وقتی به جهل جوانی بانگ بر مادر زدم دل آزرده به کنجی نشست و گریان ‏همی‌گفت مگر خردی فراموش کردی که درشتی می کنی؟
    چه خوش گفت : زالى به فرزند خویش     چو دیدش پلنگ افکن وپیلتن ‏‎ ‎‏ ‏
    گر از عهد خردیت یاد آمدی                    که بیچاره بودی در آغوش من‏‎ ‎‏ ‏
‏    نکردی دراین روز بر من جفا                    که تو شیر مردی ومن پیرزن‏