‏
طوطیی با زاغ در قفس کردند و از قبح مشاهده او مجاهده می برد و می ‏گفت این چه طلعت مکروه است و هیأت ممقوت و منظر ملعون و شمایل ‏ناموزون یا غراب البین یا لیت بَینی و بَیْنَکَ بُعدَ المشرقین
‏           علی الصباح به روی تو هرکه برخیزد‏
‏                                صباح روز سلامت بر او مسا باشد‏
            بد اختری چو تو در صحبت تو بایستی‏‎ ‎‏ ‏
                                ولی چنین که تویی در جهان کجا باشد
عجب آنکه غراب از مجاورت طوطی هم به جان آمده بود و ملول شده، لاحول ‏کنان از گردش گیتی همی نالید و دستهای تغابن بر یکدیگر همی مالید که این ‏چه بخت نگون است و طالع دون و ایام بوقلمون لایق قدر من آنستی که با ‏زاغی به دیوار باغی بر خرامان همی‌رفتمی
                 پارسا را بس این قدر زندان    که بود هم طویلۀ رندان‎ ‎‏ ‏
بلی تا چه کردم که روزگارم به عقوبت آن در سلک صحبت چنین ابلهی خود ‏رای ناجنس خیره درآی به چنین بند بلا مبتلا گردانیده است
                کس نیاید به پاى دیوارى          که بر آن صورتت نگار کنند‎ ‎‏ ‏
                گر تورا در بهشت باشد جای    دیگران دوزخ اختیار کنند ‏‎ ‎‏ ‏
‎ ‎‏ این ضرب المثل بدان آوردم تا بدانی که صد چندان که دانا را از نادان ‏نفرت است نادان را از دانا وحشت است
               زاهدی در سماع رندان بود     زان میان گفت شاهدی بلخی ‏‎ ‎‏ ‏
‏               گر ملولی زما ترش منشین    که تو هم در میان ما تلخی‏

‏     جمعی چو گل ولاله به هم پیوسته‏
‏                                    تو هیزم خشک در میانی رسته‏‎ ‎‏ ‏
‏     چون باد مخالف وچو سرما نا خوش‏
‏                                     چون برف نشسته ای و چون یخ بسته‏