دل افروزانِ شادی

نسیم صبح، بوی گل پراکند
افق دریایی از نور است و لبخند
دل افروزانِ شادی را صلا زن
سیه‌کاران غم را فروبند.
 

 

هدیۀ دوست

گُلی را که دیروز،
به دیدار من، هدیه آوردی ای دوست
ــ دور از رخ نازنین تو ــ
                          امروز پژمرد!
همه لطف و زیبایی‌اش را
                       ــ که حسرت به روی تو می‌خورد و
                      هوش از سر ما به تاراج می‌بُرد؛ ــ
گرمای شب بُرد!
*
                   
صفای تو امّا، گلی پایدار است
بهشتی همیشه بهار است.
گل مهر تو، در دل و جان
                                         گل بی خزان،
گُلِ تا که من زنده‌ام ماندگار است.

محیط زیست

به لطف کارگزاران عهدِ ظلمت و دود
ــ که از عنایتشان می‌رسد به گردون آه ــ
کبوتران سپید.
بَدَل شوند پیابی به زاغ های سیاه!
 

 

ای وای شهریار

در نیمه‌های قرنِ بشر سوزان ۱ !
در انفجار دائم باروت،
                       در بوته زار انسان،
در ازدحام وحشت و سرسام،
سرگشته و هراسان
                      می خواند !
*
                                     
می خواند با صدای حزینش؛
می خواست تا «صدای خدا ۲ » را
در جان ِ مردم بنشانَد
نامردم ِ سیه دل ِ بدکار را مگر
در راه ِ مردمی بکشانَد …
                    
می رفت و با صدای حزین ا ش می خواند :
ــ در اصل، یک درخت کهن، «آدم»
                                            از بهشت،
آورد در زمین و در این پهن دشت ِکشت !
ما شاخهٴ درخت خداییم.
چون برگ و بارِ ماست زیک ریشه و تبار!
هر یک تبر به دست چراییم؟
*
                           
ای آتش،ای شگفت،
در مردم ِزمانهٴ او در نمی گرفت !
آزرده و شکسته،
                               گریان و ناامید
می رفت و با نوای حزینش
می خواند :
ــ «گوشِ زمین به نالهٴ من نیست آشنا،
من طایرشکسته پر آسمانی ام.
گیرم که آب و دانه دريغم نداشتند؛
چون می کنند با غم ِ بی همزبانی ام ۳ !»
*
دنبال همزبان،
می گشت...
اما نه با «چراغ»
                       نه بر «گرد شهر»، آه
با کوله بارِ اندوه،
                         با کوه حرف می زد!
                                          با کوه :
ــ حیدر بابا سلام ۴  !
فرزند ِ شاعر ِ تو به سوی تو آمده است.
با چشم ِ اشکبار
ــ غم روی غم گذاشته ــ  عمری است، شهریار
من با تو درد ِخویش بیان می کنم، تو نیز
برگیر این پیام و از آن قلّۀ بلند
پرواز ده !
                 که در همه آفاق بشنوند :
ــ «ای کاش، جغد نیز،
در این جهان ننالد،
                        از تنگی قفس»
این جا، ولی نه جغد، که شیری است دردمند،
افتاده در کمند !
پیوسته می خروشد، در تنگنای دام ،
وز خلق ِ بی مروّت ِ بی درد؛
یک ذره، مهر و رحم، طلب می کند مدام !
*
                              
می رفت و با صدای حزین اش،
                                      می خواند
ــ «دیگر مزن دم از «وطن من»،
وز «کیش من» مگوی به هر جمع و انجمن
بس کن حدیث مسلم و ترسا را،
در چشم من، «محبت:مذهب»
«جهان : وطن » ۵
*
                             
در کوچه باغ «عشق»
می رفت و با صدای حزینش،
                                       می خواند :
ــ « گاهی گر از ملال ِ محبت برانمت،
دوری چنان مکن که به شیون بخوانمت
پیوند ِ جان جداشدنی نیست ماه من ،
تن نیستی که جان دهم و وارهانمت»۶
*
                                   
زین پیش، گشته اند به گرد ِغزل , بسی
این مایه سوز ِ عشق، نبوده است در کسی !
                       
