نوشت
                         که به شمار همه به پا خاستگان روی زمین
                                                    ورق خواهم داشت.
عمری پاک زیستی
چنان پرستویان
                   که در پرواز سحرگاهی؛
چرا عرقت بوی نسترن ندهد
                           که در همه عمر
                                            از ناپاکی عرق نکرده ای؟
شکسته باد دهانی که پاکی تو را نسرود.
من در عشق تو تطهیر می شوم
و تو را تلاوت خواهم کرد.
از آن پس که از خون پاکت
                            وضو کرده باشم.

تمام گل های وحشی را
از مزارع گندم
                 فرا جمع خواهم چید
و به پیشکش
                تو را خواهم آورد
                 ای دختر صحرای نور!
از انگشتانم شانه خواهم ساخت
و بر بلندترین صخره
                    در گذرگاه باد
                                 خواهم ایستاد
و گیسوانت را شانه خواهم کرد
آرام باش
          عروس خلق
                         محبوبۀ شب!..

مغموم

مغموم تر از برگی که از شاخه جدا می شود؛
و اسبی که در راهی نا آشنا
                                     در باران
                                               ره می سپارد.
اندوه آوارگی با من است.

دلم گرچه از عشق روشن
                                  اینک بی روی تو
                                                     خورشید گرفته است:
                                                     تیرگی کسوف با من است.

بی تو زندگی
                         تلخ تر از شرمی است مستمر.
کدام اندوهت را بگویم:
                            نبودن
                                       یا در بند بودنت را؟

یگانه

یگانه ای
اما تلون کثرت با توست
مخملی از موج
                      چون سراب
فضا را از احساس آسودگی می انباری.
امتداد منی انگار
چون کویر که امتداد تنهایی کوهساران است.

عاشقانه

زنی است
که در خنده راکد است
و در گریه رشد می کند
و در عزای شبی که می شکند،جامی
و در عذاب دمی که می گسلد،برگی
دیدم که بی تو مانده بود
و نام تو را
بر شکسته های ابر غروب حک می کرد
_در آسمان غروبی بی ابر_
و ریشه های اشکی قلبش را
با سکوت دورترین ستاره گره می زد
                                            _در شبی که ستاره نداشت_

یقین

از نردبان شک
                     بالا رفتم
یقین اندوه را
                     یافتم
و عشق در من
                     زاده شد.
دیوانه ای که عصای غروب
در دست دارد
پا برهنه می آید
تا گور مرا بیابد.

دلدادۀ من
که تصویر ماه را
در زلال ترین روز
                  می کشد
به خوابم می آید.

باز می گردی

مثل شبی
که فاصله اش را تا سحر بداند
                                    باز می گردی.

از جایی دور
صدای شکستن می شنوم
از جایی دور
صدای رستن می شنوم.
غم خوب است
گلی را باز می کند
برق چشم هایت چون زخمه ای فرود می آید
آخرین بار که دیدمت
                        پاییز نبود؟
به سرود مردان گوش می دهم
و کوچه های قدیمی
به فریادی زنده می شوند

جاده

به جاده بیا
جاده نامت را به تو می گوید
قصۀ سینه سرخ دیروز،
                               و عشقه امروز را
حلقۀ کبود نیلوفر
و جاپای کبوتر چاهی را.
جام عتیق راز را
به تو می نوشاند.
و تو، پری می شوی
در گلوگاه نسیم و دریا
و علف و مه
و عاطفه و صدا
_ ناگاه
نامت را
            فراموش می کنی

آب از شیار پنجره

صبح از پیاله ریخت
                        سحر شد
خواب از سبوی چشم سفر کرد
آب از شیار پنجره لغزید
                              برچید فرش و سفره گسترده روی خاک
آتش خزید بر رخ دیوار
                       فواره زبانه،زبان زد،
                                              فضای در
این سان سرود،این سان
                             پیوسته تر ز همهمۀ باد
این سان شراب، این سان
گیرنده تر ز تابش خورشید
«ما در پیاله»
               آه چه دیدیم
غمبارۀ تفاوت و تکرار
«شرب مدام»
                اما
                         سرب مدام بر دل
صبح از پیاله ریخت
خواب از سبوی چشم سفر کرد
دستم میان دست تو می بالد
چشمم درون چشم تو سیراب
آب از شیار پنجره لغزید.                                

