گل‌های یاس

دوش آن رشته های یاس که بود
خفته بر سینۀ دل انگیزت
 راست گفتی که آرزوی من است
 که چنان گشته گردن آویزت

 

با چه لبخندهای ناز آلود
 با چه شیرین نگاه ِ شورانگیز
باز کردی ز گردن و دادی
 به من آن یاس های عطر آمیز

بوسه دادم بسی به یاد ِ تواش
دلم از دست رفت و مست شدم
آن چنانش به شوق بوییدم
که به بوی خوشش ز دست شدم

دوش تا وقت ِ بامداد مرا
 گل ِ تو در کنار ِ بالین بود
 در بر ِ من بخفت و عطر افشاند
 بسترم تا به صبح مشکین بود

 به شگفت آمدم که این همه بوی
ز گلی این چنین عجب باشد
حیرتم زد که راز ِ این گل چیست
که چنینم از آن طرب باشد

 آه ، دانستم ای شکوفۀ ناز !
 راز ِ این بوی مستی آمیزت
 کاندر آن رشته بود پیچیده
 تاری از گیسوی دلاویزت

گور شب

شب آمد و چیره شد سیاهی
 آرام گرفت مرغ و ماهی
 تنها منم اشک بار و بیدار
 ای شب تو زجان ِ من چه خواهی !

 بشکیب و منال ای شباهنگ
 انده مفزا بر این دل ِ تنگ
 بگذار به درد ِ خود بگریم
در خون ِ دلم فرو مزن چنگ

ای ماه متاب بر من امشب
 آتش به دلم میفکن امشب
 چشمک مزن ای ستاره ، خاموش
 خونم مفشان به دامن امشب

 ای باد به کوی من چه پویی
آزار ِ دل ِ مرا چه جویی
 زان دختر ِ شوخ چشم ِ طناز
با من سخنی دگر نگویی !

نزدیک میا ، خیال ِ او ، دور !
 دور از من ِ دردمند ِ مهجور !
 بگریز از این شکستۀ درد
 بگذار مرا در این شب ِ گور !

 آه ای شب ِ تب گرفته پیش آی
 و آغوش ِ سیاه ِ خویش بگشای
بفشار مرا به سینه ، بفشار
بربای مرا ز خویش ، بربای

سراب

عمری به سر دویدم در جست و جوی یار :
جز دسترس به وصل ِ وی ام آرزو نبود
 دادم در این هوس دل ِ دیوانه را به باد
 این جست و جو نبود
 هر سو شتافتم پی ِ آن یار ِ ناشناس
 گاهی ز شوق خنده زدم گه گریستم
 بی آن که خود بدانم از این گونه بی قرار
 مشتاق ِ کیستم !
رویی شکفت چون گل ِ رؤیا و دیده گفت :
« این است آن پری که ز من می نهفت رو
خوش یافتم ، که خوش تر از این چهره ای نتافت
 در خواب ِ آرزو ... »
هر سو مرا کشید پی ِ خویش در به در
 این خوش پسند دیدۀ زیباپرست ِ من
شد رهنمای این دل ِ مشتاق ِ بی قرار
بگرفت دست ِ من
 وآن آرزوی گم شدۀ بی نام و بی نشان
 در دورگاهِ دیدۀ من جلوه می نمود
 در وادی ِ خیال مرا مست می دواند
 وز خویش می ربود
از دور می فریفت دل ِ تشنۀ مرا
 چون بحر موج می زد و لرزان چو آب بود
 وانگه که پیش رفتم ، با شور و التهاب
 دیدم سراب بود !
 بیچاره من ، که از پس ِ این جست و جو ، هنوز
 می نالد از من این دل ِ شیدا که  «یار کو ؟
کو آن که جاودانه مرا می دهد فریب ؟
 بنما ، کجاست او ! ... »

آنّا

صبح می خندد و باغ از نفس ِ گرم ِ بهار
 می گشاید مژه و می شکند مستی ِ خواب
آسمان تافته در برکه و زین تابش ِ گرم
 آتش انگیخته در سینۀ افسردۀ آب

 آفتاب از پس ِ البرز نهفته است و از او
آتشین نیزه برآورده سر از سینۀ کوه
 صبح می آید از این آتش ِ جوشنده به تاب
باغ می گیرد از این شعلۀ گلگونه شکوه

آه ، دیری است که من مانده ام از خواب به دور
 مانده در بستر و دل بسته به اندیشۀ خویش
 مانده در بسترم و هر نفس از تیشۀ فکر
 می زنم بر سر ِ خود تا بکنم ریشۀ خویش!

چیست اندیشۀ من ؟ ... عشق ِ خیال آشوبی
 که به بازیم گرفته است به بیداری و خواب
 می نماید به من ِ شیفته دل رخ به فریب
می رباید ز تن ِ خستۀ من طاقت و تاب

 آنچه من دارم ازو ، هست خیالی که ز دور
 چهره برتافته در آینۀ خاطر ِ من
 همچو مهتاب که نتوانیش آورد به چنگ
 دور از دست ِ تمنای من و در بر ِ من

 می کنم جامه به تن ، می دوم از خانه برون
 می روم در پی ِ او با دل ِ دیوانۀ خویش
 پی آن گم شده می گردم و می آیم باز
 خسته و کوفته از گردش ِ روزانۀ خویش

خواب می آید و در چشم نمی یابد راه :
 یک طرف اشک رهش بسته و یک سوی خیال
نشنوم نالۀ خود را دگر از مستی ِ درد
آه گوشم شده کر یا که زبانم شده لال ؟

 چشم ها دوخته بر بستر ِ من سحر آمیز
 خواب بر سقف نشسته است چو جادوی ِ سیاه
آه از خویش تهی می شوم آرام آرام
می گریزد نفس ِ خسته ام از سینه چو آه

 ... بانگ بر می زنم از شوق که " آنا ... آنا ... "
ناگهان می پرم از خواب ، گشاده آغوش
 می شود باز دو دست ِ من و .... می افتد سست
 هیچ کس نیست ، به جز شب که سیاه است و خاموش

نگاه آشنا

ز چشمی که چون چشمۀ آرزو
 پر آشوب و افسونگر و دلرباست
 به سوی من آید نگاهی ز دور
 نگاهی که با جان ِ من آشناست

 تو گویی که بر پشت ِ برق ِ نگاه
 نشانیده امواج ِ شوق و امید :
 که باز این دل ِ مرده جانی گرفت
 سراسیمه گردید و در خون تپید

نگاهی سبکبال تر از نسیم
 روان بخش و جان پرور و دل فروز
 بر آرد ز خاکستر ِ عشق ِ من
 شراری که گرم است و روشن هنوز

یکی نغمه جوشد هماغوش ِ ناز
 در آن پر فسون چشم ِ راز آشیان
تو گویی نهفته است در آن دو چشم
 نواهای خاموش ِ سرگشتگان

ز چشمی که نتوانم آن را شناخت
 به سویم فرستاده آید نگاه
 تو گویی که آن نغمۀ موسقی است
 که خاموش مانده ست از دیرگاه

از آن دور این یار ِ بیگانه کیست
 که دزدیده در روی من بنگرد ؟
 چو مهتاب ِ پاییز غمگین و سرد
 که بر روی زرد ِ چمن بنگرد

 به سوی من آید نگاهی ز دور
 ز چشمی که چون چشمۀ آرزوست
قدم می نهم پیش ، اندیشناک :
 خدایا چه می بینم ؟ ... این چشم ِ اوست !

