بخش۱

سفر دوم
 هنگام
هنگامۀ سفر بود
 اینک توهمی
 کآلوده می کند
سرچشمۀ زلال تفاهم را
 ای ‌آفتاب پاک صداقت
 در من غروب کن
ای لفظ ها چگونه چنین ساده و صریح
 مفهوم دیگری را
 با واژه های کاذب مغشوش
تفسیر می کنید ؟
دیگر به آن تفاهم مطلق
هرگز نمی رسیم
و دست آرزو
با این سموم سرد تنفر که می وزد
دیگر شکوفه های عشق و شهامت را
ازشاخسار شوق نمی چیند
افزون شوید بین من و او
 گرد غبارهای کدورت
فرسنگها ی فاصله افزونتر
کنون لبخند خنجری است
 آغشته زهرنک
 و اشک اشک دانه تزویر زندگی است
آیا
 هنگام نیست که دیگر
 دلالۀ وقیح
 هیزم کش نفاق
 این پیر زال رانده وامانده
 در دادگاه عشق
 به قصد اعتراف نشیند ؟
 یا این جغد شوم سوی عدم بال و پر زند
 در عمق اعتکاف نشیند
من شاهد فنای غرور رود
 در ژرفنای تشنه مردار
و ناظر وقاحت کفتار بوده ام
 کفتار پیر مانده ز تدبیری
 و شاهد شهادت شیری
 در بند و خسته زنجیری
 دیدم
تهدید شور شعله های شهامت را
 مرعوب می کند
 و همچنان
 که سم گرازان تیزرو
رؤیای پاک بکرگی را
 به ذهن برف
 منکوب می کند
ای کاش آن حقیقت عریان محض را
هرگز ندیده بودم
 دیدم که بی دریغ
 با رشتۀ فریب
این رقعۀ زندگیم کوک می خورد
 داناییم به ناتوانی من افزود
 دیدم که آن حقیقتت عریان ز چشم من
 مکتوم مانده بود
 در زیر چشم باز من
اما همیشه کور
 در شهرهای پاک مقدس
 در شهرهای دور دیو و فرشته وعدۀ دیدار داشتند
دیدم که رود
رود که یک روز پاک بود
اینک در استحالۀ سیال خویش
 تسلیم محض پهنۀ مرداب می نمود
کو یک خنده یک تبسم زیبا
 یک صوت صادقانه یک آوای بی ریا ؟
آری چه کرد باید
 با دسته های خنجر پیدا از آستین
 لبخندها فریب
و مهربان صدایی اگر هست در زمین
 سوز نوای زمزمۀ جویبارهاست
آیینه را به خلوت خود بردم
 آیینۀ روشنایی خود را
 در بازتاب صادق این روح خسته دید
 امّا
 تو در درون آینه می بینی
 نقش خطوط خستۀ پیشانی
پیری شکستگی و پریشانی
 آیینه ها دروغ نمی گویند
 و من
 آن قدر صادقم که صداقت را
 چون آبهای سرد گوارا
 با شوق در پیالۀ مسگون صبح نوشیدم
 و بیم من همه این بود که مباد
تندیس دستپرور من
 در هم شکسته گردد
و بیم من همه این بود که مباد
روزی به ناگه از سرانگشت پرسشی
عریان شود حقیقت تلخی که هیچ گاه
پنهان نمانده بود
و بیم داشتم
 ویران کند تمامی ایمان به عشق را
 که روزی آن مترسک جالیز
 در من نشانده بود
و من
 افسوس می خورم که چرا و چگونه چون
 آن آفتاب روشن
 آن نور جاری جوشان عشق من
 در شط خون نشست
در لجۀ جنون

بخش۲

سفر سوم
هنگام هنگامۀ سفر بود
 من در جنوب نقش جنون دیدم
 آمیزه های آتش و خون دیدم
 و میل به جنایت
 و میل به جنایت تنها
 در جان جانیان خطرناک نیست
از چشم من زبانه کشید آتش
 این خشم شعله ور
هنگام سفر
 گهوارۀ فلزی دریایی
می بردم آن زمان
 تا ساحل جزیره آغشته با جنون
 آنجا برای من
 پنداشتی جزیرۀ ممنوع بوده است نه نامسکون
در آن جزیره که آنجا
شاید که سیب سرخ هشیواری است
گویا که گاه فرصت بیداری است
 دیدم که آن جزیره
 آبشخور شگرف هیولای آهنی است
آن شب
من مست مست بودم
و میل به جنایت
در عمق جان مضطربم شعله می کشید
ای کاش کور بودم
 دیدم شگرف هیولاها
 دریای پاک را
آلوده می کنند
گهوارۀ فلزی دریا ها
 می برد این مسافر غمگین خسته را
هنگام بازگشت
 آنک جزیره بی من تنهاست
 اینک در انحصار هیولاهاست
 ای کاش گهواره گور می شد
آنجا طنین خنده و پچ پچ بود
 می سوخت جان خستۀ این عاشق این حسود
 دیدم نهنگ را
 کامش گشوده طعمه طلب کن
گهوارۀ فلزی ما را تعقیب می کند
گفتم
 در کام این نهنگ
 شاید که ایمنی است
آیا
 این ترس ذاتی من بود
که آن نهنگ گرسنه دریا
از لقمۀ لذیذ تنم بی نصیب ماند ؟
 می سوختم
 در شعله های خشم خروشان خویشتن
 دلالۀ محبت
 عفریتۀ پلید به پیری نشسته می دانست
 در من توان نماند و شکیبایی
 می برد دیو را
 تا حجله گاه پاک اهورا
آه
 ای جانیان لحظۀ عصیان
 رفاقتی
 در من نمانده است نه صبری نه طاقتی
 دیدم که دیو بود و فرشته
 کز حجله شکسته قانون برون شدند
اینک نه جلوه ای ز اهورا
 اهریمنند هر دو
عفریته پلید به پیری نشسته می خندید
 من می گریستم
 دیدم پرنده را که ز ساحل پریده بود
 دریا تمام شد
 آغاز خشکسالی خشکی رسیده بود
 در من جنوب
 یاد آور جنون و جهالت
 یاد آور شکوفۀ هشیاری است
 من با بطالت پدرم هرگز
بیعت نمی کنم

