با صد طبل عزا

یاد که می شکفد
                            در دل باد
آه که می دمد از
                            سینۀ ماه
کوه که می رمد از
                           توفندۀ رعد

 

یار
یار من
با عطسۀ یک ستاره بر می خیزد
به پریشانی می ماند
                           جونده
یا آشفتگی آهو
                    در شقیقۀ صید
با صد طبل عزا
                         مشوش می کند مرا
با صد شیهه
                         آویخته از گلوی زخمی
آن راهوار
ودیعه می دهد
                    سکه های درشت
                                              آغشته به خون
                                                                 یاران شهید
می سپارد
فراموشی را با من
تا که ببارد از غروب خویش
درد می شود
دور می شود                                

خواب لیلی

اکنون نفس من از صدای تو بلند تر است.
و انگشتم
در تصرف خاک
زوزه می کشد.

از آشفتگی می آیم
که بیرقم رنگین است
باد را دیدی
با زبان بریده؟
دو زنگوله
به پلک هایم می آویزم
تا شب در مردمک های من
خواب لیلی نبیند.
و خون در شکاف استخوان هایم
رها از ریختن گردد.

همیشه باران گیسوی مرا خیس نمی کند
و دستی که
                چشم های مرا ببندد
همیشه پیر است.