عشق

سهره اي پريد
سهره اي نشست
در درونم اين چراغ از كجاست؟

در شبي چنين كه ظلمت از هر سو گشوده دست
خاك را به روشني كشانده ام
خاك و باد و ماه را
آب و چاه را.
عكس كيست در درون آب
عكس كيست اين؟
                            (ماهيان به پيشواز ماه مي روند و
                             شاعران به شاعري)

اين خراب را كه چفت و بست زد؟
اين شكسته را كه بست؟
عشق! عشق! عشق!
خاك را به روشني كشانده ام
در درونم اين چراغ از كجاست؟
خوش به موقع آمدي بيا!
لادني كه در بهار بشكفد گل است

سهره اي پريد
سهره اي نشست

خورشيد

صداي تسلي است
                       مي خواهمت من
                                         رهايي!
تو را من
تو را من!...
تو برگي به منقار داري
نه، خود بركت سبز اساطيري، اي مرغ تاريخي من.
تو را من!...
عطش بود؟
              يا روح تيزاب؟
دهانش به آهك عجين بود،
                                 هرم زمين
                                             بود!
خدا را
خدا را
كه بود اين
در اوج جواني
جواني كه عريان تر از نعره بود و رها بود؟
و بر كاكلش برف بود...
                              اين كجا بود؟

تماشاگران را
                 تماشا كن
                              اينك
كجا بودم، اينك كجايم؟
شد ايام كز چتر سازم عصايي
به عرياني من
                تماشاگران را
                                تماشا كن
                                            اين جا
كجايي تو اي برگ انجير؟
رها كن
         شعاعي
                    شهابي
                              به سويم!

رها كن
رها كن
كجايي تو اي مرغ تاريخي من
                                   كجايي؟...

كجا بودم، اينك كجايم؟
مرا خوابي از سنگ بايد
لبت آب
         اينك
               كجايم؟
چه بوي خوشي دارد اين شاخ زعفراني!

در روشناي صبح

ديدار ناگهاني خاك و بهار را
دست كدام عاشق
اين گونه، در گشوده است؟

دست كدام عاشق؟_:
در روشناي صبح
اينك دهان حيرت من باز و بي جواب
و آنك تمام خاك
در پرتگاه دره، گلي سرخ و ناشناس
در روشناي صبح.