‏
الهی!‏
چون از یافت تو سخن گویند،از علم خویش بگریزم،
بر زهرۀ خویش بترسم،در غفلت آویزم،
نه در شک باشم،
امّاخویشتن،در غلطی افکنم.‏
تا:‏
دمی برزنم!‏