سكوت دسته گلي بود
ميان حنجرۀ من.
ترانه ساحل،
نسيم بوسۀ من بود و پلك باز تو بود.
بر آب ها پرنده باد
ميان لانه صدها صدا پريشان بود.
بر آب ها
پرنده، بي طاقت بود.
صداي تندر خيس،
و نور، نور تر آذرخش،
در آب، آينه اي ساخت
كه قاب روشني از شعله هاي دريا داشت
نسيم بوسه و
پلك تو و
پرنده باد،
شدند آتش و دود
ميان حنجرۀ من،
سكوت، دسته گلي بود.
و شكل راه رفتن تو
معناي مثنوي است
در حالت عميق عزيمت
كه منظرۀ راه
بازوي صحرايي مرا به تكان مي آرد
در حالت عميق عزيمت شتاب هاي موازي
در گردي مچ تو به هم مي رسند و
باد،
صفات باد
شكل عزيز زانو را
_كه قدرت و اطاعت را با هم دارد_
تصوير مي كند
تا قيصر از كف پاي تو
قوس بلند طاق نصرت را
برگيرد.
در حالت عميق عزيمت كه سمت نيمرخ تو برابر نگهم ماند
پرواز طوطيان
جغرافياي صورت من را در هم ريخت.
و آسمان،
كه باير از درخشش هاي آبي مي شد
ناگاه
نام تو از تمام جهت ها
مي آمد.
وقتي كه باز مي آيي
نام تو را
تمام جهت ها
رسم مي كنند.
و در گذار دامن تو دانه هاي شن
بر ريشه هاي پيدا
پيراهن عبور شعاع
مي پوشد
پيشاني تو وسعت شيشه است
وقتي كه باز مي آيي.
و هر درخت، بوسه است
وقتي كه مفصل تو ملاقاتي است
_بين صفات باد و تكبير توفان_
و در هواي دهكده پيشاني تو وسعت اطراف هجر را
محدود مي كند.
تو باز مي آيي
با نافي از خليج احمر
و راني از عصاي موسي
و شكل راه رفتن تو
معناي مثنوي است،
و روح مولوي است اينك
كز ساق تو حكايت ني را
بر مي دارد!
وقتي كنار قلب تو ايستادم
خطاب هايي از او با تو آشنايم كرد
كنار قلب تو ظرفيت خطاب گرفتم
به كوبه هاي بي شكل در
نگاه كه كردم
پيمانه هاي نور صدايم كرد.
او از هزاران روزن بيرون آمد
خنديدم
و از هزاران روزن در تو گريختم
وقتي ميان قلب تو ايستادم
او در هزار شكل به در كوبيد
و حسرت نديدن او وايم كرد
پرده ام بر مي داري
بر مي داري پنهانهايت را
پنهانهايم از كيست
كيست كه در پرده هايم مي جويد
يك عكس ديگر را
يك كس ديگر در ترس
عريان از پرده از پوشيده
آشكار لبخندگي از جا بر مي خيزد
كي برمي خيزد با رفتن از روي نقاب
وقتي كه حيات نقاب
ترس را زيبا تر كرد.
درگسيختن دريغ
در انتظار خاك
كام تو گشودن راز است
ناگشوده در انتظار راز مي مانم
و راز مي ماند
تا گام تو از طپيدن راه
گسيختن خاك باشد.
زيبايي نام نيامده ماست
حالا كه حيات نقاب
ترس را زيبا مي كند.
در دست هاي تو طغيان
نامي نيامده مي آيد
و نام من
تعقيب گسترده در سراسر پوست توست.
وقتي كه قهرمانان از فريادند
عمر دراز ديوار
از تن
تن عمر آخرين فرياد
فرياد
راز دراز ديوار
اين كيست اين كه با تن خود
سيماي رازواري از ديوار را
آوار مي كند؟
اما نه براي تو
بسيار نشسته ماندم اي يار
در روبه روي تو روي تو
روي من را هزارتر مي كرد
تا روي هزار تو اي يار
بسيار شدم
بسيار شدم تا بي روي خويش
در رو به روي تو بسيار بماندم عيار
اي يار!