غزلوارۀ ۱۰

۱
شب كه مي شود
من پر از ستاره مي شوم
شب كه مي شود،
مثل آن فشرده عظيم پرشكوه و پر شكوفۀ ازل.
در هزار كهكشان ستاره
                              پاره پاره مي شوم.
شب كه مي شود
ماهيان كهكشان
با تمام فلس هاي اختران شان
                                      شناورند
در زلال بينشم
شب كه مي شود،
من تمام ماهيان كهكشان،
و تمام فلس هاي اختران شانم،
                                       آي...
بشنو،اي فراتر از تمام آفرينش،
                                       اي تمام!
شب كه مي شود،
من تمام آفرينشم.

 ۲
شب شده است.
بشنو، اي فراتر!
                  اي تمام!
شب شده است و باده باز
چون حريري از نوازش و نماز
                                 مي وزد
در رگان من.
شب شده است و من جوان تر از سپيده ام:
عاشق زمين و شرمگين و باز
روح باده مي وزد
در شب شكفته جوان من

 ۳

شب گذشته است.
بشنو، اي فراتر!
                  اي تمام!
شب گذشته است و هر رگي
نعره كشيده اي به سوي توست
در نياز باز بازوان من
شب گذشته است.
و برادر نجيب من:
                    نسيم مرگ
در دوراهۀ سپيده دم
دست مي كشد به شانه ام؛
و مرا
پا به پاي نبض شعر و مستي شبانه ام
مي برد به سوي خواب و خانه ام.

 ۴

در دو راهۀ سپيده دم،
                       نياز باز بازوان من
انتظار بارشي است در كوير
در دوراهۀ سپيده دم
هر رگ از رگان من
تندري است نعره زن
                            كه گويد:
                                      آي تو!
ابر كامكار!
بر من ، اين به راه باد مشتي از غبار،
نم نم نوازشي،اگر نه آبشار بخششي،ببار!
ورنه دير مي شود،
دير...

۵

در دو راهۀ سپيده دم
مي برد مرا برادرم:
                       نسيم مرگ.
آي تو!
اي ندانم!
      اي تمام!
ماهي و پرنده فراتر از هزار تور و دام
(گستريده مثل آسمان و بازوان من)!
باد كز تو ترعه اي شود به سوي تو
_پيش از انجماد نيستي_
خون خسته صبور ناتوان من

غزلوارۀ ۲۱

و چشم چيست؟_
                         اگر نيست
براي بستن
              تا من
                    در تو چشم بگشايم؛
و دور باشم و كور، آنجا
كه هرچه ديدار است با دروغ و رياست،
و نور باشم در خويش و وارهم در نور، آن جا
كه آفتاب حضورت رؤياست.

بگو
دريچه را بگشايند.
بگو
دريچه را بگشايند:
كه هرم هر نفس از گلخن تنفس ايشان
اي همنفس!
نفسم را پس مي زند.

از اين دريچه فراتر،
زلالخواب ستاره است؛
و ماه دوشيزه؛
و پاك مانده ترين درياست
كه در زلالي تنهاي خويش،
                                نفس مي زند.

و چشم چيست؟
و چشم چيست؟_
                        اگر نيست

براي بستن،
اگر نيست بستنش
دريچه اي به افق هاي باز وارستن...

غزلوارۀ بدرود با سارا

آري،
من مي روم،ولي تو چه خواهي كرد
با روسپي زمانه اي از اين دست
                                         پست:
كه راستين مينوي«آنچه بايد باشد» را نيز،
                                                حتي،پايين آورده است»
تا سطح هر زماني و هر جايي دروجي از«آنچه هست»؟
من مي روم،ولي تو چه خواهي كرد

در دين من،
            يعني، در
                         آيين جاودانه رفتن،
تنها گناه،
باري،نگاه كردن در گذشته بود.
و تو نگاه كردي
                سارا !
من بي گناه بودم
هشدار داده بودم،با آه و با نگاه و سخن،
                                                 من تو را،
ليكن تو را
انگار سرنوشت من از لايۀ گذشته ترين ها سرشته بود:
يعني،
زان پيشتر كه دريابم گيسوي شب سرشت تو را در باد،
باد هزاران گيسوي شب،از هزار سو،
                                              چون آهي تاريك،
ناهيد زار روشن پيشاني و نگاه و لبخندت را
                                                       در نوشته بود.

