بعدازظهرهای لیمویی

چه زیبا بود عشق
اگر ساعت را
                هرگز نمی شناخت
و چه زیبا بود ساعت
                        اگر هرگز
ساعت نبود.
بعد از ظهر های لیمویی را شب می کنیم
                                                      در باغ های موسیقی
با چتری از شعر
                         و بارانی از آفتاب
لبانش آخرین کلام در زیبایی است
و چشمانش
                 آسمان را
                            به رقص می خواند
                                                   می خواند، می خواند، می خواند
با چشمانی از شراب
                         و لبخندی از نیشکر
می خواند، و می دانم،می دانم
                                      که دستی هست
که بعد از ظهر ها را
                           قهوه ای می کند
چرا که عشق
                 از قوس قزح
                                 ناتمام تر است
چرا که انسان
                   کامل نیست
منظومۀ شمسی
                        و کهکشان ها نیز.

از صفر تا بی نهایت

جهان به کوچکی حجم خواب خرگوش است
و نبض خستۀ نوع بشر
                           چو «من» مغرور
صدای رویش نی در عدم هیاهویی است
                          هراسناک تر از انفجار سربی نور
                          درون کورۀ خورشید کهکشان کبود
تمام بعد زمان را مچاله باید کرد
                          درون قرمزی سطلی از صدای خروس
حیات بازده اضطراب تکوین است
گریز ماده در حوزۀ عقیم«خلاء»
                                         عشق در منحنی های متباعد
عشق پرواز قناری در باران است
وقتی که توفان
                 آغاز می شود
«وقتی که ستاره از شب می گذرد
و شب
        از اندوه
_ وقتی که فریاد قهوه
                         خواب را در چشم های ما
                         بیدار نگه می دارد_»
چه زیباست عشق
                      وقتی که می رود که بیاید
می آید با نی لبکی از شعر
و چه زیبا نیست عشق
                         وقتی که می رود که برود
می رود در حالی که
                       نی لبکش را
                                      با خود برده است
می رود خشم درشت و مشت در آستین
می رود پای در گریز و گریز در رو به رو
باری کسی که عاشق بوده است
دوست داشتن را
                      هرگز
دوست نمی دارد.