در لبخند او

دیدم و می آمد از مقابل من دوش
خندۀ تلخی نهاده بر لب پر نوش
غم زده چون ماهتاب آخر پاییز
دوخته برروی من نگاه غم انگیز

من به خیال گذشته بسته دل و هوش
ماه درخشنده بود و دریا آرام
ساحل مرداب در خموشی و ابهام
شب ز طرب می شکفت چون گل رؤیا
عکس رخ مه در آبگینۀ دریا
چون رخ ساقی که واژگون شده در جام
او به بر من نشسته عابد ومعبود
دوخته بر چشم من دو چشم غم آلود

زورق ما می گذشت بر سر مرداب
چهرۀ او زیر سایه روشن مهتاب
لذت اندوه بود و مستی غم بود
سر به سر دوش من نهاده و دل شاد
زمزمه می کرد و زلفش از نفس باد
بر لب من می گذشت نرم و هوس خیز
چون می شیرین به بوسه های دل انگیز
هوش مرا می ربود و سمتی می داد
مست طرب بود و چون شکوفۀ سیراب
بر رخ من خنده می زد آن گل شاداب
خندۀ او جلوه امید و صفا بود
راحت جان بود عشق بود وفا بود
لذت غم می نشست در دل بی تاب
دیدم و می آمد از مقابل من دوش
خندۀ تلخی نهاده بر لب پر نوش

آه کز آن خندۀ آشکار شکفتم
بنگر رفتم
دگر ز دست تو رفتم
ناله فرو ماند در پس لب خاموش
غم زده چون ماهتاب آخر پاییز
دوخته بر روی من نگاه غم انگیز
دیگر در خنده اش امید و صفا نیست
راحت جان نیست عشق نیست وفا نیست
دیگر این خنده نیست نغز و دلاویز
می نگرم در خیال و می شنوم باز
می رود و می دهد به گوش من آواز
بنگر رفتم دگر ز دست تو رفتم

شب‌تاب

در زیر ِ سایه روشن ِ مهتاب ِ خوابناک
 در دامن ِ سکوت ِ شبی خسته و خموش
 آهسته گام می گذرد شاعری به راه
 مست و رمیده هوش
 می ایستد مقابل ِ دیواری آشنا
 آنجا که آید از دل ِ هر ذره بوی یار ...
در تنگنای سینه دل ِ خسته می تپد
مشتاق و بی قرار
از پشت ِ شیشه می نگرد ماه ِ شب نورد
 آنجا بر آن نگار که خوابیده مست ِ ناز
 در پیشگاه ِ این همه زیبایی و جمال
مه می برد نماز
 دنبال ِ ماهتاب خیال ِ گشاده بال
 آهسته می رود به درون ِ اتاق ِ او
 من مانده همچنان پس ِ دیوار محو و مست
از اشتیاق ِ او
 مه خیره گشته بر وی و آن مایۀ امید
 شیرین به خواب رفته در آن خوابگاه ِ ناز
 وان زلف ِ تابدار ِ پریشان و بی قرار
 از باد ِ عشق باز
در بستر آرمیده چو نیلوفری بر آب
 پاشیده ماهتاب بر او سوده های سیم
 لغزد پرند بر تن ِ او همچو برگ ِگل
 از جنبش ِ نسیم
افتاده سایه روشن ِ مهتاب ِ سیم رنگ
 نرم و سپید چو پر و بال ِ فرشتگان
بر آن دو گوی ِ عاج که برجسته تابناک
از زیر ِ پرنیان
آن سیمگونه ساق که با بوسۀ نسیم
 لغزیده همچو برگ ِ گل از چین ِ دامنش
 وان سایه های زلف که پیچیده مست ِ ناز
 بر گرد ِ گردنش
 آن زلف ِ تاب خورده به پیشانی ِ سپید
چون سایۀ امید در آیینۀ خیال
وآن چهر ِ شرمناک که تابیده همچو ماه
 در هالۀ ملال .
آن سایه های در هم ِ مژگان که زیر ِ چشم
 غمگین به خواب رفته همآغوش ِ راز ِ خویش
 وآن چشم آرمیدۀ رؤیا فریب ِ او
 در خواب ِ ناز ِ خویش
 من مانده بی قرار و خیال ِ رمیده هوش
 مست ِ هوس گرفته از آن ماه بوس ها
 تا آن زمان که آورد از صبح آگهی
بانگ ِ خروس ها
بر می دمد سپیده و دلداده شاعری
 از گردش ِ شبانۀ خود خسته می رود
 دنبال ِ او پریده و بی رنگ سایه ای
 آهسته می رود ...

ماه و مریم

رخسار ِ ماه بین که چه زیبا و روشن است
 پاکیزه رو چو مریم ِ پاکیزه دامن است
خوابیده ماه ِ غمزده ، بر تخت ِ آسمان
 بیمار و شرمناک ، مگر مریم ِ من است !
 سیمینه تن نهفته به نیلوفری پرند
چون مریم ِ سپید که آبیش بر تن است
رخسار ِ مریم است مه ِ مانده زیر ِ ابر
 کان زلف ِ تابدار بر آن سایه افکن است
دامان ِ مریم است تو گویی و اشک ِ من
 مهتاب را که خوشۀ پروین به دامن است
 پیشانی ِ برآمدۀ مریم است ماه ؟
 یا آن بلور سینه و آن عاج گردن است ؟
 رخسار ِ مریم است و به پاکی و روشنی
آیینۀ جمال نمای ِ دل من است !

شبِ سیاه

برچید مهر دامن زربفت و خون گریست
چشم افق به ماتم روز سیاه بخت
وز هول خون چو کودک ترسیده مرغ شب
نالید بر درخت
شب
سایه برفشاند و کلاغان خسته بال
از راههای دور رسیدند تشنه کام
رنگ شفق پرید و سیاهی فرو خزید
از گوشه های بام
من در شکنجه تب و جانم به پیچ و تاب
در دیدۀ پر آبم عکس جمال اوست
بر می جهد ز چشمۀ جوشان مغز من
هر دم خیال دوست
چون ماهتاب بر سر ویران های
دل
مستانه پای کوبد در جامۀ سپید
پیچد صدای خندۀ او در دل خراب
لرزد تنم چو بید
این مطرب از کجاست؟ که از نغمه های او
بر خانۀ خراب دلم سیل درد ریخت
این زخمۀ دست کیست که بر تار می زند ؟
تار دلم گسیخت
چون وای مرگ جگر سوز و دل خراش
چون ناله
وداع غم انگیز
و جانگزاست
اندوهناک و شوم چو فریاد مرغ حق
این نغمۀ عزاست
این نغمۀ عزاست که من عشق مرده را
امشب به گور می برم و خاک می کنم
وز اشک غم که می چکد از چشم آرزو
رخ پاک می کنم

زهرخند

بیا نگارا بیا ، بیا در آغوش ِ من
 بزن ز می آتشم ، ببر دل و هوش ِ من
 ز زلف وا کن گره که مست و آشفته به
 بریز این مشک را بریز بر دوش ِ من !

 از این کمند ِ بلند به گردن ِ من ببند
 بکش به هر سو مرا چو شیر ِ سر در کمند
 به ناز بر من بتاز ، به غمزه کارم بساز
 به نالۀ من برقص به گریۀ من بخند !

بخند و گیسو ز ناز بریز بر شانه ها
 سبک به هر سو بپر ، بپر چو پروانه ها
 به عشوه دامان ِ خویش برون کش از دست ِ من
 مرا به دنبال ِ خویش دوان چو دیوانه ها !

 ز عشوه ها تازه کن به سر جنون ِ مرا
 به ناله افکن دل ِ چو ارغنون ِ مرا
 چو لب نهم بر لبت لبم به دندان بگیر
 لبم به دندان بگیر بنوش خون ِ مرا !

گهی به قهرم بسوز چو شمع ِ آتش پرست
 گهی در آغوش ِ من بپیچ چون مار ِ مست
 به بوسه ای زهرناک از آن لبم کن هلاک
 سرم سیاهی گرفت بمان که رفتم ز دست !

 بیا و بنشین بیا گل ِ خرامان ِ من
 سر ِ گران از شراب بنه به دامان ِ من
 دمی در آغوش ِ من بخواب شیرین ، بخواب
پرید خوش از سرم مپرس سامان ِ من !

 بریز پر کن بریز ز باده جام ِ مرا
 برآر امشب برآر به ننگ نام ِ مرا
 سپیده بر می دمد به ناله های خروس
 شب ِ سبک سایه رفت نداده کام ِ مرا ...

ببوس آری ببوس لب ِ مرا نوش کن
 مرا بدین چشم و لب  خراب و مدهوش کن
 تو هم چو بردی ز دست مرا بدین چشم ِ مست
 برو ز نزدیک ِ من ، مرا فراموش کن !

