مناجات شماره ۳۴
الهی!
قومی می بینم به این جهان ازاو مشغول،قومی ازهردوجهان به وی مشغول.
گوش فراداشته،که تا نسیم سعادت از جانب قربت کی دمد؟
وآفتاب وصلت ازبرج عنایت کی تابد؟
به زبان بی خودی وبه حکم آرزومندی می زارند و می گویند:
کریما!
مشتاق تو،بی تو زندگانی چون گذارد؟
آرزومند به توازدست دوستی تو یک کنار خون دارد!
بی تو ای آرام جانم،زندگانی چون کنم؟
چون نباشی در کنارم،شادمانی چون کنم؟
الهی!
قومی می بینم به این جهان ازاو مشغول،قومی ازهردوجهان به وی مشغول.
گوش فراداشته،که تا نسیم سعادت از جانب قربت کی دمد؟
وآفتاب وصلت ازبرج عنایت کی تابد؟
به زبان بی خودی وبه حکم آرزومندی می زارند و می گویند:
کریما!
مشتاق تو،بی تو زندگانی چون گذارد؟
آرزومند به توازدست دوستی تو یک کنار خون دارد!
بی تو ای آرام جانم،زندگانی چون کنم؟
چون نباشی در کنارم،شادمانی چون کنم؟
+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم فروردین ۱۳۹۷ ساعت ۱۱ ق.ظ توسط سیل سرشک
|