چون فورانِ فحلْمستِ آتش...
چون فورانِ فحلْمستِ آتش بر کُرۀ خمیری
به جانبِ ماهِ آهکی غریو میکشیدیم.
حنجرۀ خونفشانِمان
دشنامیههای عصب را کفرِ شفافِ عصیان بود
ای مرارتِ بیفرجامِ حیات، ای مرارتِ بیحاصل!
غلظۀ خونِ اسارتِ مستمر در میدانچههای تلخِ ورید
در میدانچههای سنگی بیعطوفت...
ــ فریبِ مان مدهاِی!
حیاتِ ما سهمِ تو از لذتِ کُشتارِ قصابانه بود.
لعنت و شرم بر تو باد!
+ نوشته شده در یکشنبه سی و یکم تیر ۱۳۹۷ ساعت ۵ ب.ظ توسط سیل سرشک
|