الهی!‏
چه یادکنم که خود همه یادم؟
من خرمن نشان خود فراباد دادم.‏
یادکردن کسب است وفراموش نکردن زندگانی،
زندگی ورای دوگیتی است،
وکسب چنان که دانی!‏
الهی!‏
یک چند به کسب یاد تو ورزیدم،
باز یک چندی به یاد خود،تورا نازیدم،
دیده برتوآمد،با نظاره پردازیدم،
اکنون که یاد بشناختم،خاموشی گزیدم،
چون من کیست،که این مرتبت را سزیدم؟
فریاد ازیاد بی اندازه،ودیدار بهنگام،
وزآشنایی به نشان،و دوستی به پیغام.‏