شعر ۱۷

تو را می بینم
دیواری فرو می افتد
گل می چینم
جامه ات را
                لمس می کنم
بر گیسویت گل می گذارم
من و تو را
              گلی تکان می دهد.

حضور گل ها

در زمستان
از بالای نرده ها
                عطسه می کنی
در من نگاه می کنی
که تصویرم
            بر آب حوض افتاده است

کنار دست تو سایۀ گل
و شطرنج برگ های درختان در خواب است
چرا بر صندلی نباشیم
کنار یک کودک
که جهان
           پنجرۀ اوست؟