خوابِ وجين‌گر

خواب چون درفکند از پایم
خسته می‌خوابم از آغازِ غروب
لیک آن هرزه علف‌ها که به دست
ریشه‌کن می‌کنم از مزرعه، روز،
می‌کَنَم‌ْشان شب در خواب، هنوز...

 

 

مثلِ اين است...

مثلِ این است، در این خانۀ تار،
هرچه، با من سرِ کین است و عناد:
از کلاغی که بخواند بر بام
تا چراغی که بلرزاند باد.
 

مثلِ این است که می‌جنبد یأس
بر سکونی که در این ویران‌جاست
مثلِ این است که می‌خواند مرگ
در سکوتی که به غم‌خانه مراست.
 

مثلِ این است، در او با هر دَم
به‌گریز است نشاطی از من.
مثلِ این است که پوشیده، در اوست
هر چه از بود، ز غم پیراهن.
 

مثلِ این است که هر خشت در آن
سر نهاده‌ است به زانویِ غمی.
هر ستون کرده از او پای، دراز
به اجاقِ غمِ بیشی و کمی.
 

مثلِ این است همه چیز در او
سایه در سایۀ غم بنهفته‌است.
همه شب مادرِ غم بر بالین
قصۀ مرگ به گوش‌اش گفته‌است.
 

مثلِ این است که در ایوانش
هر شب اشباح عزا می‌گیرند
بیوگان لاجرم، از تنگِ غروب
زیرِ هر سرتاق جا می‌گیرند.
 

مثلِ این است که در آتشِ روز
ظلمتِ سردِ شب اش مستتر است
مثلِ این است که از اولِ شب
غمِ فردا پسِ دَر منتظر است.
 

خانه ویران! که در او، حسرتِ مرگ
اشک می‌ریزد بر هیکلِ زیست!
خانه ویران! که در او، هرچه که هست
رنجِ دیروز و غمِ فردایی‌ است!

حريقِ قلعه‌يی خاموش ...

                                                                                            برای مادرم
زنی شب تا سحر گریید خاموش.
زنی شب تا سحر نالید، تا من
سحرگاهی بر آرم دست و گردم
چراغی خُرد و آویزم به برزن.
 

زنی شب تا سحر نالید و ــ افسوس! ــ
مرا آن نالۀ خامُش نیفروخت:
حریقِ قلعۀ خاموشِ مردم
شبم دامن گرفت و صبحدم سوخت.
 

حریقِ قلعۀ خاموش و مدفون
به خاکستر فرو دهلیز و درگاه
حریقِ قلعۀ خاموش ــ آری ــ
نه شب گرییدنِ زن تا سحرگاه.

کلید

رفتم فرو به فکر و فتاد از کفم سبو
جوشید در دلم هوسی نغز:
                                «ــ ای خدا!
«یارم شود به صورت، آیینه‌یی که من
«رخسارۀ رفیقان بشناسم اندر او!»
 
بردم سخن به چله‌نشینانِ کوهِ دور.
گفتند تا بیفکنم ــ از نیَّتی که هست ــ
در هشت چاهِ خشکِ سیا، هفت ریگِ سُرخ،
یا زیرِ هشت قلعه کُشَم هفت مارِ کور!
 
بازآمدم ز راه، پریشان و دل‌شکار
رنجیده‌پای و خسته‌تن و زردروی و سرد،
در سر هزار فکرِ غم و راهِ چاره هیچ
مأیوس پایِ قلعه‌یی افتادم اشکبار.
آمد ز قلعه بیرون پیری سپیدموی
پرسید حال و گفتم.
                       در من نهاد چشم
گفت:
     «ــ این طلسمِ کهنه کلیدش به مُشتِ توست؛
     «با کس مپیچ بیهُده، آیینه‌یی بجوی!»

اتفاق

مردی ز بادِ حادثه بنشست
مردی چو برقِ حادثه برخاست
آن، ننگ را گُزید و سپر ساخت
وین، نام را، بدونِ سپر خواست.
 

ابری رسید پیچان‌پیچان
چون خِنگِ یالش آتش، بردشت.
برقی جهید و موکبِ باران
از دشتِ تشنه، تازان بگذشت.
 

آن پوک‌تپه، نالان‌نالان
لرزید و پاگشاد و فروریخت
و آن شوخ‌بوته، پُرتپش از شوق،
پیچید و با بهار درآمیخت.
 

پرچینِ یاوه‌مانده شکوفید
و آن طبلِ پُرغریو فروکاست.
مردی ز بادِ حادثه بنشست
مردی چو برقِ حادثه برخاست

برف

برفِ نو، برفِ نو، سلام، سلام!
بنشین، خوش نشسته‌ای بر بام.
 

پاکی آوردی ــ ای امیدِ سپید! ــ
همه آلودگی‌ است این ایام.
 

راهِ شومی‌ است می‌زند مطرب
تلخ‌واری‌ است می‌چکد در جام
اشک‌واری‌ است می‌کُشد لبخند
ننگ‌واری‌ است می‌تراشد نام
 

شنبه چون جمعه، پار چون پیرار،
نقشِ همرنگ می‌زند رسام.
مرغِ شادی به دامگاه آمد
به زمانی که برگسیخته دام!
ره به هموارْجای دشت افتاد
ای دریغا که بر نیاید گام!
 

تشنه آنجا به خاکِ مرگ نشست
کآتش از آب می‌کند پیغام!
کامِ ما حاصلِ آن زمان آمد
که طمع بر گرفته‌ایم از کام...
 

خام سوزیم، الغرض، بدرود!
تو فرود آی، برفِ تازه، سلام!

شب‌گیر

                                                                         برای ادیب خوانساری و سِحرِ صدایش
 مرغی از اقصای ظلمت پر گرفت
شب، چرایی گفت و خواب از سر گرفت.
مرغ، وایی کرد، پر بگشود و بست
راهِ شب نشناخت، در ظلمت نشست.
 

من همان مرغم، به ظلمت باژگون
نغمه‌اش وای، آب‌خوردش جوی خون.
دانه‌اش در دامِ تزویرِ فلک
لانه بر گهوارۀ جنبانِ شک.
 

لانه می‌جنبد وز او ارکانِ مرغ،
ژیغ ژیغش می‌خراشد جانِ مرغ.
ای خدا! گر شک نبودی در میان
کی چنین تاریک بود این خاکدان؟
گر نه تن زندانِ تردید آمدی
شب پُراز فانوسِ خورشید آمدی.
 

من همان مرغم که وای آوازِ او
سوزِ مأیوسان همه از سازِ او
او ز شب در وای و شب دل شاد از اوست
شب، خوش از مرغی که در فریاد از اوست،
گاه بالی می‌زند در قعرِ آن
گاه وایی می‌کشد از سوزِ جان.
 

خود اگر شب سرخوش از وایش نبود
لاجرم این بند بر پایش نبود.
 

وای اگر تابد به زندان بانِ ریش
آفتابِ عشقی از محبوسِ خویش!
 

من همان مرغم، نه افزونم نه کم.
قایقی سرگشته بر دریای غم:
گر امیدم پیش رانَد یک نفس
روحِ دریای ام کشانَد بازپس.
 

گر امیدم وانهد با خویشتن
مدفنِ دریای بی‌پایان و، من!
ور نه خود بازم نهد دریای پیر
گو بیا، امید! و پارویی بگیر!
 

خود نه از امید رَستم نی ز غم
وین میان خوش دست‌وپایی می‌زنم.
 

من همان مرغم که پر بگشود و بست
ره ز شب نشناخت، در ظلمت نشست.
نه‌ش غمِ جان است و نه‌ش پروای نام
می‌زند وایی به ظلمت، والسلام.