مرگ روز

می رفت آفتاب و به دنبال می کشید
 دامن ز دست ِ کشتۀ خود ، روز ِ نیمه جان
 خونین فتاده روز از آن تیغۀ خون فشان
 در خاک می تپید و پی ِ یار می خزید
خندید آفتاب که « این اشک و آه چیست
خوش باش روز ِ غمزده ! هنگام رفتن است
چون من بخند خرم و خوش ، این چه شیون است
 ما هر دو می رویم دگر جای شکوه نیست ! »
نالید روز ِ خسته که «ای پادشاه ِ نور !
 شادی از آن ِ توست نه از آن ِ من ، بلی
 ما هر دو می رویم ازاین رهگذر، ولی
تو می روی به حجله و من می روم به گور ! »

می‌خواهم از تو شنوم

می خواهمت سرود بت ِ بذله گوی من
 روی لبش شکفت گل ِ آرزوی من
 خندید آسمان و فرو ریخت آفتاب
 در دیدۀ امیدم باران ِ روشنی
جوشید اشک ِ شادی از این پرتوافکنی
بخشید تازگی به گل ِ گلشن ِ شباب
 می خواهمت شنفتم و پنداشتم که اوست
 پنداشتم که مژدۀ آن صبح ِ روشن است
 پنداشتم که نغمۀ گم گشتۀ من است
 پنداشتم که شاهد ِ گمنام آرزوست !
 خواب ِ فریب باز ز لالایی امید
 در چشم ِ آزمایش ِ من آشیانه ساخت
 نای امید باز نوای هوس نواخت
 باز از برای بوسه دل ِ خواهشم تپید
 می خواهمت شنفتم و دنبالۀ این سرود
 رفتم به آسمان ِ فروزندۀ خیال
دیدم چو بازگشتم از این ره شکسته بال
 این نغمه ، آه ! نغمۀ ساز ِ فریب بود
می خواهمت بگو و دگرباره ام بسوز
 در شعلۀ فریب ِ دم دلنشین خویش
 تا نو کنم امید ِ شکیب آفرین ِ خویش
 آری تو هم بگو که در این حسرتم هنوز
پایان این فسانۀ ناگفتۀ تو را
 نیرنگ این شکوفۀ نشکفتۀ تو را
 می دانم و هنوز ز افسون ِ آرزو
 در دامن ِ سراب ِ فریبندۀ امید
 در جست و جوی مستی ِ این جام ناپدید
 می خواهم از تو بشنوم ، ای دلربا ، بگو !

ژاله

شب همه شب به بزم باغ ، گلی
به صبا بوسه داد و کام گرفت
هوسی راند و باده ای پیمود
 حاصل از عمر ِ بی دوام گرفت

دامن از دست داد و مست افتاد
 تا شرابی ز جام ِ وصل چشید
 بلبل ِ بی نوا ز حسرت و سوز
 تا سحر ناله کرد و آه کشید

 روی دامان ِ چاک ِ گل ، ژاله
یادگاری ز قصۀ دوش است
گل سرافکنده ، صبح می خندد
بلبل ِ دل شکسته خاموش است

عشق گم‌شده

آن شب که بوی زلف ِ تو با بوسۀ نسیم
مستانه سر به سینۀ مهتاب می گذاشت
 با خنده ای که روی لبت رنگ می نهفت
 چشم ِ تو زیر ِ سایۀ مژگان چه ناز داشت !

در باغ ِ دل شکفت گل ِ تازۀ امید
 کز چشمۀ نگاه ِ تو باران ِ مهر ریخت
 پیچید بوی زلف ِ تو در باغ ِ جان ِ من
پروانه شد خیالم و با بوی گل گریخت

 آنجا که می چکید ز چشم سیاه ِ شب
 بر گونۀ سپید ِ سحر و اشک ِ واپسین
وز پرتو ِ شراب ِ شفق بر جبین ِ روز
 گل می نمود مستی ِ خندان ِ آتشین

 آنجا که می شکفت گل ِ زرد ِ آفتاب
 بر روی آبگینۀ دریاچۀ کبود
وز لرزه های بوسۀ پروانگان ِ باد
می ریخت برگ و بازگل ِ نو شکفته بود

 آنجا که می غنود چمنزار ِ سبزپوش
در بستر ِ شکوفۀ زرین ِ آفتاب
 وز چنگ ِ باد و بوسۀ پروانگان ِ مست
 دامان ِ کوه بود چو گیسو به پیچ و تاب

 آنجا که مهر ِ کوه نشین مست و سرگران
 بر می گرفت از ره ِ شب دامن ِ نگاه
 در پرنیان ِ نازک ِ مهتاب می شکفت
 نیلوفر ِ شب از دل ِ استخر ِ شامگاه

 آنجا که می چکید سرشک ِ ستاره ها
 بر چهر ِ نیلگون گل ِ شب تاب ِ آسمان
در جست و جوی شبنم لغزندۀ شهاب
مهتاب می کشید به رخسار ِ گل زبان ...

 در پرتو ِ نگاه ِ خوشت ، شبرو ِ خیال
 راه ِ بهشت ِ گم شدۀ آرزو گرفت
 چون سایۀ امید که دنبال ِ آرزوست
 دل نیز بال و پر زد و دنبال ِ او گرفت

 آوخ ! که در نگاه ِ تو آن نوشخند ِ مهر
 چون کوکب ِ سحر بدرخشید و جان سپرد
خاموش شد ستارۀ بخت ِ سپید ِ من
 وز نو امید ِ غمزده در سینه ام فسرد

 برگشتم از تو هم که در آن چشم ِ خودپسند
آن مهر ِ دلنواز دمی بیشتر نزیست
 برگشتم و درون ِ دل ِ بی امید ِ من
 بر گور ِ عشق ِ گم شده یاد ِ تو می نگریست!

آواز نگاه

می شنوم می شنوم آشناست
 موسقی چشم ِ تو در گوش ِ من
 موج ِ نگاه ِ تو هم آواز ِ ناز
 ریخت چو مهتاب در آغوش ِ من

 می شنوم در نگه ِ گرم ِ توست
 گم شده گلبانگ ِ بهشت ِ امید
 این همه گشتم من و ، دلخواه ِ من
 در نگه ِ گرم ِ تو می آرمید

زمزمۀ شعر ِ نگاه ِ تو را
 می شنوم ، با دل و جان آشناست
اشک ِ زلال ِ غزل حافظ است
 نغمۀ مرغان ِ بهشتی نواست

می شنوم ، در نگه ِ گرم توست
 نغمۀ آن شاهد رؤیانشین
 باز ز گلبانگ ِ تو سر می کشد
 شعلۀ این آرزوی آتشین

 موسقی چشم ِ تو گویاتر است
 از لب ِ پر ناله و آواز ِ من
 وه که تو هم گر بتوانی شنید
 زین نگه ِ نغمه سرا راز ِ من !

آشنا سوز

چرا پنهان کنم ؟ عشق است و ، پیداست
 در این آشفته اندوه ِ نگاهم
 تو را می خواهم ای چشم فسون بار !
که می سوزی نهان از دیرگاهم

چه می خواهی از این خاموشی ِ سرد
 زبان بگشا که می لرزد امیدم
نگاه ِ بی قرارم بر لب ِ توست
 که می بخشی به شادی ها نویدم

 دلم تنگ است و چشم ِ حسرتم باز
 چراغی درشب ِ تارم برافروز !
 به جان آمد دل از ناز ِ نگاهت
 فرو ریز این سکوت ِ آشنا سوز !

