‏
خداوندا!‏
یادت چون کنم که تو خود دریادی! و رهی را از فراموشی فریادی!‏
یادی ویادگاری ودر یافتن خود یاری!‏
خداوندا!هرکه درتو رسید غمان وی برسید،
هرکه تو را دید،جان وی بخندید.‏
به نازتر از ذاکران تو در دوگیتی کیست؟
وبنده را اولی تر از شادی تو چیست؟
ای مسکین!توخود یادکرد و یادداشت وی چه شناسی؟
سفرنکردۀ منزل ،چه دانی؟
دوست ندیده ازنام ونشان وی چه خبر داری؟