از دور مثل عشق که می آید
می آمد او:
                 غزال شنل گیسو

مانا عروس سبز
                     که پریان بادها،
گیسوش را که جاذبه بر خاک می کشید
از خاک می گرفتند
و در نسیم و آینه
                      می ریختند
                                       _شط شبق در دل هوا_
در ساحل جهان کنارم
                          کنار او
گاهی که یک خیابان کبک است می خرامد
گاهی که یک بیابان آهوست می رمد.
من مثل خواب و خاطره، می رفتم...
با گیسوان ساحلی اش
                              _آشیان باد_
تا پیشواز، تا پریان
                        شانه
                             موج
                                 خاطره
                                          گیسو...
او در نگاه ابری ابریشمیم بود
                                 که آرام با نسیم
                                              به راه افتاد
و از کنار باز دهان ها و چشم ها
_با من که پشت شیشه مه بودم_
از «برن»تا کرانۀ «لوتسرن»
                                 در قطار تماشا رفت
در ساحل جهان کنارم
                                کنار من
گاهی که یک خیابان کبک است می خرامد
گاهی که یک بیابان آهوست می رمد...