۱

در لحظۀ تولد این باران
دیوانه می گریزم
تا عطر قطره های قدیمی عشق را
در جنگل به مه نشسته
                                پراکنده تر کنم.
اما هجوم واژه
                                تخته پاره های شتابم را
ناگاه ، در هیاهوی موجی سرخ
                             پریشنده
                                                      می برد
    

 

۲

گل داده اند آینه ها در برابرم
ماه
           از بلند انس
شعر از میان بستر اسطوره.

عطر شگفتی از همه سو جاری است.

این خرقه را چگونه پوشاندی
برمن؟

         چگونه پوشاندی
ماه بلند انس!