‏
رفیقی داشتم که سالها با هم سفر کرده بودیم و نمک خورده  وبیکران حقوق ‏صحبت ثابت شده. آخر به سبب نفعی اندک آزار خاطر من روا داشت و ‏دوستی سپری شد و با این همه از هر دو طرف دلبستگی بود که شنیدم ‏روزی دو بیت از سخنان من در مجمعی همی‌گفتند
              نگار من چو در آید به خنده نمکین‎ ‎‏ ‏
                                    نمک زیاده کند بر جراحت ریشان
              چه بودی ار سر زلفش به دستم افتادی‎ ‎‏ ‏
                                    چو آستین کریمان به دست درویشان
طایفۀ درویشان بر لطف این سخن نه که بر حسن سیرت خویش آفرین بردند ‏و او هم دراین جمله مبالغه کرده بود و بر فوت صحبت قدیم تأسف خورده و به ‏خطای خویش اعتراف نموده. معلوم کردم که از طرف او هم رغبتی هست، ‏این بیتها فرستادم و صلح کردیم
          نه ما را در میان عهد و وفا بود         جفا کردی وبد عهدی نمودی‎ ‎‏ ‏
‏          به یک بار از جهان دل در تو بستم     ندانستم که برگردی به زودی‏
          هنوزت گر سر صلح است باز آی      کزآن محبوب تر باشی که بودی‎ ‎‏ ‏