سردی سپید پوستت

سردی سپید پوستت
که نقش نمی گیرد
                      از هیچ
                              شاپرک عشق

به خواب می کشاندم
                           (به پرنده)
و می خواندم
                 از دور
                         (پرواز)
که بنوشی
             از عشق
                        سردی آب.                                    

از سیرمان : ی

آخر انگاشتی باران نوازشی است نه کم از گونه های من.
کاخ ها افروختی،تا نیابند تو را،تا نگویند بوسه ای است در
گریز های تو.
پی خاموشی،مثل مهتاب شدی ،پرت شدی میان دایرۀ یک لبخند.روزها در انتظار
باز می گردی،آن جا که خودت را واگذاشتی ، مثل سایه های یک عصر.
پس دریا خورد به زانوهات، بهتت زد از حنایی پاییز،
هراسیدی از صدای پاسبان ها که سوت می کشند،همه شب سوت
می کشند،نه پی من ،نه پی تو،پی خاموشی طارمی های بلند.
به هیچ پرده ای گل ندوز،تور ندوز،یراق ندوز، که باد
به خانه بیاید_باد که می گرید، به خانه بیاید.