شبتاب
در قلمرو روزانش نیز
می تابد
_اما
در تابش برهنۀ خورشید
نامی که در میانه نشیند
شبتاب است.
تنها من
امنیت حضور تو را می دانم.
برهنه است و نمی خواهد
که آب آینه باشد.
و آب آینه بیقرار می خواهد
بر این برهنگی ناب پیرهن باشد.
برهنه است و
نمی خواهد:
_ماه
با گیسوان آبی آشوب
پا در خلیج نیلی جغرافیای عشق
لم داده ،با خمیدگی آرنج
بر فرش فاخری که از پر قرقاولان_
بر آسوده است.
ابروی چپ
_ خرام سپیده
خورشید را،اشارتی، که فراز آی
پهلوی راست
_ آشیانۀ ایمن
مهتاب را،بشارتی، که بیاسای.
در جامه های اصلی زربفت
با پیچ وتاب عشوۀ ویرانگرانه اش
معیار تا همیشه زیبایی هاست
که جاودانگی را
با یک کرشمه
رنگ
می انگیزد.
همواره خواب های نوشینش را می آشوبند
از بس پرندگان آسیمه پیرامونش را
به آز
بال می کوبند.
و آهوان عاشق با
ژرفاهایش در می پیچند.
بانوی جاودانه
دلدادگانش را وقتی مهرورزی می آموزد،
بعد از طلوع کابوس هم سبز می مانند.
با گیسوان آبی آشوب
پا در خلیج نیلی جغرافیای عشق
بانوی جاودانه
در لحظه ای که «باید»
با هر اشارتی
هنگامه ای می انگیزد
که ژاژ خایانش
خود
مرگ خویش را
به ناگزیر
فرا می خوانند.
بانوی جاودانه
از دست رفتگی را باور نمی کند.