آن زن، درخت شیشه ای خاک

با میوۀ شکستۀ خونین
از پشت جلد آینگی
                          پیدا
مثل شبی که ساده نشسته است
                                       (مثل راز)
در باغ من،
               به تخت بلند شب
                                      آرمید.
(وقتی نگاه را
تا سطح ماه خسته ، فرا برد
و سطح ماه خسته، فرود آمد
و ناگهان به فاصله
                             در پشت دست بسته نهان کرد ماه را
آن زن،
                  درخت شیشه ای خام
آن زن،
                هوای تازۀ شب
                                       بود
به گیسوان سبز پریشان
                         که در فضای نوازش
                                                 به شک نشست.

آه ای روان آینه
                     می دانی!
نیلوفرین درخت!
انبوه میوه ها
از شاخه های سرخ، رها
                                 بر خاک ریختند.
ای زن
             درخت آینه ای بر خاک!
نافذترین نگاه شب از کشف بازگشت.
زنهار
      قلب خویش
                      نگهدار!
فرش تمام باغ من از سنگ است.

در باغ ارغوانی

از قلب من
                 که شب
بی گیسوان سرخ تو می گیرد
بیمار می شود
می میرد
می میرد
تا باغ ارغوانی.

در باغ ارغوانی
آن سیب سرخ را
بر شاخه دیده اند
_آن سیب سرخ را
که شاخه چیده اند
                        _دل آزردگان عشق_
 

شب ها که پلک پنجره ها باز می شود
و بردگان عشق
پل های ناگهانی رنگین کمان...
                                         _ که او
در چتری از شراب روان،
                                     چتر ارغوان
قلب مرا
                                   _که قامت بارانم_
با عشق می پذیرد و شب، راز می شود

و قلب من
                 که باز
در گیسوان سرخ تو می تابد
بیدار می شود
می خوابد
در باغ ارغوانی.

از بامداد نقره و خاکستر

از دور مثل عشق که می آید
می آمد او:
                 غزال شنل گیسو

مانا عروس سبز
                     که پریان بادها،
گیسوش را که جاذبه بر خاک می کشید
از خاک می گرفتند
و در نسیم و آینه
                      می ریختند
                                       _شط شبق در دل هوا_
در ساحل جهان کنارم
                          کنار او
گاهی که یک خیابان کبک است می خرامد
گاهی که یک بیابان آهوست می رمد.
من مثل خواب و خاطره، می رفتم...
با گیسوان ساحلی اش
                              _آشیان باد_
تا پیشواز، تا پریان
                        شانه
                             موج
                                 خاطره
                                          گیسو...
او در نگاه ابری ابریشمیم بود
                                 که آرام با نسیم
                                              به راه افتاد
و از کنار باز دهان ها و چشم ها
_با من که پشت شیشه مه بودم_
از «برن»تا کرانۀ «لوتسرن»
                                 در قطار تماشا رفت
در ساحل جهان کنارم
                                کنار من
گاهی که یک خیابان کبک است می خرامد
گاهی که یک بیابان آهوست می رمد...

طنین

رنگین کمان به دست
                    و گریان
همراه آفتاب دویدم
پنداشتم
در پردۀ خیال گل شب بو
در غنچه
              در تبسم آهو
رنگی نمانده است.
آنگاه از زادگاه نور شتابیدم
                                تا از برزن بهار
وشبنم را
از لانه های مور درآوردم
تا در کف نسیم نشانم.

وقتی به نیمروز رسیدم
سبابۀ نسیم علامت داد
بدرود برگ را
با شاخۀ بهار
و باران ها
بر بیشه های دور فرو ریخت
از آن دقیقه آتش خورشید
بر سایه های سرد فرو بارید
بر سبابۀ درخت
بر سایۀ نسیم
و من دیدم
انسان چگونه سایۀ خود را
تقدیم آفتاب جهانتاب می کند.
هرچند

رفت از دیار چلچله،خورشید
اما
من ماندگار این شب دیجورم
تا هر دقیقه طرح شقایق را
بر پرده های شب زده بنشانم
تا شاید از کجاوۀ آن باد
روزی به کوی دوست، درآید دوست.
اکنون که کوه فاصله استاده است
بین من و صدای پرستو
فریاد می زنم:
اینک طنین تیشۀ فرهاد.