بخش۳

سفر چهارم
 هنگام
هنگامۀ سفر
 من لول لول بودم
 آری ملول بودم
آن مرغ آهنین
 در هم شکاف سینۀ شب
 با غرشی شگرف مرا می برد
این لول
یا این ملول رانده ز هر جا را
از شهر زرق و برق
تا شرق
تا سرزمین غربت و ناکامی
 تا انهدام ویرانی
این لول
یا این ملول رانده تنها را
 که در درون سینۀ سردش
 آوار دردهای گرانبار است
 شب بود
 آن موکب سریع که سبقت را
 از بادها گرفته مرا می برد
همراه راهیان سفر بودم
 با پر گشوده موکب در اوج آسمان
 رفتم به سوی شرق
 و باچه سرعتی
پنداشتی سریع تر از برق
 رفتم سوی مراسم اعدام خویشتن
 تا شاهد شهادت خود باشم
شب بود و باز بارش باران نور بود
 از چلچراغها
 در چلچراغها دیدم
 باغی که سبز بود
 به زردی نشست
 در پاییز
 شب بی آفتاب روشن نورانی بود
 تا صبحگاه تا سپیده دمان مهمانی بود
 و خنده بود پچ پچ بود
 تکرار وعده های نهانی بود
 دیدم که دوی وحشت
 با توطئه گران به فکر تبانی بود
 آن گونه ای که نیز تو دانی بود
 شب بود
پاییز بود و سوز سحرگاهان بود
من بودم و سکوت خیابان بود
و روح
روح ساده معصومی
که آخرین دم از نفسش را
در صولت سپیده دمان زد
و هیچ کس
بر مرگ این شهید که من باشم
یک قطره هم سرشک نیفشاند
جز من که بهت
حتی
حال این سخن نگفته بماند بهتر
تا صولت سپیده دمان در شرق
شب
چون مرغ نیم جانی
پرپر زد
تا
خورشید بامدادی
سرزد
 غرنده و خزنده
آن اژدهای ز آهن و پولاد
با سرعتی سریعتر از باد
از شرق تا شهر زرق و برق مرا می برد
من می گریختم
چون بادها
از پیش بیدهای معلق
از پیش آن حقیقت مطلق
حقیقت مطرود
از آن شبی که روح
آن روح ساده را
در مشهد مقدس
در صولت سپیده دمان
با دستهای خونین
در تیره خاک سپردم
من می گریختم اما من
در خواب رفته بود
در خواب خوف و خفت
 خواب همیشگی
آن اژدهای ز آهن پولاد
 غرنده و خزنده و توفان وش
از شرق می گذشت و صفیرش
 در شهرهای دیگر
 درایستگاهها در قریه در بیابان می پیچید
 با طبل بازگشت
 من بازگشته بودم
با توطئه گران
 که همه تک تک
 در پاکی و اصالتشان بی شک
 من هیچ شک و شبهه نمی بردم
 و با تمامشان سر یک میز سوپ می خوردم
بدرود
 این آخرین سفر بود

بخش۴

 در فصل برگ ریز
 آمد
 دلگیر
 چونان غروب غمزدۀ پاییز
 و من ملال عظیمش را
 در چشمهای سیاهش
 خواندم
 رفتیم بی هیچ پرسشی و جوابی
وقتی سکوت بود
 بعد زمان چه فاصله ای داشت
 دیدم که جام جان افق پر شراب بود
 من در آن غروب سرد
مغموم و پر ز درد
 با واژۀ سکوت
 خواندم سرود زندگیم را
شب می رسید و ماه
 زرد و پریده رنگ
 می برد
 ما را به سوی خلسۀ نامعلوم
آنگاه عمق وجود خسته ام از درد
 با نگاه کاوید
در بند بند سیال سرخ جاری خون را دید
 لرزید
 بر روی چتر سیاه گیسوی خود را ریخت
 آنگاه خیره خیره نگاهش
 پرسنده در نگاه من آویخت
 پرسید
 بی من چگونه ای لول ؟
 گفتم ملول
خندید

بخش۵

دیگر برای دیدن او نیست بی گمان
 کاین راه صعب را همه شب برخود
 هموار می کنم
 او مرده است
 او مرده است در من و دیگر وجود او
 از یاد رفته است
در من تمام آن همه شبها و روزها
 بر بادرفته است
اینک
 من با عصای پیری خود در دست
 بر جان خود تمامی این راه سخت را
 هموار می کنم
اما برای دیدن او ؟
 هرگز
 من از مزار عهد جوانی خویشتن
 دیدار می کنم
رفتم دیدم
 سیماب صبحگاهی
 از سربلندترین کوهها
فرومی ریخت