غروبِ «سيارود»

می‌چکد سمفونیِ شب
                             آرام
روی دل تنگیِ خاموشِ غروب.
 
مغرب
      از آتشِ افسردۀ روز
بی‌صدا می‌سوزد.
 
می‌برد نغمۀ دلتنگی را
                             بادِ جنوب
تا کند زمزمه بر بامِ هوا.
نیست حرفی به لبانش
                           لیکن
مانده با خامُشی‌اش مطلب‌ها.
 
می‌پرد موج‌زنان بازمی‌آید به فرود
همچون آن سایۀ لغزانِ شب‌کور،
هی‌هیِ چوپان
                 از دور.
 
می‌خزد مار
چون آن جادۀ پیچانِ چون مار.
در سراشیبیِ غوغاگرِ رود.
 
□
 
بی‌که از خیمۀ رازش به‌درآید
وه که می‌خواند
                  جنگل
                        چه به‌شور!

در دوردست...

در دوردست، آتشی اما نه دودناک
در ساحلِ شکفتۀ دریای سردِ شب
پُرشعله می‌فروزد.
 
آیا چه اتفاق؟
کاخی‌ست سربلند که می‌سوزد؟
یا خرمنی ــ که مانده ز کینه
در آتشِ نفاق ــ؟
 
□
 
هیچ اتفاق نیست!
 
در دوردست، آتشی اما نه دودناک
در ساحلِ شکفتۀ شب شعله می‌زند؛
وین‌جا، کنارِ ما، شبِ هول است
در کار خویش گرم
وز قصه باخبر.
او را لجاجتی‌ست که، با هرچه پیشِ دست،
روی سیاه را
سازد سیاه‌تر.
 
□
 
آری! در این کنار
هیچ اتفاق نیست:
 
در دوردست آتشی اما نه دودناک،
وین‌جای دودی از اثرِ یک چراغ نیست!

بر سنگ‌فرش

یارانِ ناشناخته‌ام
چون اخترانِ سوخته
چندان به خاکِ تیره فروریختند سرد
                                         که گفتی
دیگر
    زمین
        همیشه
                شبی بی‌ستاره ماند.
 
□
آن گاه
    من
       که بودم
جغدِ سکوتِ لانۀ تاریکِ دردِ خویش،
چنگِ زهم‌گسیخته‌زه را
یک سو نهادم
فانوس برگرفته به معبر درآمدم
گشتم میانِ کوچۀ مردم
این بانگ با لب‌ام شررافشان:
                                      «ــ آهای!                                               از پُشتِ شیشه‌ها به خیابان نظر کنید!
خون را به سنگ فرش ببینید!...                                                   این خونِ صبحگاه است گویی به سنگ فرش
کاین‌گونه می‌تپد دلِ خورشید
در قطره‌های آن...»
 
□
 
بادی شتاب ناک گذر کرد
بر خفتگانِ خاک،
افکند آشیانۀ متروکِ زاغ را
از شاخۀ برهنۀ انجیرِ پیرِ باغ...
 
«ــ خورشید زنده است!
    در این شبِ سیا [که سیاهیِ روسیا
                            تا قندرونِ کینه بخاید
                            از پای تا به سر همه جانش شده دهن،]
    آهنگِ پُرصلابتِ تپشِ قلبِ خورشید را
                                                       من
    روشن‌تر
    پُرخشم‌تر
    پُرضربه‌تر شنیده‌ام از پیش...
    از پُشتِ شیشه‌ها به خیابان نظر کنید!
 
    از پُشتِ شیشه‌ها
    به خیابان نظر کنید!
 
    از پُشتِ شیشه‌ها به خیابان
    نظر کنید!
 
    از پُشتِ شیشه‌ها...
 ...............................................................
□
 
نوبرگ‌های خورشید
بر پیچکِ کنارِ درِ باغِ کهنه رُست.
 
فانوس‌های شوخِ ستاره
آویخت بر رواقِ گذرگاهِ آفتاب...
 
□
 
من بازگشتم از راه،
جانم همه امید
قلبم همه تپش.
 
چنگِ ز هم گسیخته زه را
                             زه بستم
پای دریچه
           بنشستم
وز نغمه‌یی
            که خواندم پُرشور
جامِ لبانِ سردِ شهیدانِ کوچه را
با نوشخندِ فتح
                 شکستم:
 
 

«ــ آهای!
    این خونِ صبح گاه است گویی به سنگ فرش
    کاین گونه می‌تپد دلِ خورشید
    در قطره‌های آن...
 
    از پُشتِ شیشه‌ها به خیابان نظر کنید
 
    خون را به سنگ فرش ببینید!
 
    خون را به سنگ فرش
    ببینید!
 
    خون را
    به سنگ فرش...»

کیفر

در این‌جا چار زندان است
به هر زندان دوچندان نقب، در هر نقب چندین حجره، در هر حجره چندین مرد در زنجیر...
 
از این زنجیریان، یک تن، زنش را در تبِ تاریکِ بهتانی به ضربِ دشنه‌یی کُشته است.
از این مردان، یکی، در ظهرِ تابستانِ سوزان، نانِ فرزندانِ خود را، بر سرِ برزن،
به خونِ نان‌فروشِ سختِ دندان‌گرد آغشته‌ است.
 
از اینان، چند کس در خلوتِ یک روزِ باران‌ریز بر راهِ رباخواری نشسته‌اند
کسانی در سکوتِ کوچه از دیوارِ کوتاهی به روی بام جَسته‌اند
کسانی نیم‌شب، در گورهای تازه، دندانِ طلای مردگان را می‌شکسته‌اند.
 
من اما هیچ‌کس را در شبی تاریک و توفانی
                                                    نکُشته‌ام
من اما راه بر مردِ رباخواری
                               نبسته‌ام
من اما نیمه‌های شب
                          ز بامی بر سرِ بامی نجسته‌ام.
 
□
 
در این‌جا چار زندان است
به هر زندان دوچندان نقب  در هر نقب چندین حجره، در هر حجره چندین مرد در زنجیر...
 
در این زنجیریان هستند مردانی که مُردارِ زنان را دوست می‌دارند.
در این زنجیریان هستند مردانی که در رؤیایِشان هر شب زنی در وحشتِ مرگ از جگر برمی‌کشد فریاد.
 
من اما، در زنان چیزی نمی‌یابم ــ گر آن همزاد را روزی نیابم ناگهان، خاموش ــ
من اما، در دلِ کهسارِ رؤیاهای خود،
جز انعکاسِ سردِ آهنگِ صبورِ این علف‌های بیابانی که می‌رویند و می‌پوسند و می‌خشکند و می‌ریزند،
با چیزی ندارم گوش.
مرا گر خود نبود این بند، شاید بامدادی، هم‌چو یادی دور و لغزان، می‌گذشتم از ترازِ خاکِ سردِ پست...
 
جُرم این است!
جُرم این است!

ماهی

من فکر می‌کنم
هرگز نبوده قلبِ من
                       این گونه
                              گرم و سُرخ:
 
احساس می‌کنم
در بدترین دقایقِ این شامِ مرگ‌زای
چندین هزار چشمۀ خورشید
                                    در دلم
می‌جوشد از یقین؛
احساس می‌کنم
در هر کنار و گوشۀ این شوره‌زارِ یأس
چندین هزار جنگلِ شاداب
                               ناگهان
می‌روید از زمین.
 
□
 
آه ای یقینِ گم‌شده، ای ماهیِ گریز
در برکه‌های آینه لغزیده توبه‌تو!
من آبگیرِ صافی‌ام، اینک! به سِحرِ عشق؛
از برکه‌های آینه راهی به من بجو!
 