رمیده

خسته و بیماروش به گردنم آویخت
 آن هوس انگیز دلبر ِ گنه آموز
 دیده اش آشفته از خمار ِ هوس بار
 گونه اش از آتش ِ گناه گل افروز

 چنگ فرو برد و گیسوان ِ سیه را
 نرم ز پیشانی ِ بر آمده پس ریخت
 ناز ِ سرانگشت ِ وی که گم شده ای داشت
 روی بنا گوش ِ من خزید و هوس ریخت

 سینه اش افشرده روی سینۀ من تنگ
در تپش از مستی ِ گناه ِ دل آویز
نرم و نوازشگر آرمیده به دوشم
گرمی ِ آن بازوان ِ لخت ِ هوس خیز

شعلۀ سرد ِ شکیب و سایۀ پرهیز
رفته در آن چشم های می زده در خواب
 در نگهش آرزوی تشنۀ لبریز
در نفسش التهاب ِ بوسۀ بی تاب

گرم در آغوش ِ من خزید و هوسناک
 بر لبم افشرد آن لبان ِ تب آلود
 من ز خیالی رمیده سرد و سبک مهر
بوسۀ من سردتر ز بوسۀ بدرود

لب ز لبم برگرفت و از سر ِ افسوس
 غمزده در چشم ِ من دوید نگاهش
 وز نگه ِ خسته اش به چشم ِ من آویخت
سرزنش ِ بی زبان ِ چشم سیاهش

دید که باز اندرین دو دیدۀ نمناک
 عشق ِ کسی شمع ِ یادگار فروزد
دید که باز این دل ِ رمیدۀ بی تاب
 در غم آن آرزوی گم شده سوزد

 از پس ِ اشکی که همچو هالۀ اندوه
 پرده در آن چشم های می زده آویخت
 باز تمنای کام و حسرت ِ آغوش
 زان نگه تشنۀ هوس زده می ریخت

اندوه رنگ

می روی اما گریز ِ چشم وحشی ِ رنگ تو
 راز این اندوه ِ بی آرام نتواند نهفت
 می روی خاموش و می پیچد به گوش ِ خسته ام
 آنچه با من لرزش ِ لب های بی تاب ِ تو گفت

چیست ای دلدار ! ... این اندوه ِ بی آرام چیست ؟
کز نگاهت می تراود نازدار و شرمگین
 آه می لرزد دلم از ناله ای اندوه بار
 کیست این بیمار در چشمت که می گرید حزین ؟

چون خزان آرا گل ِ مهتاب ، رؤیارنگ و مست
 می شکوفد در نگاهت راز ِ عشقی ناشکیب
 وز میان ِ سایه های وحشی اندوه رنگ
خنده می ریزد به چشمت آرزویی دل فریب

 چون صفای آسمان در صبح ِ نمناک ِ بهار
 می تراود از نگاهت گریۀ پنهان ِ دوش
 آری ای چشم گریز آهنگ ِ سامان سوخته !
 بر چه گریان گشته بودی دوش ؟ از من وامپوش!

بر چه گریان گشته بودی ؟ آه ای چشم ِ سیاه !
 از تپیدن باز می ماند دل ِ خوش باورم
 در گمان ِ این که شاید ... شاید آن اشک ِ نهان
 بود در خلوت سرای سینه ات یاد آورم !

نوش نگاه

باز واشد ز چشمۀ نوشی
همچو باران زلال ناز و نگاه
باز در جام ِ جان ِ من سر داد
 همچو مهتاب باده ای دلخواه

بازم از دست می برد نگهی
نگهی چون شراب مستی بخش
چه نگاهی که همچو بوی گلاب
 می شود در مشام ِ جانم پخش

آه می نوشمت چو شیرۀ گل
 چیستی ای نگاه ِ ناز آلود !
 تو گلابی ، گلاب ِ شهد آگین
 تو شرابی ، شراب ِ گل پالود

چه شرابی کزآن پیالۀ چشم
همجو لغزاب ِ ساغر ِ لبریز
 می چکد خوش به کام تشنۀ من
آتش افروز و آرزو انگیز

آه پیمانه ای دگر که هنوز
می گدازد ز تشنگی جگرم
 چه شرابی تو ؟ وه چه شورانگیز
سر کشیدم تو را و تشنه ترم

درد ِ گنگ

نمی دانم چه می خواهم بگویم
 زبانم در دهان ِ باز بسته است
 در ِ تنگ ِ قفس باز است و افسوس
که بال ِ مرغ ِ آوازم شکسته است

نمی دانم چه می خواهم بگویم
 غمی در استخوانم می گدازد
خیال ِ ناشناسی آشنا رنگ
 گهی می سوزدم گه می نوازد

گهی در خاطرم می جوشد این وهم
 ز رنگ آمیزی ِ غم های انبوه
 که در رگ هام جای خون روان است
 سیه داروی زهرآگین ِ اندوه

فغانی گرم و خون آلود و پردرد
فرو می پیچیدم در سینۀ تنگ
 چو فریاد ِ یکی دیوانۀ گنگ
 که می کوبد سر ِ شوریده بر سنگ

سر شکی تلخ و شور از چشمۀ دل
 نهان در سینه می جوشد شب و روز
 چنان مار ِ گرفتاری که ریزد
شرنگ ِ خشمش از نیش ِ جگر سوز

پریشان سایه ای آشفته آهنگ
 ز مغزم می تراود گیج و گمراه
چو روح ِ خوابگردی مات و مدهوش
که بی سامان به ره افتد شبانگاه

 درون ِ سینه ام دردی است خون بار
 که همچون گریه می گیرد گلویم
 غمی آشفته ، دردی گریه آلود ...
نمی دانم چه می خواهم بگویم

اندوه

خسته و غمزده با زمزمه ای حزن آلود
شب فرو می خزد از بام ِ کبود
 تازه بند آمده باران و نسیمی نمناک
می تراود ز دل ِ سرد ِ شبانگاه ِ خموش
شمع ِ افسردۀ ماه از پس ِ آن ابر ِ سیاه
 گاه می خندد و می تابد از اندوهی سرد
 خنده ای غمزده چون خندۀ درد
 تابشی خسته و بی رنگ و تباه
 چون نگاهی که در آن موج زند سایۀ مرگ
سوزناک از دل ِ ویران ِ درختان ِ خموش
می رسد گاه یکی نغمۀ آشفته به گوش
نغمه ای گم شده از سینۀ نایی موهوم
 بانگی آواره و شوم
 می کشد مرغ ِ شباهنگ خروش
می رود ابر و یکی سایۀ انبوه و سیاه
نرم و خاموش فرو می خزد از گوشۀ بام
 آه ، دردی است در آن اختر ِ لرزنده که گاه
 کورسو می زند و می شود از دیده نهان
 وز نهیب ِ نفس ِ تیرۀ شام
 می کشد مرغ ِ شباهنگ فغان
آه ای مرغ ِ شباهنگ خموش!
بس کن این بانگ و خروش
 بشکن این نالۀ پرسوز و گداز
 بشکن این ناله که آن مایۀ ناز
 تازه رفته است به خواب
 آری ای مرغک ِ اندوه پرست
 بس کن این شور و شتاب
 بس کن این زمزمه ... او بیمار است .

بر سنگ چشم او

بر سر ِ گوری که روزی بود آتشگاه ِ عشق ِ من
وز لهیب ِ آرزویی روشن و خوش تاب
 شعله می افراشت
واینک از خاکستری پوشیده
 کز وی جز خموشی چشم نتوان داشت
 می چکد اشک ِ نگاهم تلخ
 می چکد اشک ِ نگاهم نیز در آن جام ِ زهرآگین
 کز شرنگ ِ بوسه لبریز است
وز فسونی تازه می خواند مرا هر دم که :
" باز آ ، این چه پرهیز است ! "
وز نهیب ِ گور ِ سرد ِ چشم ِ او
 کاندر آن هرگونه امّیدی فرو مرده است
پای واپس می نهم
 بی نیازی از بوسه ای پر شور
 کز فریبی تازه می رقصد در آن لبخند
 بی نیاز از خنده ای دلبند
 کز فسونی تازه می جوشد در آن آواز
 می چکد اشک ِ نگاهم باز
 بر سر گوری که روزی بود آتشگاه ِ عشق ِ من
 و اینک از خاکستر ِ اندوه پوشیده است
 در میان ِ این خموش آباد ِ بی حاصل
 در سکوت ِ چیرۀ این شام ِ بی فرجام
می چکد اشک ِ نگاهم بر مزار ِ دل
 می سراید قصۀ درد ِ مرا با سنگ ِ چشم ِ او
 با غمی کاندر دلم زد چنگ
وز پلاس ِ هستی ام بگسیخت تار و پود
می روم ، می گویمش بدرود
 وز نگاهی خسته و پژمرده ، چون مهتاب ِ پاییز ِ ملال انگیز
می گذارم بر مزار ِ آرزوهایم گلی ویران
 یادگار ِ آن امید ِ گم شده ، آن عشق ِ یادآویز !

