استحالۀ هوا

گاهي هوا در گنجه هاي كهنه مي گردد
و در غبار هالۀ محبوس
                         ناگه
                         شاعري ياد آرد آوازي كه مي خوانده است:
يا اين گل خوشبوي
يا عشق دشمن خوي

گاهي هوا در عكس هاي كهنه مي گردد
احياي حالت هاي ديرين را
مي برم از هر عكس و عكسي تازه مي سازم.
تا پيشتاز گله هاي آسماني باشد
طرح گوزني را به كاغذ پاره ابري مي اندازم.
در آسمان ملتهب از بوسۀ پاييز،
تك چهره اي مي سازم: آتشزاد و باران خيز.
و مي نهم بر كفه همسنگ بازوي ترازويي
پروانه و پرهيز:

يا مي پذيري اين گل خوشبوي
يا بر گريز عشق دشمن خوي

عطر قديمي را
سر مي كشم از ريشه هاي باد.
با قطره خوني كه از گل مي چكد
                                       نقش نگينم را مي آرايم.
وز عكس بانويي كه از اوهام تاريخي است
با سر در شمس العماره ست آنچه نقش انگار خواهم كرد
وز لحظه هاي يادگاري، ساعتش را نيز
از خواب ها بيدار خواهم كرد.
يا اين گل خوشبوي
يا عشق دشمن خوي

گاهي هوا در جامه دان كهنه مي خوابد
آنگاه،
       در لباس يك زن
                           غبار آلود
تك بازويي
            آهسته جان يابد.
جو دانه ها مي رويد از سرما،به روي پوست
مرغان مهتابي بر آن نوك مي زنند و دانه مي چينند.
و آبياري مي كند باران به نوري ناب
آن چهر غايب را
و با لب گوياي آن آواز مي خواند:

مي پذيري اين گل خوشبوي را
يا خزان عشق دشمن خوي را

غزل ناخدا

سنگ كهكشان منم
گردن بلند آبشار تويي
چتر كهنۀ پدربزرگ منم
برف خوشنماي نقره بار تويي.
واگن سياه مانده از نبرد منم
ايستگاه اول بهار تويي.

در تو آسمان،به خلوتي لطيف،خفته است
از جواني بزرگ
                     يادگار تويي
بوسۀ طلوع بر ستارۀ نگين
چشم هاي شالي زمردين
بازوي سپيد دختر برنجكار تويي.

من مسير ناگزير زنده رود
رود جاودان قندهار تويي.
نا خداي مغرب طلايي ام
تير قرمز قشنگ
جسته از سراب زنگبار تويي.

گيسوي نسيم،در شب كريم
بذر مژده بر شيار سرزمين اشك ها
گنج قلعۀ طلسم
                      مزد انتظار تويي.

يادگار گل يخ

عشق در فرقۀ ما،ميكده اي متروك است
با دري كهنه و فانوسي و
                                ميزي كوچك:
نور سرما زدۀ فصلي دور
باز تابيده ز گلدان بلور؛
ما در آن شعلۀ گلدان بوديم
زينت فصل زمستان بوديم.
شبح ميكدۀ متروك
ساقي گمشده در تاريكي
ساغر مدفون در ويرانه
يادگار گل يخ.

هر كه مي ميرد از حافظۀ ما چيزي مي كاهد
برف مي ريزد و از خاطره مي افتد
جام،تاريخ مي ريخته است
گل به معنا ابدي مانده،نه با گلبرگش
نامه هاي گل قاصد،تهي از واژه
                                 فقط نقاشي است...
از خزاني كه گذشت
اين زمستان چه به بار آرد جز حرمت يك نام كبود؟

قصۀ ما نيز
جز تصاويري در حافظۀ مردم آينده نخواهد بود.
و آنكه مخلوق خيال فرداست
وارث فرقۀ ماست.

در بن راه سرابي است،به يادآوري فردا،
در زمستان همين چشم انداز
ديرگاهي، به شب سحر و سكوت
عطر زرين گل يخ را مي سوديم
عشق انديشۀ گل هاي بهاري است پس انديشۀ ما نيست
                                                           كه يك عمر گل يخ بوديم.

حرفۀ عشق محال
جستن ميكده اي مفقود است:
بي نشاني تر از برج نشابور و رصدبانش
باستاني تر از مقبرۀ دانيال
و مجردتر از اسم «پل دختر»ها...
عاشقي حرفه جويندۀ ناممكن نيست.

رادمرداني،از سنگ برون آمده
                                با خود و كمان
ريش سنگين به هم تابيده،
بانواني همه با چشم غزال
بر بناگوش سپيد
                    گوشوار گل يخ خوابيده،
دور از بهمن و دي
روزگاري كه نمي دانم كي
قصۀ مبهمي از ما را
در زمستان
            پيش آتشدان
                            خواهند سرود