□
 
من فکر می‌کنم
هرگز نبوده
            دستِ من
                       این سان بزرگ و شاد:
 
احساس می‌کنم
در چشمِ من
               به آبشرِ اشکِ سُرخ‌گون
خورشیدِ بی‌غروبِ سرودی کشد نفس؛
 
احساس می‌کنم
در هر رگم
            به هر تپشِ قلبِ من
                                    کنون
بیدارباشِ قافله‌یی می‌زند جرس.
 
□
 
آمد شبی برهنه‌ام از در
                             چو روحِ آب
در سینه‌اش دو ماهی و در دستش آینه
گیسویِ خیسِ او خزه‌بو، چون خزه به‌هم.
 
من بانگ برکشیدم از آستانِ یأس:
«ــ آه ای یقینِ یافته، بازت نمی‌نهم!»

کاج

                                                                                    به ابوالفضل نجفی

همچو بوتیمارِ مجروحی ــ نشسته بر لبِ دریاچۀ شب ــ می‌خورَد اندوه
 
شامگاه
         اندیشناک و خسته و مغموم.
 
کاج‌های پیر تاریک اند و در اندیشۀ تاریک.
من غمین و خسته و اندیشناکم چون غروبِ شوم.
 
من چنان
          چون کاج‌های پیر
                               تاریکم که پنداری
دیرگاهی هست
                    تا خورشید
                                بر جانم نتابیده‌ست.
 
می‌کشم بی‌نقشه
                      در غم‌خانۀ خود
                                           پای
می‌کشم بی‌وقفه
                     بر پیشانیِ خود
                                       دست...
 
□
 
«ــ ای پیمبرهای سرگردانِ نیکی!
    ای پیمبرهای
                  بی‌تکفیرِ
                           بی‌زنجیرِ
                                     بی‌شمشیر!
 
در گذرگاهی چنین از عافیت مهجور،
بی‌کتابی اندر آن از دوزخی سوزان حکایت‌های رعب‌انگیز،
پرچمِ محزونِ تان را
                    سخت
دور می‌بینم که باد افتاده باشد روزی اندر سینۀ مغرور!
 
زهرِ رنج از ناتوانی‌های معصومانه‌تان در دل،
هم‌چو بوتیمار
بر لبِ دریاچۀ شب می‌خورم اندوه.
آن چنان چون کاجِ پیری پُرغبارم من، که گویی دیرگاهی رفته کز ابری
نم‌نمی باران نباریده‌ست.
 
می‌کشم
           بی‌نقشه
                     در غم‌خانۀ خود پای...
می‌کشم
           بی‌وقفه
                   بر پیشانیِ خود دست...

پُل ِ الله‌وردی‌خان

                                                                                                به فروز و یحیی هدی
                                                                     و به یادِ عزیزی که چه تلخ پایمردی کرد
بادها، ابرِ عبیرآمیز را
ابر، باران‌های حاصلخیز را...
 
اژدهایی خفته را مانَد
                          به روی رودِ پیچان
                                                پُل:
پای‌ها در آب و سر بر ساحلی هشته
هشته دُم بر ساحلِ دیگر ــ
نه‌ش به سر اندیشه‌یی از خشکسالی‌هاست
نه‌ش به دل اندیشه از طغیان
نه‌ش سروری با نسیمی خُرد
نه‌ش غروری با تبِ توفان
نه‌ش امیدی می‌پزد در سر
نه‌ش ملالی می‌خلد در جان؛
 
بندبندِ استخوانش داستان از بی‌خیالی‌هاست...
 
□
 
بادها، ابرِ عبیرآمیز را
ابر، باران‌هایِ حاصلخیز را...
 
معبرِ خورشید و باران
                        بی‌خیالی هیچ‌اش از باران و از خورشید
                                             بر جای
                                                      ایستاده
                                                                 پُل!
 
معبرِ بسیار موکب‌های پُرفانوس و پُرجنجالِ شادی‌های عالم‌گیر
معبرِ بسیار موکب‌های اندُهگینِ نالش‌ریزِ سر در زیر؛
خشت خشتِ هیکلش
                          از نامداری‌های بی‌نامان فروپوشیده
                               بر جای
                                        ایستاده
                                               پُل!
 
□
 
بادها، ابرِ عبیرآمیز را
ابر، باران‌های حاصلخیز را...
 
گاوِ مجروحی به زیرِ بار
روستایی‌مردی از دنبال
تنگ‌نای گُردۀ پُل را به سوی ساحلِ خاموش می‌پیماید اندر مه که
                                    گویی در اجاقِ دودناکِ شام
                                                                   می‌سوزد.
 
هم در این هنگام
از فرازِ جان‌پناهِ بی‌خیالِ سرد
              مردی در خیال آرام
                                  بر غوغای رودِ تندِ پیچان
                                                             چشم
                                                                     می‌دوزد.

شبانه

                                                                                                به اسماعیل صارمی
ای خداوند! از درونِ شب
گوش با زنگِ غریوی وحشت‌انگیزم
 
گر نشینم منکسر بر جای
ور ز جا چون باد برخیزم،
ای خداوند! از درونِ شب
گوش با زنگِ غریوی وحشت‌انگیزم.
 
□
 
می‌کِشم هر نالۀ این شامِ خونین را
در ترازوی غریواندیش،
می‌چشم هر صوتِ بی‌هنگامِ مسکین را
در مذاقِ نعره‌جوی خویش.
 
□
 
گوش با زنگِ غریوی وحشت‌انگیزم
ای خداوند! از درونِ شب.
 
گر ندارم جنبشی با جای
ور ندارم قصه‌یی با لب،
گوش با زنگِ غریوی وحشت‌انگیزم
ای خداوند! از درونِ شب.

طرح

                                                                                               برای پروین دولت‌آبادی
 شب
      با گلوی خونین
                       خوانده‌ست
                                     دیرگاه.
 
دریا
   نشسته سرد.
یک شاخه
           در سیاهیِ جنگل
                                به سوی نور
فریاد می‌کشد.

فقر

از رنجی خسته‌ام که از آنِ من نیست
بر خاکی نشسته‌ام که از آنِ من نیست
 
با نامی زیسته‌ام که از آنِ من نیست
از دردی گریسته‌ام که از آنِ من نیست
 
از لذتی جان‌گرفته‌ام که از آنِ من نیست
به مرگی جان می‌سپارم که از آنِ من نیست.
 

مرثيه برای مردگانِ ديگر

۱
ارابه‌ها
 
ارابه‌هایی از آن سوی جهان آمده است.
بی‌غوغای آهن‌ها
که گوش‌های زمانِ ما را انباشته است.
 
ارابه‌هایی از آن سوی زمان آمده‌ است.
 
□
 
گرسنگان از جای برنخاستند
چرا که از بارِ ارابه‌ها عطرِ نانِ گرم بر نمی‌خاست؛
 
برهنگان از جای برنخاستند
چرا که از بارِ ارابه‌ها خش‌خشِ جامه‌هایی بر نمی‌خاست
 
زندانیان از جای برنخاستند
چرا که محمولۀ ارابه‌ها نه دار بود نه آزادی
 
مردگان از جای بر نخاستند
چرا که امید نمی‌رفت فرشتگانی رانندگانِ ارابه‌ها باشند.
 
ارابه‌هایی از آن سوی جهان آمده است.
بی‌غوغای آهن‌ها
که گوش‌های زمانِ ما را انباشته.
 
ارابه‌هایی از آن سوی زمان آمده‌اند
بی‌آن‌که امیدی با خود آورده باشند.
 