می رفت …
تا مرگ ِنابکار، سر ِراه او را گرفت !
تا ناگهان، صدای حزینش،
این بغض سال ها،
این بغض دردهای گران،در گلو گرفت !
در نیمه های قرن بشر سوزان
اشک ِ مجسمّی بود،
     در چشم ِ روزگاران.
جان مایهٴ محبّت و رقّت...
                                
ای وای ! شهریار !

بهارِ خاموش

ندانم این نسیمِ بالْ بسته،
چه خواهد کرد با جان های خسته.
پرستو می رسد غمگین  و خاموش.
دریغ از آن بهاران خجسته!
 

 

ابر بی باران

شب، غیر هلاکِ جان بیداران نیست.
گلبانگ سپیده بر سپیداران نیست.
در این همه ابر، قطره‌ای باران نیست؟
از هیچ طرف صدایی از یاران نیست...؟
 

 

بی خبر

یادش به خیر،
                        عهدِ جوان،
                                             که تا سحر،
با ماه می نشستم،
                             از خواب، بی خبر!
اکنون که می دمد سحر، از سوی خاوران
بینم شبم گذشته،
                                    ز مهتاب بی خبر!

این سان، که خواب غفلتم، از راه مي برد
ترسم که بگذرد ز سرم آب، بی خبر!

قهر

در آمد از در،
                      بیگانه وار، سنگین، تلخ!
نگاه منجمدش،
به راستای افق، مات، درهوا می ماند.
نگاه منجمدش رابه من نمی تاباند!
*
                          
عزایِ عشق کهن را سیاه پوشیده!
رُخش همان سمنِ شیرِماه نوشیده!
نگاه منجمدش، خالی ازنوازش و نور،
نگاه منجمدش کور!
                            ازغبارغرور!
                                هزارصحرا ازشهرآشنایی دور!
*
                                
نگاه منجمدش
همین نه بر رخم،ازآشتی دری نگشود،
که پرس وجویِ دونا آشنادر آن گم بود!
                         
*
                             
                         
نگاه منجمدش رانگاه می کردم.
تنم از این همه سردی به خودمی پیچید.
دلم ازاین همه بیگانگی فروپاشید!
                     
*
                            
نگاه منجمدش رانگاه می کردم
چگونه آن همه پیوند را زخاطر برد؟
چگونه آن همه احساس رابه هیچ شمرد؟
چگونه آن همه خورشیدرابه خاک سپرد؟!
*
                                
در این نگاه،
                در این منجمد، در این بی درد!
مگرچه بود، که پای مرابه سنگ آورد؟
مگرچه بودکه روح مراپریشان کرد!
*
                       
به خویش می گفتم:
چگونه می برّرّد از راه، یک نگاه تو را؟
چگونه دل به کسانی سپرده ای، که به قهر،
رهاکنند و بسوزند بی گناه تورا؟!
*
                            
نگاه منجمدش رانگاه می کردم.
چگونه صاحب این چهره،سنگدل بوده است؟!
                             
دلم، به ناله آمد:
                        ـ ای صبورِ ملول!
درون سینۀ اینان،نه دل ،
                                 که گِل بوده است!

بیهودگی

امروز را به باد سپردم.
             
امشب، کنار پنجره، بیدار مانده ام
دانم که بامداد،
امروز دیگری را با خود می آورد
تا من دوباره آن را
                        بسپارمش به باد!
 

 

سحر

بهترین لحظه های روز و شبم
لحظه های شکفتن سحر است
که سیاهی شکسته پا به گریز
روشنایی گشوده بال و پر است.
 

 

ذرّه ای در نور

گلِ نگاه تو، در کار دلربایی بود.
فضای خانه پُر از عطر آشنایی بود
                
به رقص آمده بودم چو ذرّه ای در نور
ز شوق و شور،
                       که پرواز در رهایی بود.
                      
چه جای گل، که تو لبخند می زدی با مهر
چه جای عمر، که خواب خوش طلایی بود!
                
هزار بوسه به سوی خدا فرستادم
از آنکه دیدن تو قسمت خدایی بود.
                            
شب از کرانۀ دنیای من جدا شده بود
که هر چه بود تو بودیّ و روشنایی بود

لحظه ها و احساس

تنها،
             غمگین،
                     نشسته با ماه .
در خلوتِ ساکت شبانگاه .
اشکی به رُخم دوید، ناگاه
روی تو شکفت در سرشکم
دیدم که هنوز عاشقم ، آه !
 

 

از اوج

باران، قصیده‌واری،
ـ غمناک ـ
                      آغاز کرده بود.
                  
