به دکتر مجید حائری
دهلیزی لاینقطع
                   در میانِ دو دیوار،
و خلوتی
          که به‌سنگینی
چون پیری عصاکش
                       از دهلیزِ سکوت
                                          می‌گذرد.
و آن گاه
آفتاب
و سایه‌یی منکسر،
نگران و
منکسر.
 
خانه‌ها
خانه‌خانه‌ها.
مردمی،
و فریادی از فراز:
ــ شهرِ شطرنجی!
  شهرِ شطرنجی!
 
□
 
دو دیوار
و دهلیزِ سکوت.
و آن گاه
       سایه‌یی که از زوالِ آفتاب دَم می‌زند.
 
مردمی،
و فریادی از اعماق
ــ مُهره نیستیم!
  ما مُهره نیستیم!