 
۲
دو شبح
 
ریشه‌ها در خاک
ریشه‌ها در آب
ریشه‌ها در فریاد.
 
□
 
شب از ارواحِ سکوت سرشار است
و دست‌هایی که ارواح را می‌رانند
و دست‌هایی که ارواح را به دور
                                       به دوردست
                                                     می‌تارانند.
 
□
 
ــ دو شبح در ظلمات
  تا مرزهای خستگی رقصیده‌اند.
 
ــ ما رقصیده‌ایم
  ما تا مرزهای خستگی رقصیده‌ایم.
 
ــ دو شبح در ظلمات
  در رقصی جادویی، خستگی‌ها را بازنموده‌اند.
 
ــ ما رقصیده‌ایم
  ما خستگی‌ها را بازنموده‌ایم.
 
□
 
شب از ارواحِ سکوت
                         سرشار است
ریشه‌ها
         از فریاد و
رقص‌ها
        از خستگی.
 
 
۳
جزعشق
 
جز عشقی جنون‌آسا
هر چیزِ این جهانِ شما جنون‌آساست ــ
 
جز عشقِ
           به زنی
که من دوست می‌دارم.
 
□
 
چگونه لعنت‌ها
از تقدیس‌ها
              لذت‌انگیزتر آمده است!
 
چگونه مرگ
شادی‌بخش‌تر از زندگی‌ است!
 
چگونه گرسنگی را
گرم‌تر از نانِ شما
                     می‌باید پذیرفت!
 
□
 
لعنت به شما، که جز عشقِ جنون‌آسا
همه چیزِ این جهانِ شما جنون‌آساست!
 
 
۴
اصرار
 
خسته
        شکسته و
                     دل‌بسته
 
من هستم
من هستم
من هستم
 
□
 
از این فریاد
             تا آن فریاد
سکوتی نشسته است.
 
لب‌بسته در دره‌های سکوت
                                   سرگردانم.
 
من می‌دانم
من می‌دانم
من می‌دانم
 
□
 
جنبشِ شاخه‌یی
                     از جنگلی خبر می‌دهد
و رقصِ لرزانِ شمعی ناتوان
از سنگینیِ پابرجای هزاران جارِ خاموش،
 
          در خاموشی نشسته‌ام
          خسته‌ام
          درهم‌شکسته‌ام
          من
          دل‌بسته‌ام.
 
 
۵
از نفرتی لبریز
 
ما نوشتیم و گریستیم
ما خنده‌کنان به رقص برخاستیم
ما نعره‌زنان از سرِ جان گذشتیم...
 
کس را پروای ما نبود.
 
در دوردست
              مردی را به دار آویختند.
 
کسی به تماشا سر برنداشت.
 
□
 
ما نشستیم و گریستیم
ما با فریادی
از قالبِ خود
برآمدیم.
 
 
۶
فریادی و... دیگر هیچ
 
فریادی و دیگر هیچ.
چرا که امید آن چنان توانا نیست
که پا بر سرِ یأس بتواند نهاد.
 
□
 
بر بسترِ سبزه‌ها خفته‌ایم
با یقینِ سنگ
بر بسترِ سبزه‌ها با عشق پیوند نهاده‌ایم
و با امیدی بی‌شکست
از بسترِ سبزه‌ها
با عشقی به یقینِ سنگ برخاسته‌ایم
 
اما یأس آن چنان تواناست
که بسترها و سنگ، زمزمه‌یی بیش نیست.
 
فریادی
و دیگر
هیچ!
 
 
۷
فریادی ...
 
مرا عظیم‌تر از این آرزویی نمانده است
که به جُستجوی فریادی گم‌شده برخیزم.
 
با یاریِ فانوسی خُرد
یا بی‌یاریِ آن،
در هر جای این زمین
یا هر کجای این آسمان.
 
فریادی که نیم‌شبی
از سرِ ندانم چه نیازِ ناشناخته از جانِ من برآمد
و به آسمانِ ناپیدا گریخت...
 
□
 
ای تمامیِ دروازه‌های جهان!
مرا به بازیافتنِ فریادِ گم‌شدۀ خویش
مددی کنید!
 

                                                                                               درمرگِ ایمرناگی

شبانه

                                                                            به محمود کیانوش
شب تار
شب بیدار
شب سرشار است.
زیباتر شبی برای مردن.
 
آسمان را بگو از الماسِ ستارگانش خنجری به من دهد.
 
□
 
شب
سراسرِ شب
                یک سر
از حماسۀ دریای بهانه‌جو بی‌خواب مانده است.
 
دریای خالی
دریای بی‌نوا...
 
□
 
جنگلِ سالخورده به‌سنگینی نفسی کشید و جنبشی کرد
و مرغی که از کرانۀ ماسه‌پوشیده پَرکشیده‌بود
غریوکشان
به تالابِ تیره‌گون
                   درنشست.
 
تالابِ تاریک
سبک از خواب برآمد
و با لالای بی‌سکونِ دریای بیهوده
                                        باز
به خوابی بی‌رؤیا
فروشد...
 
□
 
جنگل با ناله و حماسه بیگانه است
و زخمِ تبر را با لعابِ سبزِ خزه
                                   فرومی‌پوشد.
 
حماسۀ دریا
از وحشتِ سکون و سکوت است.
 
□
 
شب تار است
شب بیمار است
از غریوِ دریای وحشت‌زده بیدار است
شب از سایه‌ها و غریوِ دریا سرشار است
 
زیباتر شبی برای دوست‌داشتن.
 
با چشمانِ تو مرا به الماسِ ستاره‌ها نیازی نیست.
با آسمان
بگو.

باران

آنگاه بانویِ پُرغرورِ عشقِ خود را دیدم
در آستانۀ پُرنیلوفر،
که به آسمانِ بارانی می‌اندیشید
 
و آنگاه بانوی پُرغرورِ عشقِ خود را دیدم
در آستانۀ پُرنیلوفرِ باران،
که پیرهنش دستخوشِ بادی شوخ بود
 
و آنگاه بانوی پُرغرورِ باران را
در آستانۀ نیلوفرها،
که از سفرِ دشوارِ آسمان بازمی‌آمد.

نیم‌شب

پنجۀ سردِ باد در اندیشۀ گزندی نیست
من اما هراسانم:
گویی بانوی سیه‌جامه
فاجعه را
          پیشاپیش
بر بامِ خانه می‌گرید.
 
و پنجۀ بی‌خیالِ باد
در این انبانِ خالی
در جُستجوی چیزی‌ است.

شبانه

عشق
خاطره‌یی‌ است به انتظارِ حدوث و تجدد نشسته،
چرا که آنان اکنون هر دو خفته‌اند:
در این سویِ بستر
                       مردی و
زنی
    در آن‌سوی.
 
□
 
تُندبادی بر درگاه و
تُندباری بر بام.
 
مردی و زنی خفته.
 
و در انتظارِ تکرار و حدوث
عشقی
خسته.

زنِ خفته

کنارِ من چسبیده به من در عظیم‌تر فاصله‌یی از من
سینه‌اش
به آرامی
از حباب‌های هوا
پُر و خالی
می‌شود.
چشم‌هایش که دوست می‌دارم ــ
زیرِ پلکانِ فروکشیده
                       نهفته است.
 
«کجایی؟
چیستی؟
چه می‌خواهی؟»
 
سینه‌اش
به آرامی
از حباب‌های هوا
پُر و خالی می‌شود.

لوحِ گور

نه در رفتن حرکت بود
نه در ماندن سکونی.

