‏
الهی!‏
جوی تو روان و مرا تشنگی تا کی؟
این چه تشنگی است؟و قدح ها می بینم پیاپی!‏
زین نادره تر که را بود هرگز حال؟
من تشنه وپیش من روان آب زلال!‏
عزیز دوگیتی!چند نهان شوی و چند پیدا؟
دلم حیران گشت و جان شیدا!‏
تا کی این استتار و تجلّی؟
آخر کی بود آن تجلّی جاودانی؟