می‌خواند و باز می‌خواند،
بغض هزار سالۀ دردش را،
                                    انگار می‌گشود.
                
اندوه زاست زاری خاموش!
ناگفتنی است ...،
                   این همه غم؟!
                             ناشنیدنی است!
               
پرسیدم این نوای حزین در عزای کیست؟
گفتند اگر تو نیز،
از اوج بنگری،
خواهی هزار بار از او تلخ‌تر گریست!

هر که با ما نیست...

گفته می‌ شد: «هر که با ما نیست با ما دشمن است»!
 گفتم: آری، این سخن فرمودۀ اهریمن است!              
اهل معنا، اهل دل، با دشمنان هم دوستند،
ای شما، با خلق دشمن! قلب تان از آهن است؟!
 

 

مثل باران

من نمی‌ گویم در این عالم
گرم پو، تابنده، هستی بخش
                                  چون خورشید باش
تا توانی،
           پاک، روشن،
                          مثل باران،
                                     مثل مروارید باش
 

 

بهاری پر از ارغوان

تو را دارم ای گل، جهان با من است.
تو تا با منی، جانِ جان با من است.
چو می‌ تابد از دور پیشانی‌ات
کران تا کران آسمان با من است.
چو خندان به سوی من آیی به مهر
بهاری پُر از ارغوان با من است !
کنار تو هر لحظه گویم به خویش
که خوشبختی بی‌ کران با من است.
روانم بیاساید از هر غمی
چو بینم که مهرت روان با من است.
چه غم دارم از تلخی روزگار،
شکر خندۀ آن دهان با من است.

یاد و کنار

روزهایی که بی تو می ‌گذرد
گرچه با یاد توست ثانیه‌هاش
آرزو باز می کشد فریاد:
در کنار تو می‌گذشت، ای کاش!
 

 

عشق

عشق، هر جا رو کند آنجا خوش است.
گر به دریا افکند دریا خوش است.
گر بسوزاند در آتش، دلکش است.
ای خوشا آن دل، که در این آتش است.
تا ببینی عشق را آیینه‌وار
آتشی از جان خاموشت برآر!
هر چه می‌خواهی، به دنیا در نگر
دشمنی از خود نداری سخت‌تر!
عشق پیروزت کند بر خویشتن
عشق آتش می‌زند در ما و من.
عشق را دریاب و خود را واگذار
تا بیابی جان نو، خورشیدوار.
عشق هستی‌زا و روح‌افزا بود
هر چه فرمان می‌دهد زیبا بود.

هیچ و باد...

هیچ و باد است جهان؟
                        گفتی و باور کردی!؟
کاش، یک روز، به اندازۀ «هیچ»
غم بیهوده نمی‌خوردی!
            
کاش، یک لحظه، به سرمستی باد
شاد و آزاد به سر مي بردی!
 

 

نوایی تازه

شنیدم مصرعی شیوا، که شیرین بود مضمونش
« منم مجنون آن لیلا که صد لیلاست مجنونش‌ »
به خود گفتم تو هم مجنون یک لیلای زیبایی
که جان داروی عمر توست در لبهای میگونش
بر آر از سینه جان شعر شورانگیز دلخواهی
مگر آن ماه را سازی بدین افسان افسونش!
نوایی تازه از ساز محبت، در جهان سرکن،
کزین آوا بیاسایی ز گردش‌های گردونش.
به مهر آهنگ او روز و شبت را رنگ دیگر زن
که خود آگاهی از نیرنگ دوران و شبیخونش.
ز عشق آغاز کن، تا نقش گردون را بگردانی،
که تنها عشق سازد نقش گردون را دگرگونش،
به مهر آویز و جان را روشنایی ده که این آیین
همه شادی است فرمانش، همه یاری است قانونش
غم عشق تو را نازم، چنان در سینه رخت افکند
که غم‌های دگر را کرد از این خانه بیرونش!
غرور حسنش از ره می‌برد، ای دل صبوری کن!
به خود باز آورد بار دگر شعر فریدونش.

در بیشه زار یادها

شب بود و ابر تیره و هنگامۀ باد
ناگاه برگ زرد ماه از شاخه افتاد!
من ماندم و تاریکی و امواج اوهام
                                               در جنگل یاد!
               