پرده افتاده

پرده افتاد
صحنه خاموش
آسمان و زمین مانده مدهوش
نقش ها ، رنگ ها چون مه و دود
رفته بر باد
مانده در پردۀ گوش
رقص ِ خاموش ِ فریاد
پرده افتاد
صحنه خاموش
وز شگفتی ِ این رنگ و نیرنگ
خنده یخ بسته بر لب
گریه خشکیده در چشم
پرده افتاد
صحنه خاموش
وآن نمایش
که همچون فریبنده خوابی شگفت
دل از من همگی برد ، پایان گرفت
و من
که بازیگر ِ مات ِ این صحنه بودم
- چو مرد ِ فسون گشتۀ خواب بند
که چشم از شکست ِ فسون بر گشاید -
به جای تماشاگران یافتم خویشتن را
شگفتا ! که را بخت ِ آن داده اند
که چون من
تماشاگر ِ بازی ِ خویش باشد ؟
وز این گونه چون من
تراشد
فریب ِ دل ِ خویشتن را
که آخر رگ ِ جان خراشد ؟ ...
بلی پرده افتاد و پایان گرفت
فسونکاری ِ این شب ِ بی درنگ
و من در شگفت :
که چون کودکان
بخندم بر این خواب ِ افسانه رنگ ؟
و یا در نهفت ِ دل ِ تنگ ِ خویش
بگریم بر اندوه ِ این سرگذشت ؟

آزار

دختری خوابیده در مهتاب
 چون گل ِ نیلوفری بر آب
خواب می بیند
 خواب می بیند که بیمار است دلدارش
وین سیه رؤیا ، شکیب از چشم ِ بیمارش
 باز می چیند
 می نشیند خسته دل در دامن ِ مهتاب
 چون شکسته بادبان ِ زورقی بر آب
 می کند اندیشه با خود :
از چه کوشیدم به آزارش ؟
 وز پشیمانی سرشکی گرم
 می درخشد در نگاه ِ چشم بیدارش
روز ِ دیگر
 باز چون دلداده می ماند به راه ِ او
 روی می تابد ز دیدارش
 می گریزد از نگاه ِ او
 باز می کوشد به آزارش

شبگیر

دیگر این پنجره بگشای که من
 به ستوه آمدم از این شب ِ تنگ
دیرگاهی است که در خانۀ همسایۀ من خوانده خروس
وین شب ِ تلخ ِ عبوس
 می فشارد به دلم پای درنگ
دیرگاهی است که من در دل ِ این شام ِ سیاه
 پشت ِ این پنجره بیدار و خموش
مانده ام چشم به راه
 همه چشم و همه گوش
 مست ِ آن بانگ ِ دلاویز که می آید نرم
 محو ِ آن اختر ِ شب تاب که می سوزد گرم
مات ِ این پردۀ شبگیر که می بازد رنگ
آری ، این پنجره بگشای که صبح
می درخشد پس ِ این پردۀ تار
می رسد از دل ِ خونین ِ سحر بانگ ِ خروس
وز رخ ِ آینه ام می سترد زنگ ِ فسوس
 بوسۀ مهر که در چشم ِ من افشانده شرار
خندۀ روز که با اشک ِ من آمیخته رنگ ...

ای فردا

می خوانم و می ستایمت پرشور
 ای پردۀ دل فریب ِ رؤیا رنگ
می بوسمت ای سپیدۀ گلگون
ای فردا ای امید ِ بی نیرنگ
دیری است که من پی ِ تو می پویم

هر سو که نگاه می کنم ، آوخ !
 غرق است در اشک و خون نگاه ِ من
 هر گام که پیش می روم برپاست
سر نیزۀ خون فشان به راه ِ من
 وین راه ِ یگانه ، راه ِ بی برگشت

 ره می سپریم همره ِ امید
 آگاه ز رنج و آشنا با درد
 یک مرد اگر به خاک می افتد
 بر می خیزد به جای او صد مرد
 این است که کاروان نمی ماند

آری ز درون ِ این شب ِ تاریک
 ای فردا من سوی تو می رانم
 رنج است و درنگ نیست می تازم
 مرگ است و شکست نیست می دانم
 آبستن ِ فتح ِ ماست این پیکار

 می دانمت ای سپیدۀ نزدیک
 ای چشمۀ تابناک ِ جان افروز
کز این شب ِ شوم بخت ِ بدفرجام
برمی آیی شکفته و پیروز
 وز آمدن ِ تو زندگی خندان

 می آیی و بر لب ِ تو صد لبخند
می آیی و در دل ِ تو صد امید
 می آیی و از فروغ ِ شادی ها
 تابنده به دامن ِ تو صد خورشید
 وز بهر ِ تو بازگشته صد آغوش

در سینۀ گرم توست ای فردا
 درمان ِ امید های غم فرسود
در دامن ِ پاک ِ توست ای فردا
 پایان ِ شکنجه های خون آلود
ای فردا  ای امید ِ بی نیرنگ

مهرگان نو

بگشاییم کفتران را بال
 بفروزیم شعله بر سر ِ کوه
بسراییم شادمانه سرود
 وین چنین با هزارگونه شکوه
 مهرگان را به پیش باز رویم
 رقص ِ خوش پیچ و تاب ِ پرچم ها
 زیر ِ پرواز ِ کفتران ِ سپید
شادی آرمیده گام ِ سپهر
 خندۀ نو شکفتۀ خورشید
 مهرگان را درون می گویند
 گرم ِ هر کار ، مست ِ هر پندار
 همره ِ هر پیام ، هر سوگند
 در دل ِ هر نگاه ، هر آواز
 توی هر بوسه ، روی هر لبخند
 بسراییم :
 مهرگان خوش باد

دید

کودک ِ من ، کودک ِ مسکین
از برای ِ تو
 دردهایی کور
 چشم می پاید
 در شکیب ِ انتظار ِ سال های دور ....
واینک اینجا من
 با تلاش ِ طاقت ِ رنج آزمای خویش
 چشم می پایم برای تو
 شادی ِ فردای خندان را
 کودک ِ من ، کودک شیرین

دختر خورشید

در نهفت ِ پردۀ شب
دختر ِ خورشید
نرم می بافد
دامن ِ رقاصۀ صبح ِ طلایی را
وز نهانگاه ِ سیاه ِ خویش
می سراید مرغ ِ مرگ اندیش :
- « چهره پرداز ِ سحر مرده است !
چشمۀ خورشید افسرده ست ! »
می دواند در رگ ِ شب
خون ِ سرد ِ این فریب ِ شوم
وز نهفت ِ پردۀ شب
دختر ِ خورشید
همچنان آهسته می بافد
دامن ِ رقاصۀ صبح ِ طلایی را

