درمرزِ نگاه من
                   ازهرسو
دیوارها
         بلند
دیوارها
         چون نومیدی
                          بلند است.

آیا درون ِهر دیوار
                      سعادتی هست
و سعادت مندی
وحسادتی؟-
که چشم اندازها
                       از این گونه
                                     مشبّک است،
و دیوارها ونگاه
در دوردست های نومیدی
                                  دیدار می کنند،
و آسمان
            زندانی است
                             از بلور؟