آسیمه سر، در بیشه زاران می ‌دویدم.
فریادها بر می ‌کشیدم.
درد عجیبی چنگ زن در تار و پودم.
من، ماه خود را،
                         گم کرده بودم!
                                         
از پیش من صف‌های انبوه درختان می گذشتند
«ــ ... بی ماهِ من این ها چه زشتند...!»
                 
       ــ آیا شما آن ماه زیبا را ندیدید؟
       ــ آیا شما، او را نچیدید؟...
                    
ناگاه دیدم فوج اشباح
دست کسی را می کشند از دور، با زور
پیش من آوردند و گفتند:
اهریمن است این!
                           خودکامه باد!
دیوانه مستی که نفرین‌ها بر او باد!
                  
ماه شما را
این سنگدل از شاخه چیده‌است!
او را همه شب تا سحر در بر کشیده‌است!
آنگاه تا اعماق جنگل پر کشیده‌است.
                          
من دستهایم را به سوی آن سیه‌چنگال بردم
شاید گلویش را فشردم!
چیزی دگر یادم نمی‌آید از این بیش
از خشم، یا افسوس، کم‌ کم رفتم از خویش!
          
دربیشه‌زار یادها، تنهای تنها
افتاده بودم، باد در دست!
در آسمان صبحدم، ماه،
می رفت سرمست!

حرف طرب انگیز

 هیچ جز یاد تو رؤیای دلاویزم نیست
هیچ جز نام تو حرف طرب انگیزم نیست
عشق می ورزم و می سوزم و فریادم نه
دوست می دارم و می خواهم و پرهیزم نیست
نور می بینم و می رویم و می بالم شاد
شاخه می گسترم و بیم ز پاییزم نیست
تا به گیتی دل از مهر لبریزم هست
کار با هستی از دغدغه لبریزم نیست
بخت آن را که شبی پاک تر از باد سحر
با تو ای غنچه نشکفته بیامیزم نیست
تو به دادم برس ای عشق که با این همه شوق
چاره جز آنکه به آغوش تو بگریزم نیست

راز نگهدارترین

 تو با روح من از روز ازل یارترین
کودک شعر مرا مهر تو غم خوارترین
گر یکی هست سزاوار پرستش به خدا
تو سزاوارترینی تو سزاوارترین
عطر نام تو که در پردۀ جان پیچیده است
سینه را ساخته از یاد تو سرشارترین
ای تو روشنگر ایام مه آلودۀ عمر
بی تماشای تو روز و شب من تارترین
در گذرگاه نگاهِ تو گرفتارانند
من به سرپنجۀ مهر تو گرفتارترین
می توان با دل تو حرف غمی گفت و شنید
گر بود چون دل من راز نگهدارترین

روح چمن

ای دوست چه پرسی تو که، سهراب کجا رفت
سهراب سپهری شد و سر وقت خدا رفت
او نور سحر بود کزین دشت سفر کرد
او روح چمن بود که با باد صبا رفت
همراه فلق در افق تیرۀ این شهر
تابید و به آنجا که قدر گفت و قضا، رفت
ناگاه چو پروانه سبک خیز و سبکبال
پیدا شد و چرخی زد و گل گفت و هوا رفت
ای جامۀ شعرت نخ آواز قناری
رفتی تو و از باغ و چمن نور و نوا رفت

از صدای سخن عشق

 زمان نمی گذرد عمر ره نمی سپرد
صدای ساعت شماطه بانگ تکرار است
نه شب هست و نه جمعه
نه پار و پیرار است
                     ــ جوان و پیر کدام است
                     ــ زود و دیر کدام است
        
اگر هنوز جوان مانده ای به آن معناست
که عشق را به زوایای جان صلا زده ای
ملال پیری اگر می کشد تو را پیداست
که زیر سیلی تکرار
             دست و پا زده ای
                                  زمان نمی گذرد
                
صدای ساعت شماطه بانگ تکرار است
خوشا به حال کسی
که لحظه لحظه اش از بانگ عشق سرشار است

ای جان به لب آمده

 ای چشم ز گریه سرخ خواب از تو گریخت
ای جان به لب آمده از تو گریخت
با غم سر کن که شادی از کوی تو رفت
با شب بنشین که آفتاب از تو گریخت
 

 

ای داد

 ای داد دوباره کار دل مشکل شد
نتوان ز حال دل غافل شد
عشقی که به چند خون دل حاصل شد
پامال سبک سران سنگین دل شد
 