امنیت حضور تو

شبتاب
             در قلمرو روزانش نیز
                                     می تابد
                                              _اما
در تابش برهنۀ خورشید
نامی که در میانه نشیند
                                        شبتاب است.

تنها من
امنیت حضور تو را می دانم.

آیینۀ بیقرار

برهنه است و نمی خواهد
که آب آینه باشد.
و آب آینه بیقرار می خواهد
بر این برهنگی ناب پیرهن باشد.
برهنه است و
                نمی خواهد:
                                _ماه

از سرزمین عشق

با گیسوان آبی آشوب
پا در خلیج نیلی جغرافیای عشق
لم داده ،با خمیدگی آرنج
بر فرش فاخری که از پر قرقاولان_
                                              بر آسوده است.
ابروی چپ
            _ خرام سپیده
خورشید را،اشارتی، که فراز آی
پهلوی راست
              _ آشیانۀ ایمن
مهتاب را،بشارتی، که بیاسای.

در جامه های اصلی زربفت
با پیچ وتاب عشوۀ ویرانگرانه اش
معیار تا همیشه زیبایی هاست
که جاودانگی را
                  با یک کرشمه
                                  رنگ
                                    می انگیزد.

 

همواره خواب های نوشینش را می آشوبند
از بس پرندگان آسیمه پیرامونش را
                                              به آز
                                                      بال می کوبند.
                                                      و آهوان عاشق با
                                                      ژرفاهایش در می پیچند.

بانوی جاودانه
دلدادگانش را وقتی مهرورزی می آموزد،
بعد از طلوع کابوس هم سبز می مانند.

با گیسوان آبی آشوب
پا در خلیج نیلی جغرافیای عشق
بانوی جاودانه
در لحظه ای که «باید»
با هر اشارتی
هنگامه ای می انگیزد
                           که ژاژ خایانش
                                            خود
مرگ خویش را
به ناگزیر
فرا می خوانند.

بانوی جاودانه
از دست رفتگی را باور نمی کند.

بخوان که روز...

بخوان که روز...
بر شاخۀ عریان پیاده رو
                            نشسته است.

بهار در تمامی ویترین ها...
و بوی عطر و عروسک
                            دعوت می کند.
قرار ما در کدام کافه بود؟
روزی که با عصر پرسه می زدیم
و روزنامه هنوز
بوی مرکب داشت؟

دست های ما
از عرض میز کوتاه تر بودند
و چشم ها
با آن رنگ همیشگیِ سایه های غروب

ما با دیگری ملاقات کردیم
روزی که روز
                تنها
                      بر شاخۀ عریان پیاده رو نشسته بود.

با آب

من با تو خواهم آمد ای آب،
من با تو خواهم آمد
هر جا که می روی.

من با تو خواهم آمد ای آب
این تخته پاره را
بر دوشِ خویش بنشان
بر موج های خشم برقصان
بر صخره های مرگ بکوبان
بگذار از این تلاش و تکاپو
صدها هزار ذره شوم
                          خرد، بی نشان.

من با تو خواهم آمد ای آب
آخر من از تبار گیاهانم
من رمز و راز رستن را می دانم
ذرات بیقرار مرا باز
در هر کنار و گوشه بیفشان
بگذار تا که خاک شوم،خاک
سرچشمۀ طلوع گیاهان.
من با تو خواهم آمد ای آب
این تخته پاره را
با خود ببر.

درد سیاه سنگینی است
میز تمیز براقی بودن
در گوشۀ اتاقی تاریک.

