مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که خروسِ سحرگهی
بانگی همه از بلور سرمی‌داد ــ
 
                    گوش به بانگِ خروسان درسپردم
                    هم از لحظۀ تُردِ میلادِ خویش.
 
□
 
مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که پوپکِ زردخال
بی‌شانۀ نقره به صحرا سرمی‌نهاد ــ
 
                    به چشم، تاجی به‌خاک‌افگنده جُستم
                    هم از لحظۀ نگرانِ میلادِ خویش.
 
□
 
مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که کبکِ خرامان
خندۀ غفلت به دامنه سرمی‌داد ــ
 
                    به درکشیدنِ جامِ قهقهه همت نهادم
                    هم از لحظۀ گریانِ میلادِ خویش.
 
□
 
مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که درختِ بهارپوش
رختِ غبارآلوده به قامت می‌آراست ــ
 
                    چشم‌به راهِ خزانِ تلخ نشستم
                    هم از لحظۀ نومیدِ میلادِ خویش.
 
□
 
مرگ آنگاه پاتابه همی‌گشود که هَزارِ سیاه‌پوش
بر شاخسارِ خزانی ترانۀ بدرود ساز می‌کرد ــ
 
                    با تخلصِ سُرخِ بامداد به پایان بردم
                    لحظه‌لحظۀ تلخِ انتظارِ خویش.