من بي گناه بودم ، امّا
هشدار داده بودم،با آه و با نگاه و سخن، من.
هشدار داده بودم،ساراي من تو را
كاين
     ورطه اي درشتناك تر از بي اماني توفان نوح خواهد بود:
كانجا اگر سخن، سخن از يك تن گزينه تر از هر گروه مي بود،
اين جا مدار گفتن
از ماندن و فسردن جاويد هر گروه ديگر
و رفتن و رها شدن يك گروه،
                                   آري
                                       تنها يك گروه خواهد بود:
تنها گروهي از تنهايان، بي گمان،
كه رايت هماره رفتن شان
                                خورشيدي در ابر
                                 يا، يعني،
                                            لبخندي در اندوه خواهد بود.

و ، بي گمان
در پاك مانده بودن تصوير جان شان،
در نيك وخاك مانده بودن فردايي و هماره جان و جهان شان،
يعني
با موج هاي هر چه فراتر يا فروتر رفتن،
يا
از اوجي از فراترك از ساحل كنوني هر موجي از «آنچه هست» اندكي آن سو تر رفتن.
باري...
تنها گروهي از تنهايان، آري
و پاك مانده بودن تصوير جان شان،
يعني،
ايمانشان،
كه،بي گمان،
در هرچه آينه است،در آيينه زار خرم فرداي بامداد سرشت جهان شان،
چون بامداد پرتپش دريا،
                           باشكوه خواهد بود.
و اين جهان پير، در انديشه وار آينه پر جوانه جنگ جوان شان،
تنها
پژواك پاي در گذر فريادي در كوه خواهد بود
_ آيا، پس از من نيز،
جان جهان هماره جوان خواهد ماند؟
_ آري،
اين قطره، گو، نباشد ، يا آن موج:
چون آفتاب در آيينه، روشن است
كاين رود جاودانه روان خواهد بود.

 

اما،خداي من!
سارا چرا ندانست؟
سارا
       چرا
           ندانست؟
از هرچه خواب و سايه كه با من بود،
او،
تنها
او مي توانست.
سارا !
تنها گناه، در آيين من،
گفتم، نگاه كردن در گذشته بود.
و من گناه كردم شايد،
                          نيز،
                          آنگاه كه در تنديست نگاه كردم.
سارا !
آنگاه را دارم در آيينۀ نگاهم مي گويم
كه موج هاي خارا
از سرفرازترين طره هايت نيز، ديگر برگذشته بود.

و تو نگاه كردي،
                   ساراي من!
                                سارا !
وينك حرير اندامت كارام است
در خوابي از هماره تنديسي از خارا.

توفان درد در پيش است
توفان گرد گرد:
توفان گرد با دوش ماندن:
توفان در خود،با خود،بر سر گشتن و رفتن انگار، اما،
                                                         هر بار،
                                                         تنها تا خود برگشتن:
توفان مرد كاه ترين درد:
توفان در خود،با خود،از خود بي باور گشتن
زير نگاه آبي اما بي اعتناي غولي انبوه از لاجورد
بلند،
بي معنا،
آرام،
سرد.

 

من مي روم
ساراي من!
من مي روم.
               ولي تو چه خواهي كرد؟
آه
اما خداي من!
من سارا را، گيرم در خارا.
بر دوش هوش و بينش خونين خود چگونه نخواهم برد؟
اي سختگير!
من بي تو زنده مي مانم،
                           اما
                               بي سارا
                                           خواهم مرد.