از ارتفاع

اگر من نبودم
به كدام آه، خم مي شدي؟
و اگر تو نبودي
كدام نوازش،سرانگشتانم را اشارت مي آموخت؟
نظاره كن شعر گياه را
سبزينه،
هستي است.
مرا به خورشيد چشمانت
متصاعد شو
در آوندهات
كه در ارتفاع
چيزي تشنه است.

ارتفاع سبز

بازوي تو ، دو خط موازي است
                                  كاو
در امتداد صفحۀ دريا
تا دور دست سبز زمان بودني كه خواهد
                                                   بود
                                                       را
و هستي يي كه خواهد زيست را
رهايي آموخت.

دريا به استغاثۀ ساحل جواب گفت
و همخوابي نجيب به دنياي لخت را به شن ها
                                                       نويد داد

 

رفتار خون
در رهگذر وسعت دريا
يادآور تلاش غم انگيز كوسه هاست.
آيا كدام كوسه خيابان سرخ را
بر ماده اش بشارت مي گويد؟
و كدامين ساحل
بژگونه نهفته ذهنش را
از وحشت عظيم كولاك مي شويد؟
شب ها
نيروي سبز جاذبۀ ماه
مد عظيم دريا را آغاز مي كند
و
دريا
در بي نهايت خواب سبزش
آن دو خط موازي را پيوند مي زند.
و
 آنگاه
برج بلند و محتشم مد سبز را
بر نقطۀ تقاطع بر پاي مي كند،
اي ارتفاع سبز
اي منطق وسيع رياضي
با حشمت بليغ اعداد
تفسير كن
تفسير كن مرا:
                _جان مرا_
جاني كه در شكوه دگرديسي
قشر سياه گونۀ تنگش را به درياهاي دور افكند.

بي بي طلا

در روزهاي برفي بهمن
ببرك
از پيش چشم ما همه، كم شد.
بي بي طلا
                پي جفتش
از تركه قفس
تا لاله چراغ ديواري
                       پرواز كرد.

حجم اتاق
            آواز زرد شد.

ارديبهشت
از روي برف هرزه گذر كرد
                                  توي اتاق
يك خرمن شكفته گل زرد باز كرد.