 

تا لب ایوان شما

 نرسد دست تمنا چون به دامان شما
می توان چشم دلی دوخت به ایوان شما
از دلم تا لب ایوان شما راهی نیست
نیمه جانی است در این فاصله قربان شما
 

 

حاصل عشق

یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو
یک روز نگشت خاطرم شاد از تو
دانی که ز عشق تو چه شد حاصل من
یک جان و هزار گونه فریاد از تو
 

 

ای خفتۀ روزگار

 روی چمن از شکوفه ها رنگین شد
وز عطر اقاقیا هوا سنگین شد
در نغمۀ هر چلچله پیغامی هست
کای خفتۀ روزگار فروردین شد
 

 

آه آن همه خاک

بر خاک چه نرم می خرامی ای مرد
آن گونه که بر کفش تو ننشیند گرد
فردا که جهان کنیم بدرود به درد
آه آن همه خاک را چه می خواهی کرد
 

 

آیا

 ای طفل بی گناه که راحت نبوده ای
بیست و چهار ساعت از این بیست و چار سال
گیرم که پیر گردی و در تنگنای دهر
با مردم زمانه بسازی
                          هزار سال
آیا میان این همه اندوه و درد و رنج
هرگز تفاوتی کند
امسال و پارسال؟
 

آیا برادرانیم؟

 جانی شکسته دارم از دوستی گریزان
در باورم نگنجد بیداد از عزیزان

وآیا ستیزه جویان با دشمنان ستیزند
آیا برادرانیم با یکدیگر ستیزان؟

آه آن امیدها کو چون صبح نوشکفته
 تا حال من ببینند در شام برگ ریزان

از جور دوست هرچند از پا افتادگانیم
ما را از این گذرگاه ای عشق بر مخیزان

ترنم رنگین

 یک کهکشان شکوفۀ گیلاس
نقشی کشیده بود بر آن نیلگون پرند
شعری نوشته بود بر آن آبی بلند
     
موسیقی بهار
چون موجی از لطافت شادی نشاط نور
در صحنۀ فضا مترنم بود
    
تالار درّه راه
تا انتهای دامنه می پیمود
هر ذرۀ وجود من از شور و حال مست
    
بر روی این ترنم رنگین
                       آغوش می گشود
اردیبهشت و دره دربند
تا هر کجا بود مسیر نگاه گل
بام و هوا، درخت، زمین، سبزه، راه، گل
تا بی کران طراوت
                             تا   دل بخواه گل
              
با این که دست مهر طبیعت ز شاخسار
                                                 گل می کند نثار
در پهنۀ خزان زدۀ روح این دیار
یک لب خنده بازنبینم در این بهار
یک دیده بی سرشک نیابی به رهگذر
آیا من این بهشت گل و نور و نغمه را
                                                  نادیده بگذرم
                    
یک کهکشان شکوفۀ گیلاس را دریغ
باید ز پشت پرده ای از
                                           اشک بنگرم

حصار

بیرون شدن نداند
این رهرو غریب
         از این حصار سربی
این تنگه غروب
 

 

خوش آمد بهار

 خوش آمد بهار
گل از شاخه تابید خورشید وار
چو آغوش نوروز؛ پیروز بخت
گشوده رخ و بازوان درخت
گل افشانیِ ارغوان
نوید امید است در باغِ جان
که هرگز نماند به جای
                           زمستان اهریمنی
بهاران فرا می رسد
                          پرستیدنی
سراسر همه مژدۀ ایمنی
در این صبح فرخندۀ تابناک
که از زندگی دم زند جان خاک
بیا با دل و جان پاک
همه لحظه ها را به شادی سپار
نوایی هم آهنگ یاران برآر
                                          خوش آمد بهار

درس معلم

در کلاس روزگار
درسهای گونه گونه هست
درس دست یافتن به آب و نان
درس زیستن کنار این و آن
درس مهر
                درس قهر
                           درس آشنا شدن
درس با سرشک غم ز هم جدا شدن
       
در کنار این معلمان و درسها
در کنار نمره های صفر و نمره های بیست
یک معلم بزرگ نیز
                      در تمام لحظه ها تمام عمر
در کلاس هست و در کلاس نیست
نام اوست : مرگ
و آنچه را که درس می دهد
                                         زندگی است