سرودِ رستاخیز

به پا برخاستم :
پر درد و خشم آلود
ز پا بگسیخته زنجیر
دست آزاد
نگاهم شعله خیز ِ کورۀ آتش فشان ِ خشم
و من لبریز ِ خشم ِ وحشی ِ فریاد
به پا برخاستم :
دستی نهاده بر دل خون بار
و دستی با درفش ِ خلق ِ رزم آهنگ
زبانم تشنه سوز ِ واژۀ دلخواه
سرودم شعله ور در چشم ِ آتش رنگ
سرود ِ آتش و خون :
شعله تاب ِ کورۀ بیداد
سرودی دادخواه ِ کینه های گم شده از یاد
سرود ِ تشنۀ لبریز
سرود ِ خشم رستاخیز
سرودی رنج زاد و زندگی پرورد
سرودی کِش شکنج ِ مرگ نتواند شکست آورد
و اینک من
که بر لب های رنگ افسردۀ خاموش
شکفت ِ غنچه های خنده تان را دوست می دارم
چو شیرین خنده های باغ
به دامان ِ بهار ِ شوخ گرم آغوش
زمستان ِ سکوت ِ خویشتن را می گدازم در دل ِ پر داغ
و در ماتم سرای سینه ها تان
شعله می آرایم از این بانگ ِ آتشگیر
فروگیرید اشک از گونه های زرد
و بردارید دست از ناله های سرد
و بسپارید با من گوش :
سرود ِ سینۀ تنگ شما می جوشد از این بانگ ِ آتشناک
و از بهر ِ شما بر می گشاید این سرود آغوش
و من در این سرود ِ پاک
گلوی ناله های خویش را افشرده ام خاموش
و اشک ِ دردهای خویش را افشانده ام بر خاک
چه شادی ها
که در خود می تپد پر شور
به شوق ِ این دلاور سینه های ریش
چه بس خورشید
که در دل می پزد رؤیای بام ِ زرنگار ِ صبح
در این جغد آشیان ِ شوم ِ مرگ اندیش
چه بس اختر
که می ریزد نگاه ِ انتظارش را
بر این راه ِ غبار آلود
به بوی خندۀ خورشید ِ روشنگر
و من از دور
هم اکنون شوق ِ لبخند ِ ظفرمند ِ شما را می توانم دید
که پرپر می زند در آرزوی بوسۀ لبهایتان بی تاب
و پنهان ، چهره می آراید از خلوت سرای پردۀ امید
و می خوانم ازاین لبخند ِ بی آرام
که می آرد به من پیغام
- سرودی هم برای فتح باید ساخت !

به ناظم حکمت

مثل ِ یک بوسۀ گندم
مثل ِ یک غنچۀ سرخ
 مثل ِ یک پرچم ِ خونین ِ ظفر
 دل ِ افروخته ام را به تو می بخشم ، ناظم حکمت !
و نه تنها دل ِ من
 همه جا خانۀ توست :
 دل ِ هر کودک و زن
 دل ِ هر مرد
دل ِ هر که شناخت
 بشری نغمۀ امید ِ تو را
 که در آن هر شب و روز
 زندگی رنگ ِ دگر ، طرح ِ دگر می گیرد
 زندگی ، زندگی
 اما نه بدین گونه که هست
 نه بدین گونه تباه
 نه بدین گونه پلید
نه بدین گونه که اکنون به دیار ِ من و توست
 به دیاری که فرو می شکنند
 شب چراغی چو تو گیتی افروز
 وز سپهر ِ وطنش می رانند
 اختری چون تو پیام آور ِ روز
 لیک ناظم حکمت !
آفتابی چون تو
 به کجا خواهد رفت
که نباشد وطنش ؟
 و تو می دانی ناظم حکمت !
روی کاغذ ز کسی
وطنش را نتوانند گرفت
آری ای حکمت ، خورشید ِ بزرگ !
شرق تا غرب ستایشگر ِ توست
 وز کران تا به کران گوش ِ جهان
 پردۀ نغمۀ جان پرور ِ توست
جغد ها
 در شب ِ تب زدۀ میهن ِ ما
 می فشانند به خاک
 هر کجا هست چراغی تابان
 و گل و غنچۀ باغ ِ ما را
 به ستم می ریزند
 زیر ِ پای خوکان
و به کام ِ خفاش
پرده می آویزند
 پیش ِ هر اختر ِ پاک
که به جان می سوزد
وین شبستان ِ فرو ریخته می افروزد
 لیک جان داروی شیرین ِ امید
 همچو خون ِ خورشید
 می تپد در رگ ِ ما
 و گل ِ گم شده سر می کشد از خاک ِ شکیب
غنچه می آرد بی رنگ ِ فریب
 و به ما می دهد این غنچه نوید
 از گل ِ آبی ِ صبح
خفته در بستر ِ سرخ ِ خورشید
 نغمۀ خویش رها کن حکمت !
 تا فرو پیچد در گوش ِ جهان
 و سرود ِ خود را
 چون گل ِ خندۀ خورشید بپاش
از کران تا به کران !
 جغد ها ، خفاشان
 می هراسند ز گلبانگ ِ امید
 می هراسند ز پیغام ِ سحر
بسراییم ، بخوانیم رفیق !
 نغمۀ خون ِ شفق
نغمۀ خندۀ صبح
پردۀ نغمۀ ماست
 گوش ِ فردای بزرگ
و نوابخش ِ سرود ِ دل ِ ماست
 لب ِ آیندۀ پاک

صلح

جنبش ِ گهواره
نغمۀ لالایی
ریزش ِ چشمۀ شیر
به لب ِ غنچۀ تر
پرپر ِ پروانه
جیک جیک ِ گنجشک
تابش ِ چشم ِ شناخت
تپش ِ خواهش ِ گنگ
نگه ِ شوق و شکیب
بوسۀ عشق و شتاب
خندۀ دلکش ِ گل های سپید
به سر ِ زلف ِ عروس ...
جنبش ِ گهواره
نغمۀ لالایی...

شاید…

در بگشایید
شمع بیارید
عود بسوزید
پرده به یک سو زنید از رخ ِ مهتاب ...
شاید
این از غبار ِ راه رسیده
آن سفری همنشین ِ گم شده باشد .

غروب

درختی پیر
شکسته ، خشک ، تنها ، گم
نشسته در سکوت ِ وهمناک ِ دشت
 نگاهش دور
 فسرده در غروب ِ مردۀ دلگیر
 و هنگامی که بر می گشت
کلاغی خسته سوی آشیان ِ خویش
 غم آور بر سر ِ آن شاخه های خشک
فروغ ِ واپسین ِ خندۀ خورشید
 شد خاموش

ناقوس

بانگ ِ ناقوس در دلم برخاست
من سر آسیمه وار و خواب آلود
جستم از جا :
- « چه بود ؟ آه چه بود ؟
روز ِ شادی است ؟ یا نوای عزاست ؟ ... »
هیچ کس لب به پاسخم نگشود
باد جنبید و کشته شد فانوس
شب گران بار و تیره چون کابوس
بانگ ِ ناقوس در دلم برخاست
آه ، می پرسم از خود :
- « این چه نواست ؟
از برای که می زند ناقوس ؟ ... »

کابوس

می پرد نیل ِ شب از خاکستر ِ سرد ِ سحر
وز نهفت ِ این مه آلود ِعبوس
می تراود صبح ِ رنگ آور
واپسین فریاد ِ مرغ ِ حق
می چکد با لخته های خون
روی خاکستر
وز هراس ِ روز ِ دیگرگون
می تپد چون چشمۀ سیماب
چشم ِ هر اختر
روی هر دیوار
ایستاده سایه ای چون وحشت ِ کابوس
کور و کین گستر
وز صدای پای هر عابر
در سکوت ِ پر هراس ِ خویش می لرزند
سایه های شوم ِ خوف آور ...
در همین هنگام
از سپهر ِ نیلی زرتار
می تراود صبح ِ آذرگون
زیر ِ پای ِ مرد ِ چکمه پوش
چوبه های دار می روید
می شکوفد خون

بر سوادِ سنگ‌فرشِ راه

با تمام ِ خشم ِ خویش
با تمام ِ نفرت ِ دیوانه وار ِ خویش
می کشم فریاد :
ای جلاد !
ننگت باد !
آه ، هنگامی که یک انسان
می کُشد انسان ِ دیگر را
می کُشد در خویشتن
انسان بودن را
بشنو ای جلاد !
می رسد آخر
روز ِ دیگرگون
روز ِ کیفر
روز ِ کین خواهی
روز ِ بار آوردن ِ این شوره زار ِ خون
زیر ِ این باران ِ خونین
سبز خواهد گشت بذر ِ کین
وین کویر ِ خشک
بارور خواهد شد از گل های نفرین
آه ، هنگامی که خون از خشم ِ سرکش
در تنور ِ قلب ها می گیرد آتش
برق ِ سرنیزه چه ناچیز است !
و خروش ِ خلق
هنگامی که می پیچد
چون طنین ِ رعد از آفاق تا آفاق
چه دلاویز است !
بشنو ای جلاد !
می خروشد خشم در شیپور
می کوبد غضب بر طبل
هر طرف سر می کشد عصیان
و درون ِ بستر ِ خونین ِ خشم ِ خلق
زاده می شود طوفان
بشنو ای جلاد !
و مپوشان چهره با دستان ِ خون آلود !
می شناسندت به صد نقش و نشان مردم
می درخشد زیر ِ برق ِ چکمه های تو
لکه های خون ِ دامنگیر
و به کوه و دشت پیچیده است
نام ِ ننگین ِ تو با هر مرده باد ِ خلق ِ کیفرخواه
و به جا مانده است از خون ِ شهیدان
بر سواد ِ سنگ فرش ِ راه
نقش ِ یک فریاد :
ای جلاد
ننگت باد !