همسفر

کدام واژه ، کدامین سرود
حدیث عشق عظیم تو وسپاس مرا
گزاره ای است سزاوار تاش برگویم
ستایش تو از این گونه نیست می دانم
ستایش تو همان سرگذشت توست مگر
که سرنوشت من است.
تو خوب می دانی
سفر چگونه شد آغاز
و در کدامین فصل:
بدان زمان که تو را یافتم
و از نگاه تو جانم،ستاره باران شد
و کهکشان ها را،
درون سینۀ خود دیدم،
بدان زمان که افق کور بود از هر سوی
و اضطراب چراغی به چشم من می سوخت.

سفر چگونه شد  آغاز
کدام باد وزید از کدام ساحل دور
کسی درون من از دورها مرا می خواند
دلم هوای سفر داشت
و در کنار تو بودن
_و در کنار تو در گوشم این طنین پیچید_
خوشا گذشتن و رفتن

مرا به ساحل میعاد،بادها خواندند
زنای خفتۀ توفان ورفتگان غریق
و من در این سوی ساحل
و بیکرانگی خشم بارۀ دریا
خوشا گذشتن و رفتن،ندای دوری بود
و اضطراب من و زورق نشسته به گل
و در کنار تو بودن.

سفر چگونه شد آغاز،خوب یادم هست،
که ناگهان دیدم
سروش باد_که از دورها مرا می خواند_
شکفته بود،طنینش میان لب هایت
و در ترنم اندوهگین نجوایت
و حیرتی کردم
خوشا گذشتن و رفتن،شکفت در جانم
به زورق سفرم بانگ برزدم:دریا!
به خویشتن گفتم:
فروغ چشم تو فانوس
و گیسوان بلند تو،بادبانش بس.

 

کنون کجای زمان،در کدام مرحله ایم
شمار روز و شبان و گذار هفته و ماه
و سالیان درازی که بر من و تو گذشت
مگر به حافظۀ موج و سینۀ دریاست،
که در ستیزۀ هر لحظه با مهاجم مرگ،
_به سوی ساحل میعاد_
مرا مجال نگاهی به راه طی شده نیست.
جز این نمی دانم
کزان زمان که سفر را به جان پذیره شدم
توان همرهیت،تاکنونم آوردست
و تاب صخرۀ هر موج را که سر می کوفت
نثار هستی تو،راه توشه ام بوده است
مرا مجال نگاهی به راه طی شده نیست
که آنچه هست،فراروی و راه بسیار است.

کجاست ساحل میعاد،
                                   باد می توفد
کجاست فرصت دیدار،
                            موج می غرد.
میان هاله ای از گردباد حسرت و خون
هنوز زورق امید،پیش می راند

نفسی تازه کنیم

...قلب من گسترش می خواهد
من نمی خواهم گلدان گلی دست آموز
سر ایوان بلندی باشم.
دل من می خواهد
در میان مردم گل بکنم
دل طوفانی من
در خیابان هایی است
که به کندوی پر از همهمۀ زنبوران می ماند...
...آه ای عاشق ،بیراهه مرو
که در این تنگی با بوی برنج
مدتی هست که دامن دامن دلهره می آرد باد،
وحشت جنگل در شعله و دود
متلاشی شدن قلب پرنده بر خاک
رنگ خون من و توست
که به سیمای زمین می پاشند...
...در دل یخبندان
حافظ آتش نارنگی باش
که به زردآلو و سیب و گلابی
تا به تابستان راه است هنوز.
و همین است اگر می بینی
مثل بلبل که بهار گل ها
شور می بخشد آوازش را
با دلی عاشق،عابرها را می نگرم
و دگرگونی مردم در شهر
پرده ای بالاتر می برد آوازم را...

به خیابان ها برویم
که فراز سر ما تنهایی
اژدهایی است که چنبر زده است.
در هوای خنک میدان ها
نفسی تازه کنیم.
با صداهای بلند کوچه
فصل پیوستن ماست.

عاشقانه

سرود در به دری ها را
در کوچه های گرد گرفته
در شاهراه ها و خیابان ها
                                   می خوانم:
                                                دیدی چگونه ویرانم کرد؟
                                                دیدی چگونه قلبم چون تکه ای سفال
                                                در گردبادهای محبت
                                                                            برخاست؟
                                                و بر چکادهای فراموشی
                                                                    افتاد؟
                                                                    بشکست
                                                                    و هیچ کس
                                                                    این تکه های در به دری را
                                                                                     با دست های مهر نپیوست؟
بی تو
          سرود در به دری ها را
                                        در خارستان
آرام و پا برهنه،می خوانم.

