از شعر بلند:«محبوبۀ شب»
...قسم به ستاره،راست می گویم:
هیچ نوری نیست
که از بینش تو نصیبی ندارد
و نه هیچ قلبی
که از دل من
در دوست داشتن تو.
مشتی از خاک دلم
_ که معبد بزرگ مهر توست.
دل های همه اهل وطن را عاشق کرده است.
عمق آرامش مرا
از اعماق آب های غارهای زیر زمینی،
دریاب.
وشکوه سرخ خود را
از طلوع شعله های گلبرگ شقایقی مشتمل
و دراز ترین رد پاها
بر ساحل اقیانوس
و غریبانه ترین خلوت هر چشم
آه،
درود بر اندیشۀ تو
که تو را زیباترین کرده است...
... و تو ای بانوی خون...
ای گیسویت بافته از حریر شبرنگ
و ابروانت توازن دو آیۀ مکرر
و ای چشمانت
دو کتاب آسمانی
از یک پیامبر
و بینی ات،
راستای استقراری مستمر؛
میعاد با تو
میقات من است.
سلام بر تو
و الله اکبر!
سلام بر آن لحظۀ برتر
که در من دریایی از ستاره موج می زند.
هنگامی که سرانگشتانم
اکسیرگون،اگر بر تودۀ شن فرو روند
طلای سرخ
فراخواهند آورد
از خون تو
که به صحرا
پاشیده ای...
آن لحظۀ توفانی
که جهان جز تو هیچ نیست
و تو در ردیف سپیدارها ایستاده ای
و من بر بلند ترین شاخۀ فراتر تو
چنگ فرا می آورم
تا از خوشۀ ستارگان، حبه ای
یا از ردای خداوند
دامن جبه ای
فرا چنگ آوررم.
هنگامی که خدا در تجلی نور
چشمانم را خیره می کند؛
و زمان
به زلالی و سردی چشمه ساران
در من جاری می شود
قلب زمینی ام
فرو می ایستد
و دل آسمانی ام
به تپش می نشیند
همه چیز در من از آیۀ نور می گذرد
و از من
هیچ جز انعکاس تجلی وحدت
بر آینه حق
باقی نمی ماند
آیه های عشقت را
در کتابی خواهم نوشت
که به شمار همه به پا خاستگان روی زمین
ورق خواهم داشت.
عمری پاک زیستی
چنان پرستویان
که در پرواز سحرگاهی؛
چرا عرقت بوی نسترن ندهد
که در همه عمر
از ناپاکی عرق نکرده ای؟
شکسته باد دهانی که پاکی تو را نسرود.
من در عشق تو تطهیر می شوم
و تو را تلاوت خواهم کرد.
از آن پس که از خون پاکت
وضو کرده باشم.
تمام گل های وحشی را
از مزارع گندم
فرا جمع خواهم چید
و به پیشکش
تو را خواهم آورد
ای دختر صحرای نور!
از انگشتانم شانه خواهم ساخت
و بر بلندترین صخره
در گذرگاه باد
خواهم ایستاد
و گیسوانت را شانه خواهم کرد
آرام باش
عروس خلق
محبوبۀ شب!..