بی اعتماد زیستن
 این سان به آفتاب
 بی اعتماد زیستن
 این سان به خاک و آب
 بی اعتماد زیستن
 این سان به هر چه هست
 از آن همه شقایق بالنده در سحر
تا این همه درخت گل کاغذین
 که رنگ
 بر گونه شان دویده و
 بگرفته جای شرم
 بی اعتماد زیستن
 این سان به چشم و دست
در کوچه ای که پاکی یاران راه را
 تنها
 در لحظۀ گلولۀ سربی
در اوج خشم
تصدیق می توان کرد
 آن هم
 با قطره های اشکی در گوشه های چشم