من زنده ام به ظلم تو ای دوست، ای عزیز
زیرا که ظلم تو
پاهای بی پناه مرا عریان کرد
و در فصول ثابت یخ
                      با من گفت:
                                    ای مرد
                                           ای محبت
                                                      ای مغلوب
                                         در خارزار خاطره گردش کن.
من زنده ام به ظلم تو ای خوب، ای عزیز
زیرا که ظلم تو
مثل شب از ستاره سرشار است
من
معتاد خنجر تو و خشم توام.

اکنون
        در این سیاهی
                          سرود در به دری ها را
                                                    باید
تنها
با بادهای شب بسپارم.

ویران تر از غبارم و حیران تر از نسیم

آیا چگونه شد که من آن شب
دریافتم که نام تو
                       ویرانی من است
نام تو را چو بوتۀ آتش
در دست های سوخته می گیرم
و می دوم، میان شب و
                             خار و
                                   بانگ و
                                            باد.

پلک هایت را بگشا

اعتمادی در چشم تو می بینم
پلک هایت را بگشا تا خورشید تابستانی را حس کنم

روزهایی تازه
یادگارانی شیرین
و صدایی مواج تر از موج علف های بیابانی با من هست
پلک هایت را بگشا.

تو کلام همراهی هستی
و صدایت مثل عطر شکوفه شیرین است
گیسوانت را در پنجره جاری کن
و طلوع شبنم ها را در گلدان ها.
دوست می دارم
در فراسوی تمام ولگردی هایم با تو باشم
پلک هایت را بگشا.

دعوتی تابستانی دارم
در اطاقی که صدای ساز ولگرد خیابانی
توی قاب غمناک پنجره هایش می ریزد
در اطاقی که شبانه در مهتاب دلسرد زمستانی
به تماشای بهاران اندامت برمی گردم
پلک هایت را بگشا.

دعوتی تابستانی دارم
سرنوشتم را در فنجان ها می خوانی،می دانم.

دردمندی هایم را باید بنویسم
چشم های تو از رازی سوزنده سخن می گوید
اعتمادی در چشم تو می بینم
پلک هایت را بگشا.

پاییز در برابر تو

پاییز،فرا می رسد از روزن
با ارغوانی و چفته
                        انگورهای روشن.
پاییز، پاییز باد خیز
                       فرا می رسد از روزن
                                               از پنجره،
                                                           از دهلیز.
مردی،با آفتاب،با عینک آفتابی،با آفتاب و عینک
مردی با عینک آفتابی
                            نشسته،در ردیف صندلی ها،در پشت یک میز.
چراغی در برابر،چراغی در مه،در ظلمت
او باد را به یاد و خاطره پیوند می دهد،
بادها باید به یاد داشته باشند،
باید به یاد داشته باشند بادها،
از هیچ هیچ می  رسد،
با هیچ هیچ،ای هیچ هیچ
هستی با تمامی هستی چه بود: هیچ
هیچ آیا هیچ
اما بهار جواب تو را خواهد داد.
این ریشه،ریشۀ ویران مانده، دوباره جوانه خواهد زد.
از هیچ هیچ می رسد
رستاخیز را دوباره دعوت کن
ذهن ملایم انگورها را،
در آفتاب آبی شهریور ماه که ناگاه
از ارتفاع بام
از پلکان آجری مرطوب.
آیا کنار میز کسی هست،
مردی،در آفتاب،
و با عینک آفتابی
در قطاری که زوزه کشان می گذرد،
او را به یاد بسپارید،
بادها باید به یاد داشته باشند
خاطره ها را،نگاه کن،که نگاه تو،
در ژرفنای دشت
جریانی مداوم دارد.
از ارتفاع بام
و راه پلکان آجری مرطوب،
باد و بادخیز،
               هنگام که مرا عبور می دهد از آن دهلیز
و سوز می گذرد از روزن
و روز می گذرد از دهلیز
                            تا ارتفاع شن
                                          در انحنای دایره های بیابان ها
نگاه کن
تو از آفتاب سرد
                     چه حاصل بر می داری
من که علامت نا مفهوم نگاهت را
در دست های پینه بستۀ خود دارم.
خیزابه ها دوباره بر می خیزند
تا دامن بلند تو را
در روشنای سپیده که بیداری است
در یک نگاه خسته صدایم کنند
در برج زوزه کش پاییز
پاییز بادخیز
بی عطر و بی نسیم
تا سوز روز می گذرد از روزن
                               از پنجره
                                         از دهلیز

