از عشق

تمام دست تو روز است
و چهره ات گرما
نه سكوت دعوت مي كند
و نه دير است
ديگر بايد حضور داشت
در روز
در خبر
در رگ
در مرگ...
از عشق
اگر به زبان آمديم فصلي را بايد
                                      براي خود صدا كنيم
تصنيف ها را بخوانيم
كه ديگر زخم هامان بوي بهار گرفت.

بمان:
        كه برگ خانه ام را به خواب داده اي
فندق بهارم را به باد
و رنگ چشمانم را به آب.

تفنگي كه اكنون تفنگ نيست،
و گلوله اي كه در قصه ها
                                عتيقه شده است
رو به روي كبوتران
                     تشنگي پرندگان را دارد.

قافيه در باد گم مي شود

عشق با عطري كولي آغاز شد
تو را روزي
پاييز حافظه آفتاب هاي سوخته
                                    خواندم
تو را
چون دستي گرم،
در عمق جنگل و در انتهاي قصه
                                     خاك كردم
در عطش آبي چشمانت
                           لختي خنك شدم
اكنون دستانت سد آب ها مي شود
و آب كه مي نوشم
                         گردش زمين
كلمات عاشقانه را صيقل مي دهد.
اين استفهام تولد عريان توست
كه باران سمج بر اسرارش مي بارد
و خون از آينه فوران مي كند
تا من در طرح كامل تولد عريانت
                                      بر ديوار
تا اعماق ريشه ها بروم و
                                 به روز برسم.

آب سرد
گل سراسيمه را نخ نما مي كند
باران آغشته به گل مي بارد
 و من
در صداي نيلوفريت سقوط مي كنم.

چه ميوه ها

چه ميوه ها كه از زلف تو
بر زمين مي ريزد و تبخير مي شود
مرگ در سياق اين شب
گمراه از تو
چه نيت دارد
كه ميوه ها را بر زلف تو
تبخير مي كند
مرگ نمي داند
من مي دانم
اين فصل بهار است
كه شب گمراه از تو
در آن خانه دارد
چه مژده دارم از تو
كه مي توان تو را پوشيد
كه مي توان تو را نوشيد
جاي تو كنار پنجره بود
كه در باد گم شد.