‏
خشکسالی در اسکندریه عنان طاقت درویش از دست رفته بود درهای آسمان ‏بر زمین بسته و فریاد اهل زمین به آسمان پیوسته
‎ ‎‏      نماند جانور از وحش وطیر و ماهی ومور‏
‏                           که بر فلک نشد از بی مرادی افغانش‏
        عجب که دود دل خلق جمع می نشود‎ ‎‏ ‏
                           که ابر گردد و سیلاب دیده بارانش ‏
در چنین سال مخنثی دور از دوستان که سخن در وصف او ترک ادب است خاصه در ‏حضرت بزرگان و به طریق اهمال از آن گذشتن هم نشاید که طایفه ای بر ‏عجز گوینده حمل کنند بر این دو بیت اقتصار کنیم که اندک دلیل بسیاری ‏باشد و مشتی نمودار خرواری
‏        گرتتر بکشد این مخنث را           تتری دگر را نباید کشت‏
‏        چند باشد چون جسر بغدادش    آب در زیر و آدمی در پشت‏‎ ‎‏ ‏
چنین شخصی که یک طرف از نعمت او شنیدی دراین سال نعمتی بیکران ‏داشت تنگدستان را سیم و زر دادی و مسافران را سفره نهادی گروهی ‏درویشان از جور فاقه به طاقت رسیده بودند آهنگ دعوت او کردند و ‏مشاورت به من آوردند سر از موافقت باز زدم و گفتم
‏         نخورده شیر نیم خورده سگ        ور بمیرد به سختی اندر غار‏
‏         تن بیچارگی وگرسنگی              بنه و دست پیش سفله مدار‏
‏         گر فریدون شود به نعمت وملک    بی هنر را به هیچ کس مشمار
‏         پرنیان ونسیچ بر نااهل                لاجورد وطلاست بر دیوار‏