پلک هایت را بگشا

اعتمادی در چشم تو می بینم
پلک هایت را بگشا تا خورشید تابستانی را حس کنم

روزهایی تازه
یادگارانی شیرین
و صدایی مواج تر از موج علف های بیابانی با من هست
پلک هایت را بگشا.

تو کلام همراهی هستی
و صدایت مثل عطر شکوفه شیرین است
گیسوانت را در پنجره جاری کن
و طلوع شبنم ها را در گلدان ها.
دوست می دارم
در فراسوی تمام ولگردی هایم با تو باشم
پلک هایت را بگشا.

دعوتی تابستانی دارم
در اطاقی که صدای ساز ولگرد خیابانی
توی قاب غمناک پنجره هایش می ریزد
در اطاقی که شبانه در مهتاب دلسرد زمستانی
به تماشای بهاران اندامت برمی گردم
پلک هایت را بگشا.

دعوتی تابستانی دارم
سرنوشتم را در فنجان ها می خوانی،می دانم.

دردمندی هایم را باید بنویسم
چشم های تو از رازی سوزنده سخن می گوید
اعتمادی در چشم تو می بینم
پلک هایت را بگشا.

پاییز در برابر تو

پاییز،فرا می رسد از روزن
با ارغوانی و چفته
                        انگورهای روشن.
پاییز، پاییز باد خیز
                       فرا می رسد از روزن
                                               از پنجره،
                                                           از دهلیز.
مردی،با آفتاب،با عینک آفتابی،با آفتاب و عینک
مردی با عینک آفتابی
                            نشسته،در ردیف صندلی ها،در پشت یک میز.
چراغی در برابر،چراغی در مه،در ظلمت
او باد را به یاد و خاطره پیوند می دهد،
بادها باید به یاد داشته باشند،
باید به یاد داشته باشند بادها،
از هیچ هیچ می  رسد،
با هیچ هیچ،ای هیچ هیچ
هستی با تمامی هستی چه بود: هیچ
هیچ آیا هیچ
اما بهار جواب تو را خواهد داد.
این ریشه،ریشۀ ویران مانده، دوباره جوانه خواهد زد.
از هیچ هیچ می رسد
رستاخیز را دوباره دعوت کن
ذهن ملایم انگورها را،
در آفتاب آبی شهریور ماه که ناگاه
از ارتفاع بام
از پلکان آجری مرطوب.
آیا کنار میز کسی هست،
مردی،در آفتاب،
و با عینک آفتابی
در قطاری که زوزه کشان می گذرد،
او را به یاد بسپارید،
بادها باید به یاد داشته باشند
خاطره ها را،نگاه کن،که نگاه تو،
در ژرفنای دشت
جریانی مداوم دارد.
از ارتفاع بام
و راه پلکان آجری مرطوب،
باد و بادخیز،
               هنگام که مرا عبور می دهد از آن دهلیز
و سوز می گذرد از روزن
و روز می گذرد از دهلیز
                            تا ارتفاع شن
                                          در انحنای دایره های بیابان ها
نگاه کن
تو از آفتاب سرد
                     چه حاصل بر می داری
من که علامت نا مفهوم نگاهت را
در دست های پینه بستۀ خود دارم.
خیزابه ها دوباره بر می خیزند
تا دامن بلند تو را
در روشنای سپیده که بیداری است
در یک نگاه خسته صدایم کنند
در برج زوزه کش پاییز
پاییز بادخیز
بی عطر و بی نسیم
تا سوز روز می گذرد از روزن
                               از پنجره
                                         از دهلیز