مناجات شماره ۱۱۶
الهی!
گاهی به خود نگرم،گویم ازمن زارتر کیست؟
گاهی به تو نگرم،گویم ازمن بزرگوارتر کیست؟
بنده چون به فعل خود نگرد،به زبان ِتحقیر از کوفتگی وشکستگی گوید:
پُرآب دو دیده وپُرآتش جگرم!
پُر باد دو دستم وپُر ازخاک سرم!
چون به لطف الهی و فضلِ ربّانی نگرد،
به زبان شادی و نعمت آزادی گوید:
چه کند عرش که اوغاشیۀ من نکشد؟
چون به دل غاشیۀ حکم و قضای تو کشم.
بوی جان آیدم از لب،چو حدیث تو کنم،
شاخ عِز رویَدم از دل،چو بلای تو کشم.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم اسفند ۱۳۹۶ ساعت ۱۱ ق.ظ توسط سیل سرشک
|