از همه سو،
از چار جانب،
از آن سو که به‌ظاهر مهِ صبح گاه را مانَد سبک‌خیز و دَم‌دَمی
و حتا از آن سویِ دیگر که هیچ نیست
نه له‌لهِ تشنه‌کامیِ صحرا
نه درخت و نه پردۀ وهمی از لعنتِ خدایان، ــ
از چار جانب
راهِ گریز بربسته است.
درازای زمان را
با پارۀ زنجیرِ خویش
                         می‌سنجم
و ثقلِ آفتاب را
با گوی سیاهِ پای‌بند
                        در دو کفه می‌نهم
و عمر
در این تنگنایِ بی‌حاصل
چه کاهل می‌گذرد!
 
□
 
قاضیِ تقدیر
با من ستمی کرده است.
به داوری
میانِ ما را که خواهد گرفت؟
 
من همۀ خدایان را لعنت کرده‌ام
هم چنان که مرا
خدایان.
و در زندانی که از آن امیدِ گریز نیست
بداندیشانه
            بی‌گناه بوده‌ام!