شاخه‌ها را از ریشه جدایی نبود
و بادِ سخن‌چین
با برگ‌ها رازی چنان نگفت
که بشاید.
 
دوشیزۀ عشقِ من مادری بیگانه است
و ستارۀ پُرشتاب
در گذرگاهی مأیوس
بر مداری جاودانه می‌گردد.

معاد

من
باد و
مادرِ هوا خواهم شد
و گردشِ زمین را
                    به‌سانِ جنبشِ مولی
در گندابِ تنم احساس
                            خواهم کرد.
 
من
خاک و
مولِ زمین خواهم شد
و هوا
به‌سانِ زهدانِ زنی در برم خواهد گرفت.
 
از سردیِ مرده‌وارِ پیکرِ خاکیِ خویش
رنجه خواهم شد.
از فشارِ شهوتناکِ بازوانِ نسیمیِ خویش
شکنجه خواهم شد.
از دیدارِ خویش عذابِ فراوان خواهم کشید
و سخنانِ همیشه را
در دو گوشِ بی‌رغبتِ خویش
مکرر خواهم کرد.

باران

بر شربِ بی‌پولکِ شب
شرابه‌های بی‌دریغِ باران...
 
□
 
در کنارِ ما بیگانه‌یی نیست
در کنارِ ما
آشنایی نیست
خانه خاموش است و بر شربِ سیاهِ شب
شرابه‌های سیمینِ باران.

تا شک

بُن‌بستِ سربه‌زیر
                     تا ابدیت گسترده است
دیوارِ سنگ
از دسترسِ لمس به دور است.
در میدانی که در آن
                       خوانچه و تابوت
                                         بی‌معارض می‌گذرد
لبخنده و اشک را
مجالِ تأملی نیست.
 
□
 
خانه‌ها در معبرِ بادِ نااستوار
استوارند،
درخت، در گذرگاهِ بادِ شوخ وقار می‌فروشد.
 
«ــ درخت، برادرِ من!
    اینک
    تبردار از کوره‌راهِ پُرسنگ به زیر می‌آید!»
 
«ــ ای مسافر، هم دردِ من!
    به سرمنزلِ یقین اگر فرود آمده‌ای
    دیگر تو را تا به سرمنزلِ شک
    جز پرتگاهی ناگزیر
                              در پیش نیست!»
 
□
 
خانه‌ها در معبرِ بادِ استوار
نااستوارند،
درخت، در معبرِ بادِ جدی
عشوه می‌فروشد...

بر خاک ِ جدي ايستادم ...

بر خاکِ جدی ایستادم
و خاک، به‌سانِ یقینی
استوار بود.
به ستاره شک کردم
و ستاره در اشکِ شکِ من درخشید.
 
و آن گاه به خورشید شک کردم که ستارگان را
همچون کنیزکانِ سپیدرویی
در حرم‌خانۀ پُرجلالش نهان می‌کرد.
 
□
 
دیوارها زندان را محدود می‌کند،
دیوارها زندان را محدودتر نمی‌کند.
 
میانِ دو زندان
درگاهِ خانۀ تو آستانۀ آزادی‌ است،
لیکن در آستانه
                 تو را
به قبولِ یکی از این دو
از خود اختیاری نیست.

کوچه

                                                                                                   به دکتر مجید حائری
دهلیزی لاینقطع
                   در میانِ دو دیوار،
و خلوتی
          که به‌سنگینی
چون پیری عصاکش
                       از دهلیزِ سکوت
                                          می‌گذرد.
و آن گاه
آفتاب
و سایه‌یی منکسر،
نگران و
منکسر.
 
خانه‌ها
خانه‌خانه‌ها.
مردمی،
و فریادی از فراز:
ــ شهرِ شطرنجی!
  شهرِ شطرنجی!
 
□
 
دو دیوار
و دهلیزِ سکوت.
و آن گاه
       سایه‌یی که از زوالِ آفتاب دَم می‌زند.
 
مردمی،
و فریادی از اعماق
ــ مُهره نیستیم!
  ما مُهره نیستیم!

دادخواست

از همه سو،
از چار جانب،
از آن سو که به‌ظاهر مهِ صبح گاه را مانَد سبک‌خیز و دَم‌دَمی
و حتا از آن سویِ دیگر که هیچ نیست
نه له‌لهِ تشنه‌کامیِ صحرا
نه درخت و نه پردۀ وهمی از لعنتِ خدایان، ــ
از چار جانب
راهِ گریز بربسته است.
درازای زمان را
با پارۀ زنجیرِ خویش
                         می‌سنجم
و ثقلِ آفتاب را
با گوی سیاهِ پای‌بند
                        در دو کفه می‌نهم
و عمر
در این تنگنایِ بی‌حاصل
چه کاهل می‌گذرد!
 
□
 
قاضیِ تقدیر
با من ستمی کرده است.
به داوری
میانِ ما را که خواهد گرفت؟
 
من همۀ خدایان را لعنت کرده‌ام
هم چنان که مرا
خدایان.
و در زندانی که از آن امیدِ گریز نیست
بداندیشانه
            بی‌گناه بوده‌ام!

درِ بسته...

دیرگاهی‌ است که دستی بداندیش
دروازۀ کوتاهِ خانۀ ما را
                                نکوفته است.
 
در آیینه و مهتاب و بستر می‌نگریم
در دست‌های یکدیگر می‌نگریم
و دروازه
ترانۀ آرامش‌انگیزش را
                            در سکوتی ممتد
                                                مکرر می‌کند.
 
بدین‌گونه
زمزمه‌یی ملال‌آور را به سرودی دیگرگونه مبدل یافته‌ایم
 
بدین‌گونه
در سرزمینِ بیگانه‌یی که در آن
هر نگاه و هر لبخند
                        زندانی بود،
لبخند و نگاهی آشنا یافته‌ایم
 
بدین‌گونه
بر خاکِ پوسیده‌یی که ابرِ پَست
                 بر آن باریده است
پایگاهی پابرجا یافته‌ایم...
 
□
 
آسمان
بالای خانه
بادها را تکرار می‌کند
باغچه از بهاری دیگر آبستن است
و زنبورِ کوچک
                گُلِ هر ساله را
در موسمی که باید
                       دیدار می‌کند.
 
حیاطِ خانه از عطری هذیانی سرمست است
خرگوشی در علفِ تازه می‌چرد.
و بر سرِ سنگ، حربایی هوشیار
                                      در قلمروِ آفتابِ نیم‌جوش
                                                                    نفس می‌زند.
 
ابرها و همهمۀ دوردستِ شهر
آسمانِ بازیافته را
                     تکرار می‌کند
همچنان که گنجشک‌ها و
                               باد و
                                    زمزمۀ پُرنیازِ رُستن
که گیاهِ پُرشیرِ بیابانی را
                             در انتظارِ تابستانی که در راه است
در خوابگاهِ ریشۀ سیرابش
                                  بیدار می‌کند.
 
من در تو نگاه می‌کنم در تو نفس می‌کشم
و زندگی
مرا تکرار می‌کند
به‌سانِ بهار
که آسمان را و علف را.
و پاکیِ آسمان
در رگِ من ادامه می‌یابد.
 
□
 
دیرگاهی‌ است که دستی بداندیش
دروازۀ کوتاهِ خانۀ ما را نکوفته است...
 
با آنان بگو که با ما
                      نیازِ شنیدنِشان نیست.
با آنان بگو که با تو
                      مرا پروای دوزخِ دیدارِ ایشان نیست
تا پرندۀ سنگین‌بالِ جادویی را که نغمه‌پردازِ شبانگاه و بامدادِ ایشان است
بر شاخسارِ تازه‌روی خانۀ ما مگذاری.
 
