گلشهر شعر فارسي

نشسته در میان زورق زرین
برای آن که بار دیگر از من دل رباید.
مرا در جای می پاید.
می آید چون پرنده
سبک نزدیک می آید.
می آید، گیسوان آویخته
ز گرد عارض مه ریخته خون.

می آید، خنده اش بر لب شکفته،
بهاری می نمایاند به پایان زمستان.
می آید بر سر چله کمان بسته.
ولی چون دیدۀ من  می رود، در....، تند تر بندد
نشسته سایه ای در ساحلی تنها،
نگار من به او از دور می خندد.