برای غلامحسین ساعدی
گویِ طلای گداخته
بر اطلسِ فیروزه‌گون
 
[سراسرِ چشم‌انداز
در رؤیایی زرین می‌گذرد.]
 
و شبحِ آزادْگَردِ هَیونی یال‌افشان،
که آخرین غبارِ تابستان را
                              کاهلانه
از جادۀ پُرشیب
بر می‌انگیزد.
 
و نقشِ رمه‌یی
بر مخملِ نخ‌نما
که به زردی
             می‌نشیند.
 
□
 
طلا
و لاجورد.
 
طرحِ پیلی
           در ابر و
احساسِ لذتی
                 از آتش.
 
چشم‌انداز را
               سراسر
در آستانۀ خوابی سنگین
رؤیایی زرین می‌گذرد.