در آیینه و مهتاب و بستر بنگریم
در دست‌های یک‌دیگر بنگریم،
تا دَر، ترانۀ آرامش‌انگیزش را
در سرودی جاویدان
مکرر کند.
 
تا نگاهِ ما
          نه در سکوتی پُردرد، نه در فریادی ممتد
که در بهاری پُرجویبار و پُرآفتاب
به ابدیت پیوندد...

از شهر سرد...

صحرا آمادۀ روشن شدن بود
و شب از سماجت و اصرار دست می‌کشید.
 
من خود گُرده‌های دشت را بر ارابه‌یی توفانی درنوردیدم:
این نگاهِ سیاهِ آزمندِ آنان بود تنها
که از روشناییِ صحرا جلو گرفت.
و در آن هنگام که خورشید
عبوس و شکسته‌دل از دشت می‌گذشت
آسمانِ ناگزیر را
به ظلمتِ جاودانه
                    نفرین کرد.
 
بادی خشمناک دو لنگۀ در را بر هم کوفت
و زنی در انتظارِ شویِ خویش، هراسان از جا برخاست.
چراغ از نفسِ بویناکِ باد فرومُرد
و زن شربِ سیاهی بر گیسوانِ پریشِ خویش افکند.
ما دیگر به جانبِ شهرِ تاریک بازنمی‌گردیم
و من همۀ جهان را در پیراهنِ روشنِ تو خلاصه می‌کنم.
 
□
 
سپیده‌دمان را دیدم
که بر گُردۀ اسبی سرکش بر دروازۀ افق به انتظار ایستاده بود
و آنگاه سپیده‌دمان را دیدم که نالان و نفس‌گرفته، از مردمی که
دیگر هوای سخن گفتن به سر نداشتند دیاری ناآشنا را راه می‌پرسید.
و در آن هنگام با خشمی پُرخروش به جانبِ شهرِ آشنا نگریست
و سرزمینِ آنان را به پستی و تاریکیِ جاودانه دشنام گفت.
 
پدران از گورستان بازگشتند
و زنان، گرسنه بر بوریاها خفته بودند.
کبوتری از بُرجِ کهنه به آسمانِ ناپیدا پرکشید
و مردی جنازۀ کودکی مرده‌زاد را بر درگاهِ تاریک نهاد.
 
ما دیگر به جانبِ شهرِ سرد بازنمی‌گردیم
و من همۀ جهان را در پیراهنِ گرمِ تو خلاصه می‌کنم.
 
□
 
خنده‌ها چون قصیلِ خشکیده خش‌خشِ مرگ‌آور دارند.
سربازانِ مست در کوچه‌های بُن‌بست عربده می‌کشند
و قحبه‌یی از قعرِ شب با صدای بیمارش آوازی ماتمی می‌خواند.
علف‌های تلخ در مزارعِ گندیده خواهد رُست
و باران‌های زهر به کاریزهای ویران خواهد ریخت،
مرا لحظه‌یی تنها مگذار
مرا از زرهِ نوازشت رویین‌تن کن.
من به ظلمت گردن نمی‌نهم
جهان را همه در پیراهنِ کوچکِ روشنت خلاصه کرده‌ام
و دیگر به جانبِ آنان
باز
  نمی‌گردم.

با همسفر

سرکش و سرسبز و پیچنده
                                  گیاهی
دیوارِ کهنۀ باغ را فروپوشیده است.
 
از این سو دیوار دیگر به جز جرزی از بهار نیست،
که جراحاتِ آجرها را مرهم سبزِ برگ شفا بخشیده است.
 
و از آن سوی دیگر
                      گیاهِ پیچنده
چون خیزابی لب‌پرزنان سایبانی بر پی‌گاهِ دیوار افکنده است!
رطوبتِ ویران‌کننده، از تبِ پُرحرارتِ رویشِ گیاه، جرزها را رها می‌کند
و دیوار، در حرارتی کیف‌ناک بر بنیادِ خویش استوارتر می‌گردد
و عابری رنجور در سایه‌فرشِ آن سوی باغ
از خستگیِ راهِ بی‌منظر و بی‌گیاه
می‌آساید...
به همه آن کسان که به عشقی تن در نمی‌دهند چرا که ایمانِ خود را از دست داده اند!-:
در تنِ من گیاهی خزنده هست
که مرا فتح می‌کند
و من اکنون جز تصویری از او نیستم!
 
من جزیی از تواَم ای طبیعتِ بی‌دریغی که دیگر نه زمان و نه مرگ، هیچ یک عطشِ مرا از سرچشمۀ وجود و خیالت بی‌نیاز نمی‌کند!
 
□
 
من چینه‌ام من پیچکم من آمیزۀ چینه و پیچکم
تو چینه‌ای تو پیچکی تو آمیزۀ مادر و کودکی.
 
ای دستانِ بی‌غبارِ پُر پرهیزی که مرا به هنگامِ نوازش‌های مادرانه از جفتِ آگاهی به وجودِ دشمنان و سیاه‌دلان غرقۀ اندوه می‌کنید! مرا به ایمانِ دورانِ جنینیِ خویش بازگردانید تا دیگرباره با کلماتی که کنون جز از فریب و بدی سخن نمی‌گوید، سرودِ نیکی و راستی بشنوم.
 
ای همسفر که رازِ قدرت‌های بی‌کرانِ تو بر من پوشیده است! ــ مرا به شهرِ سپیده‌دم، به واحۀ پاکی و راستی بازگردان! مرا به دورانِ ناآگاهیِ خویش بازگردان تا علف‌ها به جانبِ من برویند
تا من به‌سانِ کندو با نیشِ شیرینِ هزاران زنبورِ خُرد از عسلِ مقدس آکنده شوم،
تا چون زنی نوبار
با وحشتی کیف‌ناک
نخستین جنبش‌های جنین را به انتظارِ هیجان‌انگیزِ تولدِ نوزادی دلبند مبدل کنم که من او را بازیافتگی خواهم نامید. هم‌بسترِ ظلمانی‌ترین شب‌های از دست‌دادگی! ــ من او را بازیافتگی نام خواهم نهاد.

باغِ آینه

چراغی به دستم چراغی در برابرم.
من به جنگِ سیاهی می‌روم.
 
گهواره‌های خستگی
                        از کشاکشِ رفت‌وآمدها
                                                    بازایستاده‌اند،
و خورشیدی از اعماق
کهکشان‌های خاکستر شده را روشن می‌کند.
 
□
 
فریادهای عاصیِ آذرخش ــ
هنگامی که تگرگ
                     در بطنِ بی‌قرارِ ابر
                                           نطفه می‌بندد.
و دردِ خاموش‌وارِ تاک ــ
هنگامی که غورۀ خُرد
                             در انتهای شاخسارِ طولانیِ پیچ‌پیچ جوانه می‌زند.
فریادِ من همه گریزِ از درد بود
چرا که من در وحشت‌انگیزترینِ شب‌ها آفتاب را به دعایی نومیدوار طلب می‌کرده‌ام
 
□
 
تو از خورشیدها آمده‌ای از سپیده‌دم‌ها آمده‌ای
تو از آینه‌ها و ابریشم‌ها آمده‌ای.
 
□
 
در خلئی که نه خدا بود و نه آتش، نگاه و اعتمادِ تو را به دعایی نومیدوار طلب کرده بودم.
 
جریانی جدی
در فاصلۀ دو مرگ
در تهیِ میانِ دو تنهایی ــ
[نگاه و اعتمادِ تو بدین‌گونه است!]
 
