جهان
به داربست جهان
در غروب باغ خزان
خیره می شوم
تا صدای گام تو
از برگ ها پیام زمان را
به گوش من برساند.
به داربست جهان
در غروب باغ خزان
خیره می شوم
تا که ارغوان گوشه ای از آسمان
بوسه ای از شاخۀ خشک درخت جان بستاند.
مرا به باغ های جهان می بری
که نام تو را
روی برگ های خزان بنویسم
مرا به سوی زمان می بری
که نام زمین را
به روی آب روان بنویسم
بمان !
در این حوالی
هر لحظه مثل آب
در سفر آفتاب
می گذرد.
نشسته ام لب جوبارکی
به یاد غروبی
که باد گیسوان تو را می گشود مثل کتابی
نشسته ام لب جوبارکی
به یاد سال های رفته عمری،
که بود مثل حبابی
مرا به کوچه های گل یاس می بری
که نام تو را
بر شکوفه های جوان بنویسم
مرا به باغ های جهان می بری
که نام تو را
روی برگ های خزان بنویسم.
بمان!
در این حوالی
هر لحظه مثل آب
در سفر آفتاب
می گذرد.