در ماهتاب اسفند

شوقی شیار می زند
                         این کشتزار آیش را
                                                  در ماهتاب اسفند
یار صبور همسفر سال اضطراب
                                     _در کشتزار مهتاب_
                                                               بذر ترانه می پاشد.
شب در سکوت می گذرد از پل
و نام پونۀ صحرایی
                         یک لحظه می نشیند
                                                     در ذهن جویبار
یاد شکوفه های شکفتن
_ در باغ بامدادی_
بر شاخ و برگ برهنه.
گل در دهان خار.

ای یار ، یار ، یار
دل در صدف نهان شده انگار
                                 بر دامن بهار
شوقی شیار می زند
                             این کشتزار آیش را
                                                          در ماهتاب اسفند.

جهان

به داربست جهان
                     در غروب باغ خزان
                                              خیره می شوم
تا صدای گام تو
              از برگ ها پیام زمان را
                                      به گوش من برساند.

به داربست جهان
                     در غروب باغ خزان
                                         خیره می شوم
تا که ارغوان گوشه ای از آسمان
                                         بوسه ای از شاخۀ خشک درخت جان بستاند.
مرا به باغ های جهان می بری
                                    که نام تو را
                                                    روی برگ های خزان بنویسم
مرا به سوی زمان می بری
                             که نام زمین را
                                                  به روی آب روان بنویسم

 

بمان !
    در این حوالی
                   هر لحظه مثل آب
                                     در سفر آفتاب
                                                    می گذرد.

نشسته ام لب جوبارکی
                         به یاد غروبی
                                    که باد گیسوان تو را می گشود مثل کتابی
نشسته ام لب جوبارکی
                             به یاد سال های رفته عمری،
                                                                    که بود مثل حبابی

مرا به کوچه های گل یاس می بری
                                             که نام تو را
                                                          بر شکوفه های جوان بنویسم
مرا به باغ های جهان می بری
                                          که نام تو را
                                                          روی برگ های خزان بنویسم.
بمان!
در این حوالی
                 هر لحظه مثل آب
                                      در سفر آفتاب
                                                       می گذرد.

در سایۀ شقایق

امواج گیسوان تو
                        _ شامگاه _
                                            مرا می برد
با موج های رود.

وقتی به روی آب گذر می کردیم
                                            با ماه بیشه ها
پیراهنت به دامن خاری
                          آویخت
آنگاه تو
با ماهِ بیشه ماندی و
                            من با آب
از دشت ها گذشتم و
                           در شیب های تند
                                                  زمین را گم کردم

 

انبوه شاخه های درختان را
دستی کنار می زند.
پروانه ای عبور می کند
                               آنگاه
از جویبار نور.

اندوه سال های خزانی را
وقتی کنار می زنم و
                             می خواهم
برخیزم و کنار درختان سبز بنشینم
دستی کنار می زندم
                           ناگاه.