نقش گمشده

فقط دوقطره باران چهار سمت خیابان را بر می افروزد
فقط دو قطره لرزان که از دو برگ،که از دو چشم درخشان...

گر چه گم شده در این غبار گیج و
                                           دراشیاء رنگ پریده
که این دو قطره نگاه از در و بام همه رؤیاها بر می شود؟
به شیشه های ترک خورده و
                           به چهره های شکسته در آبگینه های مکدر
                                                                           می ساید دست
ویا که می سترد برف نشسته بر پروبال کلمات و
                                                                 سر وروی رهگذران را
بی شباهت آهو
وچشم های گریزندۀ زنی می گردد آیا
ویا به نیمه سیبی که پشت پنجره ای می تابد
به برق نیمۀ دیگر می اندیشد؟

چه گم شده است و
                         چه خواهد شد
                                                       که این غبار پس برود
                                                                  کوچه در تلالؤ اشیاء شود عرصۀ الماس
دو چشم گمشده در آبگینه ای بدرخشد
و یا که نیمرخی آشنا بگشاید دریچۀ تاریک را؟

فقط دو قطرۀ سرگشته،خواب کوچه و کاشی ها را ر هم می زند
و می فشارد زنگ در و
                                  دالان فروخفته سراسیمه می شود
به زیر سایۀ چتری که با وقار قدم می زند
دوچشم گمشده می بیند
و روشنایی محزونی که از شکاف در می تابد
هوای این دوقطره لرزان را
                                   به رنگ های گمشده ای می آراید
اگر دوقطره لرزان دوسنگریزه شود
ویا دو دانه یاقوت کبود
کسی به سایۀ اشیاء و نقش و نگاری که در هوا متواری است
                                                                        نمی ساید دست
و ردپای گل خوش رنگی را که پس پردۀ اشیاء
                                                    نهان گشته است
                                                                     نخواهد جست.

جز این دو قطره ویران
                       که در فراق گمشدگان نقش ستون های ازل می شود
که چرخ می زند این کوچه ها و چشم های گذران را؟
که می گشاید این صاعقه ها را برچترها و
                                                  چهره های مه آلود؟

مگر که نقش گمشده پیدا می شود
و یا که سکۀ مفقود در کنار خیابان بدرخشد.

با گل نارنج

نافه رها می شود
                         به سحر و جادو
می تابد از پس مه
                       از پس اسپند
                                         و
می افتد سیب معطر از کف چرخ نیلوفری
با پر طاووس،زمین را می پوشاند
                                        عشق.

باد
   زکشمیر می وزد
                        یا ز سمرقند؟
عود وعبیر می وزد
                        یا شکر و قند؟
مجمری از گل
                         گلاب می افروزد
                                          بر سر ایوان ما؟
طلعت زرینی از شکوفۀ نارنج،
                                       می دمد آیا؟
تا من و
           فکر چشم بادامی
                                 از بن خوابی ویران برمی خیزیم
عشق
         به شکرانه می چرخاند آتشگر دانش را
می تابد آذر و اسپند و
                                   آذرخشی از دل و دستم بر می شود
بر بام سوسن عریان
رنگ و
          درنگ ماه و
                         غزل های سوزانش از چیست؟
با گل نارنج
             کیست
                     ورق می زند دیوان حافظ را؟
این فوران گل و کبوتر
                          از کرشمه و ناز کدام غلام زیباست؟
آهوکان رها شده در سبزه و رؤیا
                                        چرا
                                          از پستان باد
                                                          عسل می نوشند؟
پس تنگ شرابم را برمی دارم و
                                            پای افزارم را
بی خوف و اعتنا به مار و شتر خار
دستی می جنبانم
                           شالی می چرخانم در هوا
کژمژ نامی که می وزد از بام سمرقند و بخارا
تیغم تا می تپد به قند کوچه های سمرقند
جوباری از عسل
                    دشتی از آهو
                                    گرد چشم و زبانم می چرخد