□
 
شادیِ تو بی‌رحم است و بزرگوار
نفس‌ات در دست‌های خالیِ من ترانه و سبزی‌ است
 
من
برمی‌خیزم!
 
چراغی در دست، چراغی در دلم.
زنگارِ روحم را صیقل می‌زنم.
آینه‌یی برابرِ آینه‌ات می‌گذارم
تا با تو
       ابدیتی بسازم.

مرثیه

نیم روز...
نیم روز...
 
بی‌آن‌که آفتاب را در نصف‌النهارِ خوف‌انگیزش بازببینیم،
در پسِ ابرهای کج، نقاب‌های گول و پرده‌های هزاران‌ریشگیِ باران آیا
زمان از نیم‌وزِ موعود گذشته است
و شبِ جاودانه دیگر، چندان دور نیست؟
و ستارگان، در انتظارِ فرمانِ آخرین به سردی می‌گرایند
تا شبِ جاودانه را غروری به کمال بخشایند؟
 
□
 
نیشخندها لبانِ تازه‌تری می‌جویند
و چندان‌که از جُستجوی بی‌حاصل بازمی‌مانند
به لبانِ ما بازمی‌آیند.
 
□
 
از راه‌های پُرغبار، مسافرانِ خسته فرامی‌رسند...
 
«ــ شست‌وشوی پاهای آبله گونِ شما را آبِ عطرآلوده فراهم کرده‌ایم
    ای مردانِ خسته
    به خانه‌های ما فرود آیید!»
 
«ــ در بستری حقیر، امیدی به جهان آمده است.
    ای باکره گانِ اورشلیم! راهِ بیت‌اللحم کجاست؟»
 
و زائرانِ خسته، سرودگویان از دروازۀ بیت‌اللحم می‌گذرند و در جُل‌جُتای چشم‌به‌راه، جوانۀ کاج، در انتظارِ آن‌که به هیأتِ صلیبی درآید، در خاموشیِ شتاب آلودۀ خویش، به جانبِ آسمانِ تهی قد می‌کشد.
 
□
 
نیم روز...
نیم روز...
 
«ــ در پسِ ابر و نقاب و پرده، آیا
    زمان از نیم روز گذشته است؟
    و شبِ جاودانه آیا
    دیگر چندان دور نیست؟»
 
و زمینی که به سردی می‌گراید، دیگر سخنی ندارد.
آنجا که جنگ‌آورانِ کهن گریستند
گریه پاسخی به خاموشیِ ابدی بود.
 
□
 
عیسا بر صلیبی بیهوده مرده است.
حنجره‌های تهی، سرودی دیگرگونه می‌خوانند، گویی خداوندِ بیمار درگذشته است.
هان! عزای جاودانه آیا از چه هنگام آغاز گشته است؟
 
□
 
رگبارهای اشک، شوره‌زارِ ابدی را باور نمی‌کند.
رگبارِ اشک، شوره‌زارِ ابدی را بارور نمی‌کند
رگبارهای اشک، بی‌حاصل است
و کاجِ سرفرازِ صلیب چنان پُربار است
که مریمِ سوگوار
عیسای مصلوبش را بازنمی‌شناسد.
 
در انتهای آسمانِ خالی، دیواری عظیم فروریخته است
و فریادِ سرگردانِ تو
دیگر به سوی تو بازنخواهد گشت...

نبوغ

برای میهنِ بی‌آب و خاک
                             خلقِ پروس
به خون کشیده شدند
ز خشم ناپلئون،
و ماند بر سرِ هر راه‌کورۀ غمناک
گوری چند
           بر خاک
بی‌سنگ و بی‌کتیبه و بی‌نام و بی‌نشان
از موکبِ قشونِ بوناپارت
بر معبرِ پروس...
 
آنگه فردریکِ وطن‌دوست
آراست چون عروس
در جامۀ زفاف
                  زنش را،
تا بازپس ستاند از این رهگذر
                                   مگر
                                       وطنش را
 
[وین زوجه
            راست خواهی
                             در روزگار خویش
زیباترینِ محصنگان بود
                         در
                           اروپ!]
 
□
 
هنگامِ شب ــ که رقصِ غم آغاز می‌نهاد
مهتاب
      در سکوتش
بر لاشه‌های بی‌کفنِ مردمِ پروس ــ
خاموش شد به حجلۀ سلطان فردریک
شمعی و شهوتی.
 
و آن دَم که آفتاب درخشید
بر گورهای گم‌شدۀ راه و نیم راه
[یعنی به گورها که نشانی به جای ماند
از موکبِ قشونِ بوناپارت
در رزمِ ماگده‌بورگ]ــ
خاک پروس را
                 شَهِ فاتحِ
                            گشاده‌دست
بخشید همچو پیرهنی کهنه‌مرده‌ریگ
به سلطان فردریک،
زیرا که مامِ میهنِ خلقِ پروس
                                   بود
سر خیلِ خوشگلانِ اروپای عصرِ خویش!
 
□
 
بله...
آن‌وقت
       شاهِ فاتحِ بخشنده بازگشت
از کشور پروس،
                  که سیراب کرده بود
خاکِ آن را
            از خونِ شورِ زُبده‌سوارانش،
کامِ خود را
از طعمِ دبشِ بوسۀ بانوی او، لوئیز.
 
و از کنارِ آن همه برخاک‌ماندگان
بگذشت شاد و مست
بگذشت سرفراز
                   بوناپارت.
 
می‌رفت و یک ستارۀ تابندۀ بزرگ
بر هیأتِ رسالت و با کُنیۀ نبوغ
می‌تافت بر سرش
پُرشعله، پُرفروغ.

شعارِ ناپلئونِ کبیر در جنگ‌های بزرگِ میهنی

برادرزنانِ افتخاری!
آینده از آنِ هم‌شیرگانِ شماست!
 

 

 

قصۀ دخترای ننه دریا

یکی بود یکی نبود.
جز خدا هیچی نبود
زیرِ این تاقِ کبود،
نه ستاره
          نه سرود.
 
عموصحرا، تُپُلی
با دو تا لُپِ گُلی
پا و دستش کوچولو
ریش و روحش دوقلو
چپقش خالی و سرد
دلکش دریای درد،
دَرِ باغو بسّه بود
دَمِ باغ نشسّه بود:
 
«ــ عموصحرا! پسرات کو؟»
«ــ لبِ دریان پسرام.
    دخترای ننه‌دریا رو خاطرخوان پسرام.
    طفلیا، تنگِ غلاغ‌پر، پا کِشون
    خسته و مرده، میان
    از سرِ مزرعه‌شون.
    تنِشون خسّۀ کار
    دلِشون مُردۀ زار
    دسّاشون پینه‌تَرَک
    لباساشون نمدک
    پاهاشون لُخت و پتی
    کج‌کلاشون نمدی،
    می‌شینن با دلِ تنگ
    لبِ دریا سرِ سنگ.
 
    طفلیا شب تا سحر گریه‌کنون
    خوابو از چشمِ به‌در دوخته‌شون پس می‌رونن
    توی دریایِ نمور
    می‌ریزن اشکای شور
    می‌خونن ــ آخ که چه دل‌دوز و چه دل‌سوز می‌خونن! ــ:
 
«ــ دخترای ننه‌دریا! کومه‌مون سرد و سیاس
    چشِ امیدِمون اول به خدا، بعد به شماس.
 
    کوره‌ها سرد شدن
    سبزه‌ها زرد شدن
    خنده‌ها درد شدن.
 
    از سرِ تپه، شبا
    شیهۀ اسبای گاری نمیاد،
    از دلِ بیشه، غروب
    چهچهِ سار و قناری نمیاد،
 
    دیگه از شهرِ سرود
    تک‌سواری نمیاد.
 
