‏
جوانی چست لطیف خندان شیرین زبان در حلقۀ عشرت ما بود که در دلش ‏از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فراهم. روزگاری برآمد که اتفاق ‏ملاقات نیوفتاد، بعد از آن دیدمش زن خواسته و فرزندان خاسته و بیخ ‏نشاطش بریده و گل هوس پژمرده. پرسیدمش چگونه‌ای و چه حالت است ‏گفت تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم.‏
‏       ماذا الصِّبی والشَّیبُ غَیَّرِ لِمَّتی    وَکَفی بتغییرِ الّزمان ِ نذیراً‏

   چون پیر شدی زکودکی دست بدار    بازی و ظرافت به جوانان بگذار

             طرب نوجوان زپیر مجوی   که دگر ناید آب رفته به جوی‎ ‎‏ ‏
‏            زرع را چو رسید وقت درو   نخرامد چنان که سبزۀ نو‏‎ ‎‏ ‏
‏ ‏
‏           دور جوانی بشد از دست من      آه و دریغ آن زمن دلفروز‏
‏          قوت سر پنجه شیری گذشت     راضیم اکنون به پنیری چو یوز‏
‏          پیرزنی موی سیه کرده بود         گفتم ای مامک دیرینه روز‏
‏          موی به تلبیس سیه کرده گیر     راست نخواهد شدن این پشت کوز‏