ایوان روشن

دستانت
دو ایوان روشن در آغوش سپیده دم
            با ده هلال تاج خروس سفید
            سرکشیده از ده گلدان کوچک شفاف
            بر انتهای نرده های انگشتانت.

دستانت
   دو ایوان روشن ماه و خورشید
با پیراهن سپید
و ده شاخه تاج خروس نقره ای
                                                       لا به لای گیسوانم
در نور پرواز می کنم.

ازآستانۀ گریستن
تا آستانۀ گریستن
تا آستانۀ پرواز
فقط دو ایوان کوچک راه است.

اردیبهشت

یک ضلع،پنجره
                        با پشت دری های کشیده
یک دست، روح
                        رنگ آفتاب ندیده
یک جنگل، قلب
                       که از شاخه های درهم و پیچیده اش
                         انبوه ،انبوه،سینه سرخ
                                                         پریده
یک حنجره ساکت، آواز

یک ساز،که با نوازش زخمه
به سرفه می افتد....
 

این است...

برخیز
پشتی را که خم شده بشکن
راست،سبز،سرسبز
با آن بلندترین سرو
دستی بده.
ساز نسیم را
ماهور کوک کن
از برگ
پیراهنی بپوش
در ضلع آفتابی این باغ
بنشین
آنگاه، اردیبهشت را
یک جرعه کن
                        بنوش