وصل
در باد غرق شدم
وقتي تمامي او
در من حلول كرد
و دريا
از كوه صعود.
و رويش ابهام، در فضاي رها
از حجم هندسي شعله شكل يافت
و باد و آفتاب و آب
در من به منتهاي وصل رسيدند
و من به اوج عشق رسيدم
اندام هاي باكره ام
همخوابۀ طبيعت شد
و ذره هاي روح مذابم
رستند از حجاب سنگي دريا
از آب زاده شدم باز
همراه موج شكستم
و چشم هام
به پيغام پاك تيشه رسيدند
بايد تو را شكست
و معبد را
از بازتاب سايۀ تنديس پاك كرد
بايد به نبض حادثه پيوست
فريادهاي من
به سكوت مديونند
در من كسي به مرز رسيده است
در من،كسي كه از هزارۀ شب هاست
كه خسته خاطر و تنهاست
كه اصل مي جويد
كه وصل مي جويد
اما من از قبيلۀ كفارم
با چشم هاي زناكار
سجاده هاي تهي از مهر
و دست هايم
گريخته اند از من
آيا
چگونه نمازي
تو را گزارد توانم؟