در فراق زمین

دایره ای از گل می چرخد
                               دور سرم
نان جوین
             در عسل و انگبین
                                     فرو می رود.
می فشرد دست مرا مادر هجران کشیده از شکاف زمین؟
یا که زنی مست
در یکی از کوچه های چین
                                 یادی از من کرده است؟
پس به سرانگشت
سیب درشتی از سر شاخی برمی گیرم
تا به چراغی روشن
                        مرگ
                                          ملول و متواری گردد
تا که به پای انار بن
لعلِ مجسم شود
قطره خونی که می چکد از بال ارغوان.

تا نفسی تازه کنم
                     از در دیگر می آید
                                           مرگ
                                                 به طراری
برگی پژمرده به کف دارد و
                                سیبی دندان زده را
می شود آیا که رپ رپ سم اسبی براندش از پیش چشم؟
یا که به عذر گناه آمده باشد؟
ریگ روانی از تن و جان آدمی
                                     می گذرد بر افق عریان
هست مجالی که رها سازم
                                    ریگی در آب و
                                                      غزالی در شبنم و ابریشم؟
یا به نسیم و اطلس
                            پس بزنم
                                          گرد گل از روی عزیزان را؟
(کیست که می کوبد بر طبل گران
می لرزاند پشت جهانی را؟)

تا که سرانجام
گامی برمی دارم و
                         در گودالی از پر
                                              آرام می گیرم
هدهد از این گوشه گذر می کند؟
یا پر سیمرغ
برآتش می نهند؟
بس که زجا برمی خیزند و
                                   دور مرا می گیرند
منتظرانی زیبا
                     که در فراق زمین نالیده اند.

از شعر شقیقۀ سرخ لیلی

دیوانه نشسته است
و خون سرخ لیلی در رگ هایش سیاه می شود
دیوانه
          با غروب زنگوله هاش
                                     بر گوش
دیوانه نشسته است
و برای خون سیاه لیلی می نویسد.

از شعر حرکت بی شتاب برای ایثار

سرود بر زبانی است عنابی

روز نیلوفرها
که با دستی سرخ ودستی سبز
می تراود بر کف سرد

و این بازو بر می خیزد
حرکت دارد
و خون مرا درشیشه می کند

زیباست زن
که بربستر نیلوفران
                       آبی
و در آغوش من
                      سبز است.

ایوان روشن

دستانت
دو ایوان روشن در آغوش سپیده دم
            با ده هلال تاج خروس سفید
            سرکشیده از ده گلدان کوچک شفاف
            بر انتهای نرده های انگشتانت.

دستانت
   دو ایوان روشن ماه و خورشید
با پیراهن سپید
و ده شاخه تاج خروس نقره ای
                                                       لا به لای گیسوانم
در نور پرواز می کنم.

ازآستانۀ گریستن
تا آستانۀ گریستن
تا آستانۀ پرواز
فقط دو ایوان کوچک راه است.

اردیبهشت

یک ضلع،پنجره
                        با پشت دری های کشیده
یک دست، روح
                        رنگ آفتاب ندیده
یک جنگل، قلب
                       که از شاخه های درهم و پیچیده اش
                         انبوه ،انبوه،سینه سرخ
                                                         پریده
یک حنجره ساکت، آواز

یک ساز،که با نوازش زخمه
به سرفه می افتد....
 

این است...

برخیز
پشتی را که خم شده بشکن
راست،سبز،سرسبز
با آن بلندترین سرو
دستی بده.
ساز نسیم را
ماهور کوک کن
از برگ
پیراهنی بپوش
در ضلع آفتابی این باغ
بنشین
آنگاه، اردیبهشت را
یک جرعه کن
                        بنوش