دریچه

 وقتی ستاره نیز
سو سوی روزنی به رهایی نیست
آن چشم شب نخفته چرا پشت پنجره
با آن نگاه غمگین
ژرفای آسمان را
                           می کاوید
آنگاه بازمی گشت
                      نومید
                                 می گریست

آن سوی مرز بهت و حیرت

 با برق اشکی در نگاه روشن خویش
 ما را گذر می داد در احساس آهو
ما را خبر می داد از بیداد صیاد
 من این میان مجذوب شور و حالت او
از راز هر نفش
                 با ما سخن گفت و ما
زنجیریان برج افسوس
                  در ما نظر می کرد و ما
 سرگشتگان شهر جادو
می راندمان رندانه از آن پردۀ سرخ
ویرانۀ جنگ
رنگین به خون بی گناهان
می خواند مان مستانه
با آرامش مهر
در آبی صبح صفاهان
می بردمان از کوچه باغ
                                     دور تاریخ
همراه خیل دادخواهان
یک راست تا دربار کوروش شاه شاهان
شهنامه را در نقش هایی جاودانی
                                               از نو شنیدیم
محمود را در پیشگاه شاعر توس
                                                بر تخت دیدیم
در هر قدم جان های ما شیداتر از پیش
در قلم احساس او نازکتر از مو
از تار و پود نقش ها
موسیقی رنگ
می زد به تار و پود ما چنگ
تالار می رقصید انگار
بر روی بال این همه آوا و آهنگ
گفتم که این رسام مانی است
آورده نقشی تازه همچون نقش ارژنگ
آن سوی مرز بهت و حیرت
ما مات از پا می نشستیم
در پیش آن اعجوبۀ ذوق و ظرافت
                                            می شکستیم
مبهوت آن همت هنر احساس نیرو
رسام بود و حاصل اندیشۀ او
بیرون از این هنگامه های رنگ و تصویر
پیوند تار و پود جان ها پیشۀ او
دنبال این صیاد دلها
                         همراه آهو
ما با زبان بی زبانی
                             آفرین گو

با یاد دل که آینه ای بود

آیینه چون شکست
قابی سیاه و خالی
                           از او به جای ماند
با یاد دل که آینه ای بود
در خود گریستم
بی آینه چگونه در این قاب زیستم
 

 

برف شبانه

بی صدا شب تا سحر
یاران خود را خواند و گرد آورد
جا به جا
              در راه ها
                          بر شاخه ها
                                        بر بام گسترد
صبحگاهان
شهر سرتا پا سیاه از
تیرگی های گنهکاران
ناگهان چون نوعروسی در پرندین پوشش پاک سپید تازه
                                                                    سر بر کرد
شهر اینک دست نیروهای نورانی است
در پس این چهرۀ تابنده
اما
باطنی تاریک دودآلود ظلمانی است
گر بخواهد خویشتن را از این پلیدی هم بپیراید
همتی بی حرف همچون برف می باید

به یاران نیمه راه

کجایی ای رفیق نیمه راهم
که من در چاه شبهای سیاهم
نمی بخشد کسی جز غم پناهم
نه تنها از تو نالم کز خدا هم
 

 

بهار خاموش

ندانم این نسیم بال بسته
چه خواهد کرد با جان های خسته
پرستو می رسد غمگین و خاموش
دریغ از آن بهاران خجسته
 

 

در کوه های اندوه

 از دره های حیرت
در کوههای اندوه
با بغض سنگی ام
خاموش می گذشتم
با هر چه درد در جگرم بود
فریاد می کشیدم
                      محمود
                                     گفتم
که از غریو من اینک
بر سقف رود می درد این چادر کبود
گفتم لهیب سرکش این بانگ دردناک
این صخره های سر به فلک برکشیده را
می افکند به خاک
                         اما غریو من
از پشت بغض سنگی من ره برون نبرد
یک سنگریزه نیز
از جا تکان نخورد
اما آوار درد بود که می آمد
از قله ها
 و دامنه ها بر سرم فرود
از دره های حیرت
در کوه های اندوه
با بغض سنگی ام
تاریک می گذشتم
گفتم که چشمهای من
این چشمه های خشک
روشن کند دوباره مرا با زلال اشک
جاری کند دوباره مرا پا به پای رود
دیوار بهت من  اما
راهی به روی موج سرکشم نمی گشود
از دره های حیرت
درکوههای اندوه با بغض سنگی ام
 می رفتم و به زمزمه می گفتم
یک سیب یک ترنج نبودی
که گویمت
دستی شبانه آمد و ناگه تو را ربود
ای جنگل عظیم محبت
محمود
از دره های حیرت
در کوههای اندوه
آهسته خسته بسته شکسته
می رفتم و به زمزمه می گفتم
سرگشته ای که هیچ نیاسود
پوینده ای که هیچ نفرسود
تا هر زمان که در ره آزاد زیستن
پیوند دوستی گامی توان نهاد
حرفی توان نوشت
شعری توان سرود
با قلب مهربانش
با قامت بلندش
با روح استوارش
همواره در کنار تو خواهد بود