نیلوفر

ای کدامین شب !
یک نفس بگشای
جنگل ِ انبوه ِ مژگان ِ سیاهت را
تا بلغزد بر بلور ِ برکۀ چشم ِ کبود ِ تو
پیکر ِ مهتابگون ِ دختری کز دور
با نگاه ِ خویش می جوید
بوسۀ شیرین ِ روزی آفتابی را
از نوازش های گرم ِ دست های من
دختری نیلوفرین ، شبرنگ ، مهتابی
می تپد بی تاب در خواب ِ هوسناک ِ امید ِ خویش
پای تا سر یک هوس : آغوش
و تنش لغزان و خواهش بار می جوید
چون مِهِ پیچان به روی دره های خواب آلود ِ سپیده دم
بسترم را
تا بلغزد از طلب سرشار
همچو موج ِ بوسۀ مهتاب
روی گندمزار
تا بنوشد در نوازش های گرم ِ دست های من
شبنم ِ یک عشق ِ وحشی را
ای کدامین شب !
یک نفس بگشای مژگان ِ سیاهت را

دیوار

پشت ِ این کوه ِ بلند
 لب ِ دریای کبود
 دختری بود
 که من
 سخت می خواستمش
 و تو گویی که گالی
 آفریده شده بود
که منش دوست بدارم پر شور
 و مرا دوست بدارد شیرین و...
و شما می دانید
آه ، ای اخترکان ِ خاموش
که چه خوش دل بودیم
 من و او مست ِ شکر خواب ِ امید
و چه خوشبختی ِ پاک
 در نگاه ِ من و او می خندید ...
 و اینک ای دخترکان ِ غماز
 گر نه لالید و نه گنگ
 بگشایید زبان
 و بگویید که از یک بهتان
چون شد این چشمه غبار آلود !
 و میان ِ من و او
 اینک این دشت ِ بزرگ
اینک این راه ِ دراز
 اینک این کوه ِ بلند

مرگ دیگر

مرگ در هر حالتی تلخ است
 اما من
 دوست تر دارم که چون از ره درآید مرگ
 در شبی آرام چون شمعی شوم خاموش
لیک مرگ ِ دیگری هم هست
 دردناک اما شگرف و سرکش و مغرور
مرگ ِ مردان ، مرگ ِ در میدان
 با تپیدن های طبل و شیون ِ شیپور
 با صفیر ِ تیر و برق ِ تشنۀ شمشیر
غرقه در خون پیکری افتاده در زیر ِ سم ِ اسبان
 وه چه شیرین است
 رنج بردن
 پا فشردن
 در ره ِ یک آرزو مردانه مردن !
 وندر امید ِ بزرگ ِ خویش
با سرود ِ زندگی بر لب
 جان سپردن
آه ، اگر باید
 زندگانی را به خون ِ خویش رنگ ِ آرزو بخشید
 و به خون ِ خویش نقش ِ صورت ِ دلخواه زد بر پردۀ امید
 من به جان و دل پذیرا می شوم این مرگ ِ خونین را

احساس

بسترم
 صدف ِ خالی ِ یک تنهایی است
 و تو چون مروارید
گردن آویز ِ کسان ِ دگری
 

کاروان

دیر است گالیا !
در گوش ِ من فسانۀ دلدادگی مخوان
دیگر ز من ترانۀ شوریدگی مخواه
دیر است ، گالیا ! به ره افتاد کاروان
عشق ِ من و تو ... آه
این هم حکایتی است
اما در این زمانه که درمانده ، هر کسی
از بهر ِ نان ِ شب
دیگر برای عشق و حکایت مجال نیست
شاد و شکفته در شب ِ جشن ِ تولدت
تو بیست شمع خواهی افروخت تابناک
امشب هزار دختر ِ همسال ِ تو ، ولی
خوابیده اند گرسنه و لخت روی خاک
زیباست رقص ِ ناز ِ سرانگشت های تو
بر پرده های ساز
اما هزار دختر ِ بافنده این زمان
با چرک و خون ِ زخم ِ سرانگشت هایشان
جان می کنند در قفس ِ تنگ ِ کارگاه
از بهر ِ دستمزد ِ حقیری که بیش از آن
پرتاب می کنی تو به دامان ِ یک گدا
وین فرش ِ هفت رنگ که پامال ِ رقص ِ توست
از خون و زندگانی ِ انسان گرفته رنگ
در تار و پود ِ هر خط و خالش هزار رنج
در آب و رنگ ِ هر گل و برگش هزار ننگ
اینجا به خاک خفته هزار آرزوی پاک
اینجا به باد رفته هزار آتش ِ جوان
دست ِ هزار کودک ِ شیرین ِ بی گناه
چشم ِ هزار دختر ِ بیمار ِ ناتوان
دیراست ، گالیا !
هنگام بوسه و غزل عاشقانه نیست
هر چیز رنگ ِ آتش و خون دارد این زمان
هنگامۀ رهایی لب ها و دست هاست
عصیان ِ زندگی است
در روی من مخند !
شیرینی ِ نگاه ِ تو بر من حرام باد !
بر من حرام باد از این پس شراب و عشق !
بر من حرام باد تپش های قلب ِ شاد !
یاران ِ من به بند
در دخمه های تیره و نمناک ِ باغ ِ شاه
در عزلت ِ تب آور ِ تبعیدگاه ِ خارک
در هر کنار و گوشۀ این دوزخ ِ سیاه
زود است ، گالیا !
در گوش ِ من فسانۀ دلدادگی مخوان !
اکنون ز من ترانۀ شوریدگی مخواه !
زود است ، گالیا ! نرسیده است کاروان ...
روزی که بازوان ِ بلورین ِ صبحدم
برداشت تیغ و پردۀ تاریک ِ شب شکافت
روزی که آفتاب
از هر دریچه تافت
روزی که گونه و لب یاران ِ هم نبرد
رنگ ِ نشاط و خندۀ گم گشته بازیافت
من نیز بازخواهم گردید آن زمان
سوی ترانه ها و غزل ها و بوسه ها
سوی بهارهای دل انگیز ِ گل افشان
سوی ِ تو
عشق ِ تو !

برای روزنبرگ‌ها

خبر کوتاه بود :
 - «اعدام شان کردند »
خروش ِ دخترک برخاست
 لبش لرزید
 دو چشم ِ خسته اش از اشک پر شد
گریه را سر داد ...
و من با کوششی پر درد اشکم را نهان کردم
 - چرا اعدامشان کردند ؟
می پرسد ز من با چشم ِ اشک آلود
چرا اعدام شان کردند ؟
- عزیزم دخترم !
 آنجا ، شگفت انگیز دنیایی است : دروغ و دشمنی فرمانروایی می کند آنجا
 طلا ، این کیمیای خون ِ انسان ها
 خدایی می کند آنجا
 شگفت انگیز دنیایی که همچون قرن های دور
 هنوز از ننگ ِ آزار ِ سیاهان دامن آلوده است
 در آنجا حق و انسان حرف هایی پوچ و بیهوده است
 در آنجا رهزنی ، آدم کشی ، خونریزی آزاد است
 و دست و پای آزادی است در زنجیر
عزیزم دخترم !
 آنان
 برای دشمنی با من
 برای دشمنی با تو
 برای دشمنی با راستی
اعدام شان کردند
 و هنگامی که یاران
با سرود ِ زندگی بر لب
 به سوی مرگ می رفتند
 امیدی آشنا می زد چو گل در چشم شان لبخند
 به شوق ِ زندگی آواز می خواندند
 و تا پایان به راه ِ روشن ِ خود با وفا ماندند
 عزیزم !
 پاک کن از چهره اشکت را ز جا برخیز !
 تو در من زنده ای ، من در تو ، ما هرگز نمی میریم
 من و تو با هزاران ِ دیگر
 این راه را دنبال می گیریم
از آن ِ ماست پیروزی
 از آن ِ ماست فردا با همه شادی و بهروزی
 عزیزم !
 کار ِ دنیا رو به آبادی است
 و هر لاله که از خون ِ شهیدان می دمد امروز
 نوید ِ روز ِ آزادی است

در زنجیر

بال ِ فرشتگان ِ سحر را شکسته اند
خورشید را گرفته به زنجیر بسته اند
اما تو هیچ گاه نپرسیده ای که :
- مرد !
خورشید را چگونه به زنجیر می کشند ؟
گاهی چنان در این شب ِ تب کردۀ عبوس
پای زمان به قیر فرو می رود که مرد
اندیشه می کند :
- شب را گذار نیست !
اما به چشم های تو  ای چشمۀ امید
شب پایدار نیست !

