ليلة القدر

اما به ستايش كه بياغازد؟
كه كبوتران سپيد تشنگي اش
تا خنكاي دوردست شب رفته اند
و قنات ها را
              سرشار صورت هايي به دنيا نيامده
                                                          يافته اند.
از كه بياغازد؟
_حتي به ديداري كوتاه تر از چرخش زلفي در نسيم صبحگاهي
حتي به نگاهي گذراتر از لحظه اي كه در افق لبخند ظاهر مي شود_
كه عشق بي جدايي و درد بي معناست.

پس بر ويرانه هاي خاكستر مي گذرد
آسمان را مي نگرد
و بر دستانش رعشه اي از هيجان جاري است.

شب است
صدا نيست،سكوت نيست.
اعداد و ستارگان هنوز به دنيا نيامده اند
تنها كجاوه بانوي اوست
                             كه مي آيد
مي آيد و آمدنش را كسي در نمي يابد.

شب است
شبي بهتر از هزار سال و ماه
شبي از آن فرشتگان
شبي كه در آن
                   تا طلوع فجر
                                   پرسش و پاسخي جز سلام نيست.

مي آيد
عطر سيب با اوست
و شوكت چهل روز عزلت را بر پيشاني دارد
و به يمن آمدنش
                         جهان بهاران
و لبخندش
                   خورشيد هفت آسمان است.
چشمۀ كوثر اوست او
                     كه در شب مي جوشد
كه فقط صداي غل غل آبش گوش را مي نوازد.
و صورتش بر كسي آشكاره نيست،
زيرا اگر اين خورشيد
                      جامۀ شب به تن بردرد
چشم را همت ديدن فرو خواهد مُرد.

به هم بافته مي شويم

به هم بافته مي شويم
مثل ابر و باد
ريشه و خاك
بهمن و جاذبه
و آفتاب كه بر حيات مي وزد و خلق مي كند.

در هم مي پيچيم
چون گلابتوني از رفاقت
چون زنجيري كه مهربانانه بر گلوي آرزو مي خسبد
چون رشته نخي كه بالاپوش روح عريان خواهد شد.

به هم مي تنيم
چون تاري كه بر گرد پود مي چرخد
چون پودي كه تخته بند انتظار و طرح است
چون نقشي كه در گفت و گوي تار و پود جان مي گيرد.

به هم بافته مي شويم
مثل سلام و پاسخ
مثل سؤال و پرسش
مثل گفت وشنود
و مثل غوغا و سكوت
كه از هم معني مي گيرند و به هم معنا مي بخشند.

بر سر دستانم مي گيري
در اجتماعي كه هميشه لبخندش را از من مخفي كرده است
و مردمان را يكايك به بيعت و مهرباني مي خواني،
بر شانه هايم مي نشانمت
تا از آن بلندا افق هاي دورتر را ببيني و برايم تعريف كني.

دستانم در تو گره مي خورد
دستانت در من مي كاود
و در اين تكاپوست
كه به هم بافته مي شويم
آن سان كه چون صدايم مي كنند تو سر بر مي داري.