دل تنگ

 سر خود را مزن این گونه به سنگ
دل دیوانه تنها
                      دل تنگ
منشین در پس این بهت گران
مدران جامۀ جان را مدران
مکن ای خسته در این بغض درنگ
دل دیوانه تنها
                      دلتنگ
پیش این سنگدلان
                  قدر دل و سنگ یکی است
قیل و قال زغن و بانگ شباهنگ یکی است
دیدی آن را که تو خواندی به جهان یارترین
سینه را ساختی از عشقش سرشارترین
آنکه می گفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دل آزارترین شد
          چه دل آزارترین
نه همین سردی و بیگانگی از حد گذراند
نه همین در غمت این گونه نشاند
با تو چون دشمن دارد سر جنگ
دل دیوانه تنها
                     دل تنگ
ناله از درد مکن
آتشی را که در آن زیسته ای
                                             سرد مکن
با غمش باز بمان
سرخ رو باش از این عشق و سرافراز بمان
راه عشق است که همواره شود از خون رنگ
دل دیوانه تنها
                           دل تنگ

لبخند سحرخیزان

 باران همه شب سرشک غم ریزان است
شب مضطرب از وای شباویزان است
چیزی به سحر نمانده برخیز که صبح
در مطلع لبخند سحرخیزان است
 

 

مثل باران

 من نمی گویم در عین عالم
گرم پو تابنده هستی بخش
                                 چون خورشید باش
تا توانی پاک روشن مثل باران
مثل مروارید باش
ناگهان جوانه می کند
 این درخت بارور که سالهاست
بی هوا و نور مانده است
بازوان هر طرف گشوده اش
 از نوازش پرندگان مهربان
و زنوای دلپذیرشان
                                دورمانده است
                
آه اینک از نسیم تازه تبسمی
ناگهان جوانه می کند
از میان این جوانه ها
جان او چو مرغکی ترانه خوان
سر برون ز آشیانه می کند
در چنین فضای دلپذیر
دل هوای شعر عاشقانه می کند

زبان بی زبانان

غنچه با لبخند
می گوید تماشایم کنید
گل بتابد چهره همچون چلچراغ
یک نظر در روی زیبایم کنید
        
سرو ناز
         سرخوش و طناز
                         می بالد به خویش
گوشه چشمی به بالایم کنید
               
باد نجوا می کند در گوش برگ
سر در آغوش گلی دارم کنار چتر بید
                        راه دوری نیست پیدایم کنید
          
آب گوید
زاری ام را بشنوید
گوش بر آوای غم هایم کنید
             
پشت پرده باغ اما
                               در هراس
باز پاییز است و در راهند آن دژخیم و داس
        
سنگ ها
هم حرفهایی می زنند
گوش کن
                 خاموش ها گویا ترند!!!
از در و دیوار می بارد سخن
تا کجا دریابد آن را جان من
در خموشی های من فریاد هاست
آن که دریابد چه می گویم کجاست
آشنایی با زبان بی زبانان چو ما
                                          دشوار نیست
چشم و گوشی هست مردم را دریغ
گوش ها هشیار نه
                     چشم ها بیدار نیست

زبان معیار

 با هر زبان که من بتوانم
شعری به دلفریبی ناز نگاه تو
                            شیرین و دلنشین
                                                  بسرایم
و آن نغز ناب را
مثل تبسم تو
             که شعر نوازش است
روزی هزار بار بخوانم
آنگاه
پیش رخت زبان بگشایم

زبانم بسته است

عشق تو به تار و پود جانم بسته است
بی روی تو درهای جهانم بسته است
از دست تو خواهم که برآرم فریاد
در پیش نگاه تو زبانم بسته است