وقتی که باغ را
در رقص دوستانۀ پروانه ها و شاپره ها
و ترس و شیطنت کوچک و مداومشان
به بی خیالی طفلان جمعه های عجول
سپردم و رفتم...
وقتی که سنگریزه های مهاجر را
در جنبش صمیمی و اندوهگین جوباران
دوباره افکندم،
وقتی که تیرکمانم را
با یک کتاب کوچک و پر دلهره عوض کردم
و آن قطار که می آمد از دریچۀ من
صدای وسوسه داشت
به خود فرو رفتم
و دل گرفته
             به آواز صبح پیوستم.

عادت نکرده ام که بی تو بخندم
ای آنکه دست های اساطیریت
                                       باغ معلق است
ای آنکه انجذاب مرا
                                      از هزار سوی
طیف عزیز آن دوگانۀ یکدل
مرزی نمی شناسد.

اینک صدای مغربی کفتران خانۀ ما
کنار پنجره یا روی شاخه های «کُنار»
در این غروب مسلم
که بغض کردگی از ذات لحظه ها پیداست
مرا به سوی تو آواز خوب دیدار است.
اینک صدای نازک «فرحانه»
                                  تازه و تازی
با آن کشش
               زنانه و شیرین
«قیماق» صبحگاهی او
                           نقش ناشتابی ما
این جا نشسته تنگ دلم
                             روی نیمکت
(دست من و تو
                    مطلق دست است.)