ستايش
تو را مي ستايم
از گنبد بلورين جام
و دود گلدستۀ انگشتانم
كه التجايم را
چنين عابدانه
به ژرفاي درگاه زميني تو
فرو مي ريزد
اي زن خداي عظيم ژرفاها
سر بر ستون هاي نياز داغ آستانه ات
مي سايم
تا شمع وجودم را
برافروزم
در محراب سياهكاري هاي تو
به گناه پاكبازي
تازيانه هاي تحقيرت را
پيچ و تاب خورده ام
و اينك
توبۀ من
و رحمت تو
مرا به تقدس آستانه ات پناه بخش
اي
زنخداي زميني من.
دانش هايم را بسوز
كه ره آورد ساليانم است
در زبانه هاي هوس كورۀ جهنمي آغوشت
و گلزاران بي گناهي ام را
در قوس و قزح رؤيايي
كه فريب بود
در نيرنگ زمستاني
سرخ ماران اضطراب را
چنان بر حفرۀ چشمانم
لانه ساختي
كه مرگ را
زبستني بينگارم
در پهنۀ سياهكاري تو
و فرود جاودانه را
بر ژرفاي گور خزه گرفته ات
اي زنخداي
بي همتاي
زيباي
نيستي
شبي را
كه با آسمان خداي روشني
سر آوردي
به ياد مي آري
به ياد مي آري،
كمان ساق هايت
ژوبين آذرخش را
به لجه هاي قير مي نشاند.
كه خيالت
پاي گرفت
از كمرگاه خير
و تهي گاه شر
زاده ات را
چنان نشاندي بر من
تا
تهي ام كند
از هر چه هستم
و اينك
چنان ترفندي بافته اي مرا
تا نفرين ها را
به تمسخر
نشينم
در تنگناي آغوشت
و تيرگي بنوشم
كودكانه
از ستارگان كبودِ
سينه ات
كه متلاطم پيچ و شكن گيسوان توفان زدۀ توست.