    دیگه مهتاب نمیاد
    کرمِ شب‌تاب نمیاد.
    برکت از کومه رفت
    رستم از شانومه رفت:
 
    تو هوا وقتی که برق می‌جّه و بارون می‌کنه
    کمونِ رنگه‌به‌رنگش دیگه بیرون نمیاد،
    رو زمین وقتی که دیب دنیارو پُرخون می‌کنه
    سوارِ رخشِ قشنگش دیگه میدون نمیاد.
 
    شبا شب نیس دیگه، یخ دونِ غمه
    عنکبوتای سیا شب تو هوا تار می‌تنه.
 
    دیگه شب مرواری‌دوزون نمی‌شه
    آسمون مثلِ قدیم شب‌ها چراغون نمی‌شه.
    غصۀ کوچیکِ سردی مثِ اشک ــ
    جای هر ستاره سوسو می‌زنه،
    سرِ هر شاخۀ خشک
    از سحر تا دلِ شب جغده که هوهو می‌زنه.
 
    دلا از غصه سیاس
    آخه پس خونۀ خورشید کجاس؟
 
    قفله؟ وازش می‌کنیم!
    قهره؟ نازش می‌کنیم!
    می‌کِشیم منتِ شو
    می‌خریم همتِ شو!
 
    مگه زوره؟ به خدا هیچ کی به تاریکیِ شب تن نمی‌ده
    موشِ کورم که می‌گن دشمنِ نوره، به تیغِ تاریکی گردن نمی‌ده!
 
    دخترای ننه‌دریا! رو زمین عشق نموند
    خیلی وخ پیش باروبندیلِ شو بست خونه تکوند
    دیگه دل مثلِ قدیم عاشق و شیدا نمی‌شه
    تو کتابم دیگه اون جور چیزا پیدا نمی‌شه.
 
    دنیا زندون شده: نه عشق، نه امید، نه شور،
    برهوتی شده دنیا که تا چِش کار می‌کنه مُرده‌س و گور.
 
    نه امیدی ــ چه امیدی؟ به‌خدا حیفِ امید! ــ
    نه چراغی ــ چه چراغی؟ چیزِ خوبی می‌شه دید؟ ــ
    نه سلامی ــ چه سلامی؟ همه خون‌تشنۀ هم! ــ
    نه نشاطی ــ چه نشاطی؟ مگه راهش می‌ده غم؟ ــ:
 
    داش آکل، مردِ لوطی،
    ته خندق تو قوطی!
    توی باغِ بی‌بی‌جون
    جم‌جمک، بلگِ خزون!
 
    دیگه دِه مثلِ قدیم نیس که از آب دُر می‌گرفت
    باغاش انگار باهارا از شکوفه گُر می‌گرفت:
 
    آب به چشمه! حالا رعیت سرِ آب خون می‌کنه
    واسه چار چیکۀ آب، چل‌تا رو بی‌جون می‌کنه.
    نعشا می‌گندن و می‌پوسن و شالی می‌سوزه
    پای دار، قاتلِ بیچاره همون جور تو هوا چِش می‌دوزه
 
ــ «چی می‌جوره تو هوا؟
    رفته تو فکرِ خدا؟...»
 
ــ «نه برادر! تو نخِ ابره که بارون بزنه
    شالی از خشکی درآد، پوکِ نشا دون بزنه:
    اگه بارون بزنه!
    آخ! اگه بارون بزنه!».
 
    دخترای ننه‌دریا! دلِمون سرد و سیاس
    چِشِ امیدمون اول به خدا بعد به شماس.
 
    اَزَتون پوستِ پیازی نمی‌خوایم
    خودِتون بسِمونین، بقچه جاهازی نمی‌خوایم.
    چادرِ یزدی و پاچین نداریم
    زیرِ پامون حصیره، قالیچه و قارچین نداریم.
 
    بذارین برکتِ جادوی شما
    دِهِ ویرونه رو آباد کنه
    شبنمِ موی شما
    جیگرِ تشنه‌مونو شاد کنه
    شادی از بوی شما مَس شه همین جا بمونه
    غم، بره گریه‌کنون، خونۀ غم جابمونه...»
 
□
 
پسرای عموصحرا، لبِ دریای کبود
زیرِ ابر و مه و دود
شبو از رازِ سیا پُر می‌کنن،
توی دریای نمور
می‌ریزن اشکای شور
کاسۀ دریا رو  پُردُر می‌کنن.
 
دخترای ننه‌دریا، تَهِ آب
می‌شینن مست و خراب.
 
نیمه‌عُریون تنِ شون
خزه‌ها پیرهنِ شون
تنِ شون هُرمِ سراب
خنده‌شون غُل‌غُلِ آب
لبِ شون تُنگِ نمک
وصلِ شون خندۀ شک
دلِ شون دریای خون،
پای دیفارِ خزه
می‌خونن ضجه‌کنون:
 
«ــ پسرای عموصحرا لبِتون کاسه‌نبات
    صدتا هجرون واسه یه وصلِ شما خمس و زکات!
    دریا از اشکِ شما شور شد و رفت
    بختِ مون از دَمِ در دور شد و رفت.
    رازِ عشقو سرِ صحرا نریزین
    اشکِ تون شوره، تو دریا نریزین!
    اگه آب شور بشه، دریا به زمین دَس نمی‌ده
    ننه‌دریام دیگه مارو به شما پس نمی‌ده.
    دیگه اون وَخ تا قیامت دلِ ما گنجِ غمه
    اگه تا عمر داریم گریه کنیم، باز کمه.
    پرده زنبوریِ دریا می‌شه بُرجِ غمِ‌مون
    عشقِ تون دق می‌شه، تا حشر می‌شه هم‌دَمِ‌مون!»
 
□
 
مگه دیفارِ خزه موش نداره؟
مگه موش گوش نداره؟ ــ
 
موشِ دیفار، ننه‌دریا رو خبردار می‌کنه:
ننه‌دریا، کج و کوج
بددل و لوس و لجوج،
جادو در کار می‌کنه. ــ
تا صداشون نرسه
لبِ دریای خزه،
از لجِش، غیه‌کشون ابرا رو بیدار می‌کنه:
 
اسبای ابرِ سیا
تو هوا شیهه‌کشون،
بشکۀ خالیِ رعد
روی بومِ آسمون.
آسمون، غرومب غرومب!
طبلِ آتیش، دو دو دومب!
نعرۀ موجِ بلا
می‌ره تا عرشِ خدا؛
صخره‌ها از خوشی فریاد می‌زنن.
دخترا از دلِ آب داد می‌زنن:
 
«ــ پسرایِ عموصحرا!
    دلِ ما پیشِ شماس.
    نکنه فکر کنین
    حقه زیرِ سرِ ماس:
    ننه‌دریای حسود
    کرده این آتش و دود!»
 
□
 
پسرا، حیف! که جز نعره و دل‌ریسۀ باد
هیچ صدای دیگه‌یی
به گوشاشون نمیاد! ــ
غمِ شون سنگِ صبور
کج‌کلاشون نمدک
نگاشون خسته و دور
دلِشون غصه‌تَرَک،
تو سیاهی، سوت و کور
گوش می‌دن به موجِ سرد
می‌ریزن اشکای شور
توی دریای نمور...
 
□
 
جُم جُمَک برقِ بلا
طبلِ آتیش تو هوا!
خیزخیزک موجِ عبوس
تا دَمِ عرشِ خدا!
نه ستاره نه سرود
لبِ دریای حسود،
زیرِ این تاقِ کبود
جز خدا هیچی نبود
جز خدا هیچی نبود!