خلوت نشین خاطر دیوانۀ منی
 افسونگری و گرمی افسانۀ منی
بودیم با تو همسفر عشق سالها
 ای آشنا نگاه که بیگانۀ منی
 هر چند شمع بزم کسانی ولی هنوز
آتش فروز خرمن پروانۀ منی
چون موج سر به صخرۀ غم کوفتم ز درد
 دور از تو ای که گوهر یک دانۀ منی
خالی مباد ساغر نازت که جاودان
 شورافکنی و ساقی میخانۀ منی
آنجا که سرگذشت غم شاعران بود
 نازم تو را که گرمی افسانۀ منی