شکست

آسمان زیر ِ بال ِ اوج ِ تو بود
 چون شد ای دل که خاکسار شدی !
 سر به خورشید داشتی و دریغ
 زیر ِ پای ستم غبار شدی !
 ترسم ای دلنشین ِ دیرینه
 سرگذشت ِ تو هم ز یاد رود
 آرزومند را غم ِ جان نیست
 آه اگر آرزو به باد رود !

مرجان

سنگی ست زیر ِ آب
در گود ِ شب گرفتۀ دریای ِ نیلگون
تنها نشسته در تک ِ آن گور ِ سهمناک
خاموش مانده در دل ِ آن سردی و سکون
او با سکوت ِ خویش
از یاد رفته ای است در آن دخمۀ سیاه
هرگز بر او نتافته خورشید ِ نیم روز
هرگز بر او نتافته مهتاب ِ شامگاه
بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود
کان ناله بشنود
بسیار شب که اشک بر افشاند و یاوه گشت
در گود ِ آن کبود
سنگی است زیر ِ آب ولی آن شکسته سنگ
زنده است ، می تپد به امیدی در آن نهفت
دل بود اگر به سینۀ دلدار می نشست
گل بود اگر به سایۀ خورشید می شکفت

قصه

هرگز این قصه ندانست کسی
 آن شب آمد به سرای من و خاموش نشست
 سر فرو داشت نمی گفت سخن
 نگهش از نگهم داشت گریز
 مدتی بود که دیگر با من
 بر سر ِ مهر نبود
 آه ، این درد مرا می فرسود :
« او به دل عشق ِ دگر می ورزد »
گریه سر دادم در دامن ِ او
های هایی که هنوز
 تنم از خاطره اش می لرزد !
 بر سرم دست کشید
 در کنارم بنشست
 بوسه بخشید به من
 لیک می دانستم
 که دلش با دل ِ من سرد شده است !

زمین

زین پیش شاعران ِ ثنا خوان که چشم شان
 در سعد و نحس ِ طالع و سیر ِ ستاره بود
 بس نکته های نغز و سخن های پر نگار
 گفتند در ستایش ِ این گنبد ِ کبود
اما زمین که بیش تر از هر چه در جهان
 شایستۀ ستایش و تکریم آدمی است
 گمنام و ناشناخته و بی سپاس ماند
ای مادر ای زمین !
 امروز این منم که ستایشگر ِ توام
 از توست ریشه و رگ و خون و خروش ِ من
فرزند ِ حقگزار ِ تو و شاکر ِ توام
بس روزگار گشت و بهار و خزان گشت
تو ماندی و گشادگی ِ بی کرانه ات
 طوفان ِ نوح هم نتوانست شعله کشت
از آتش ِ گداختۀ جاودانه ات
 هر پهلوان به خاک رسیده است گرده اش
 غیر از تو ای زمین که در این صحنۀ ستیز
 ماندی به جای خویش
 پیوسته زورمند و گران سنگ و استوار
 فرزند ِ بدسگالی اگر چون حرامیان
 بر حرمت ِ تو تاخت
 هرگز تهی نشد دلت از مهر ِ مادری
 با جمله ناسپاسی ِ فرزند ِ بی شناخت
 آری زمین ستایش و تکریم را سزاست
 از اوست هر چه هست در این پهن بارگاه
 پروردگان ِ دامن و گهوارۀ وی اند
 سهراب ِ پهلوان و سلیمان ِ پادشاه
ای بس که تازیانۀ خونین ِ برق و باد
 پیچیده دردناک
بر گردۀ زمین
 ای بس که سیل ِ کف به لب آوردۀ عبوس
 جوشیده سهمناک بر این خاک ِ سهمگین
 زان گونه مرگ بار که پنداشتی ، دریغ
 دیگر زمین همیشه تهی مانده از حیات
 اما زمین همیشه همان گونه سخت پشت
 بیرون کشیده تن
 از زیر ِ هر بلا
و آغوش باز کرده به لبخند ِ آفتاب
زرین و پر سخاوت و سرسبز و دلگشا
بگذار چون زمین
 من بگذرانم این شب ِ طوفان گرفته را
 آنگه به نوش خند ِ گهربار ِ آفتاب
 پیش ِ تو گسترم همه گنج ِ نهفته را

هفتمین اختر این صبح سیاه

ای دریغا چه گلی ریخت به خاک !
 چه بهاری پژمرد !
چه دلی رفت به باد !
 چه چراغی افسرد !
هر شب این دلهرۀ طاقت سوز
 خوابم از دیده ربود
 هر سحر چشم گشودم نگران :
 چه خبر خواهد بود ؟
سرنوشت ِ دل من بود دراین بیم و امید
آه ای چشمۀ نوشین حیات !
 ای امید ِ دلبند !
 گرچه صدبار دلم از تو شکست
 هیچ گه از لب ِ نوشت نبریدم پیوند
 آخر ای صبحدم ِ خون آلود
 آمد آن خنجر ِ بیداد فرود
 شش ستاره به زمین درغلتید
شش دل ِ شیر فروماند از کار
 شش صدا شد خاموش
 بانگ ِ خون در دل ِ ریشم برخاست
 پر شدم از فریاد
 هفتمین اختر ِ این صبح ِ سیاه
 دل ِ من بود که بر خاک افتاد

بوسه

گفتمش :
- « شیرین ترین آواز چیست ؟ »
چشم ِ غمگینش به رویم خیره ماند
 قطره قطره اشکش از مژگان چکید
لرزه افتادش به گیسوی بلند
زیر ِ لب غمناک خواند :
 - « نالۀ زنجیرها بر دست ِ من ! »
گفتمش :
-« آنگه که از هم بگسلند ... »
خندۀ تلخی به لب آورد و گفت :
- « آرزویی دلکش است اما دریغ !
 بخت ِ شورم ره براین امید بست
وان طلایی زورق ِ خورشید را
 صخره های ساحل ِ مغرب شکست ! ... »
من به خود لرزیدم از دردی که تلخ
در دل ِ من با دل ِ او می گریست
گفتمش :
- « بنگر در این دریای کور
 چشم هر اختر چراغ ِ زورقی است ! »
 سر به سوی آسمان برداشت گفت :
 - « چشم ِ هر اختر چراغ زورقی است
لیکن این شب نیز دریای است ژرف
 ای دریغا شبروان ! کز نیمه راه
 می کشد افسون ِ شب در خواب شان ... »
 گفتمش :
- « فانوس ِ ماه
 می دهد از چشم ِ بیداری نشان ... »
 گفت :
-« اما درشبی این گونه گنگ
 هیچ آوایی نمی آید به گوش ... »
گفتمش :
 - « اما دل ِ من می تپد
 گوش کن ، اینک صدای پای دوست ! »
 گفت :
- « ای افسوس در این دام ِ مرگ
 باز صید تازه ای را می برند
 این صدای پای اوست ! »
 گریه ای افتاد در من بی امان
 در میان ِ اشک ها ، پرسیدمش :
 - « خوش ترین لبخند چیست ؟ »
 شعله ای در چشم تاریکش شکفت
جوش ِ خون در گونه اش آتش فشاند
 گفت :
 - « لبخندی که عشق ِ سربلند
 وقت ِ مردن بر لب ِ مردان نشاند »
من ز جا برخاستم
بوسیدمش